Uzasadnienie
Wnioskiem zawartym w skardze na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Opolu z dnia [...] w przedmiocie retrospektywnego zaksięgowania cła antydumpingowego powstałego w związku z importem towaru pełnomocnik skarżącego na podstawie m.in. art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) - dalej jako: [p.p.s.a.] wniósł o wstrzymanie przez Sąd zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w Opolu. Wniosek nie zawierał żadnego uzasadnienia faktycznego i prawnego. Wobec powiadomienia Sądu w dniu 10 czerwca 2009 r. o cofnięciu pełnomocnictwa ustanowionemu w sprawie pełnomocnikowi, skarżący zarządzeniem Sądu z dnia 2 lipca 2009r. doręczonym mu w dniu 6 lipca 2009 r. został zobowiązany do sprecyzowania, w terminie 7 dnia od daty doręczenia, określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. podstaw, na których jest oparty wniosek wraz z uzasadniającą go argumentacją oraz przedłożenia dokumentów ją potwierdzających. Na wypadek niewykonania tego zarządzenia zastrzeżono rygor w postaci rozstrzygnięcia wniosku na podstawie danych znajdujących się w aktach sprawy.
Pomimo upływu wyznaczonego terminu skarżący zarządzenia Sądu nie wykonał.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek podlegał oddaleniu.
Zgodnie z art. 42 § 1 p.p.s.a. wypowiedzenie pełnomocnictwa przez mocodawcę odnosi skutek prawny w stosunku do sądu od dnia zawiadomienia go tym, w stosunku zaś do strony przeciwnej i innych uczestników - od dnia doręczenia im tego zawiadomienia przez sąd. Wobec poinformowania w dniu 10 czerwca 2009 r. Sądu przez pełnomocnika o wypowiedzeniu mu pełnomocnictwa z dniem 1 maja 2009 r., zarządzenie o uzupełnienie danych zawartych we wniosku co do faktycznych i prawnych podstaw wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji doręczono samemu skarżącemu. Pomimo szczegółowego określenia zakresu danych, które powinny być uzupełnione, i wyznaczenia terminu, skarżący zarządzenia nie wykonał, w jakimkolwiek stopniu nie przybliżając okoliczności, które miałyby stać się podstawą wstrzymania wykonania. Żadnych danych w tym zakresie nie zawierał także sam wniosek jak również akta administracyjne.
Jak stanowi art. 61 § 3 p.p.s.a, po przekazaniu sądowi skargi sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu zaskarżonego aktu lub czynności w całości lub w części, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Jak wyżej przytoczono, wobec braku jakichkolwiek danych mogących posłużyć do zidentyfikowania podstawy faktycznej wniosku, wykluczona jest możliwość oceny jego merytorycznej zasadności w aspekcie opisanych powyżej ustawowych przesłanek. Aby ocenić, czy istnieje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, Sąd musi mieć wiedzę o konkretnych okolicznościach i zdarzeniach. Obowiązek ich wskazania oraz przytoczenia odpowiedniej argumentacji, ze wskazaniem dowodów, obciąża wnioskodawcę. Udzielenie ochrony tymczasowej jest oparte o zasadę skargowości, jednak sam wniosek, niezawierajacy żadnego uzasadnienia podstaw faktycznych i prawnych nie jest wystarczający dla rozstrzygnięcia, gdy równocześnie żadnych informacji w tym względzie nie zawierają akta administracyjne.
Podstawy wstrzymania wykonania nie stanowi co do zasady możliwość jego wyegzekwowania. Z istoty należności pieniężnych wynika, że nawet jeśli zostałyby wyegzekwowane, mogą być zwrócone (por. postanowienie NSA z dnia 17 lutego 2009 r. sygn. akt II FSK 114/09). Natomiast okoliczność niezgodności decyzji z prawem nie może mieć znaczenia w postępowaniu wpadkowym o udzielenie ochrony tymczasowej, gdyż po pierwsze nie jest to przesłanka wynikająca z brzmienia art. 61 § 3 p.p.s.a, a po drugie - ocena zgodności decyzji z prawem będzie przedmiotem odrębnej oceny Sądu merytorycznie rozpoznającego sprawę (por. postanowienie NSA w Warszawie z dnia 28.04.2005 r. II OZ 184/05, LEX nr 302251).
Z przedstawionych powyżej przyczyn, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., wniosek należało oddalić.