Uzasadnienie
Przedmiotem skargi A Sp. z o. o. w S. jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji odmawiającej rozłożenia na raty zapłaty zaległości w podatku od nieruchomości. W związku z tym strona skarżąca na etapie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu zobowiązana była - zgodnie z postanowieniami § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193) – do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 100. Na dalsze koszty jakie mogą zaistnieć w przedmiotowej sprawie składają się opłata kancelaryjna za sporządzenie uzasadnienia wyroku – stosownie do zapisów § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości opłat kancelaryjnych pobieranych w sprawach sądowoadministracyjnych (Dz. U. Nr 221, poz. 2192) - w kwocie 100 zł oraz wpis od skargi kasacyjnej w kwocie 100 zł (§ 3 rozporządzenia w sprawie wysokości oraz szczególnych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi).
Strona skarżąca, za pośrednictwem pełnomocnika, na urzędowym formularzu, o którym mowa w art. 257 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153,poz.1270)– zwanej dalej ustawą, zwróciła się o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w całości.
W uzasadnieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy strona skarżąca wskazała na niedobór środków pieniężnych, spadek wartości sprzedanych wyrobów i usług o 60 do 70% w stosunku do ubiegłego roku oraz na problemy z obsługą zadłużenia, będących następstwem kryzysu gospodarczego. Natomiast w części wniosku dotyczącej oświadczenia o majątku i dochodach strona skarżąca wykazała środki trwałe o wartości 33.265.002,68 zł, wielkość kapitału zakładowego w kwocie 23.268.500 zł, zysk za poprzedni rok obrotowy w wysokości 16.791,02 zł oraz stan kont na rachunkach bankowych – 2.498.954,16 zł (PKO BP), - 749.240,45 zł (PKO BP), 48.958,21 zł (Bank Spółdzielczy). Poza tym strona skarżąca oświadczyła, iż posiada na dzień 31.05.2010 r. zadłużenie w łącznej kwocie 5.829.000 zł (kredyt obrotowy - 1.961.000 zł, podatki – 501.000 zł, usługi obce – 300.000 zł, media – 693.000 zł, zaopatrzenie – 2.016.000 zł, leasing – 358.000 zł).
Ponadto – wskutek wezwania tut. Sądu – strona skarżąca przedłożyła kserokopie: bilansu na 30.06.2010 r., rachunków zysków i strat (wariant porównawczy i kalkulacyjny) deklaracji podatkowych CIT-8 za 2009 r. deklaracji VAT-7 za okres marzec - czerwiec 2010 r., wyciągów z rachunków bankowych zawierających historie rachunków.
Rozpatrując na podstawie art. 258 § 2, pkt 7 ustawy wniosek o przyznanie prawa pomocy referendarz sądowy zważył, co następuje:
Stosownie do art. 245 ustawy prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym, które obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego, a także w zakresie częściowym, obejmującym m.in. zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków.
Koszty sądowe obejmują opłaty sądowe i zwrot wydatków (art. 211 ustawy).Opłatami sądowymi są wpis i opłata kancelaryjna (art. 212 § 1 ustawy).
Zatem wniosek skarżącego dotyczący częściowego prawa pomocy należy rozpatrywać w kontekście przesłanki zawartej w art. 246 § 2, pkt 2 ustawy.
Zgodnie z tym przepisem przyznanie prawa pomocy osobie prawnej w zakresie częściowym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania.
Treść powołanego wyżej przepisu art. 246 § 2, pkt 2 ustawy wskazuje, iż prawo pomocy w tym zakresie stanowi instytucję wyjątkową i dlatego udzielenie tego prawa może nastąpić jedynie w sytuacjach szczególnych, przy jednoczesnym uwzględnieniu, z jednej strony wysokości obciążeń finansowych jakie strona jest zobowiązana ponieść w konkretnym postępowaniu, z drugiej zaś strony jej możliwości finansowych. Jak bowiem zostało stwierdzone w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 października 2004 r. (GZ 71/04, ONSA i WSA 2005, nr 1, poz. 8),, udzielenie stronie prawa pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym jest formą jej dofinansowania z budżetu państwa i przez to powinno się sprowadzać do wypadków, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście, obiektywnie niemożliwe ".
Mając na względzie informacje zawarte we wniosku o prawo pomocy oraz wynikające z przedłożonych dokumentów należy stwierdzić, że zapłata kosztów sądowych wymaganych zarówno na etapie skargi wniesionej do WSA w Opolu jak i mogące mieć miejsce na kolejnych etapach postępowania sądowego nie przekracza możliwości finansowych strony skarżącej.
Z przedłożonych deklaracji podatkowych CIT-8 i VAT-7 wynika, że strona skarżąca posiada znaczny potencjał do gromadzenia środków finansowych w sposób ciągły przejawiający się w postaci uzyskiwanych przychodów i dla oceny zasadności wniosku ta okoliczność posiada znaczenie, nie zaś szeroko pojęta płynność finansowa firmy czy też jej rentowność, które w istocie są skutkiem procesu decyzyjnego w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Otóż z deklaracji CIT-8 i VAT-7 wynika, iż przychody z prowadzonej działalności gospodarczej w 2009 r. wyniosły 20.689.392,62 zł, zaś sprzedaż towarów i usług za okres od marca do czerwca 2010 r. stanowiła wartość 2.535.789 zł, przy obciążeniu za ten okres podatkiem należnym w wysokości 518.271 zł.
Powyższe oznacza, iż wpis od skargi w kwocie 100 zł jak też wymienione na wstępie uzasadnienia pozostałe koszty mogące zaistnieć w przedmiotowej sprawie stanowią około 0,01% kwoty sprzedanych towarów i usług w podanym wyżej czteromiesięcznym okresie rozliczeniowym 2010 r. Zatem nie sposób przyjąć, iż strona skarżąca nie jest w stanie dokonać zapłaty wymaganych kosztów sądowych, stanowiących tak znikomą część środków pieniężnych, którymi obraca.
W związku z powyższym, na podstawie art. 258 § 2, pkt 7 w/w ustawy, orzeczono o odmowie przyznaniu prawa pomocy.