Uzasadnienie
W dniu 3 kwietnia 2014 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu wpłynęła skarga P. N. (dalej jako: skarżący, strona) na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z dnia 19 lutego 2014 r. w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania odwoławczego w sprawie ustalenia zryczałtowanego podatku dochodowego od przychodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów za 2008 r.
W uzasadnieniu skargi podniesiono, że w odwołaniu skarżącego od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Opolu ustalającej zryczałtowany podatek dochodowy od przychodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów za 2008 r. strona wniosła o zawieszenie postępowania w związku z wystąpieniem w sprawie przesłanki, o której mowa w przepisie art. 201 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) – dalej jako: [O.p.], polegającej na wystąpieniu zagadnienia wstępnego z uwagi na zwrócenie się przez Naczelny Sąd Administracyjny (postanowieniem z dnia 22.10.2013 r., sygn.akt II FSK 1835/13) do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym: "Czy art. 20 ust. 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012r., poz. 361) w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 16 listopada 2006 r., jest zgodny z art. 2 w zw. z art. 84 i art. 217 Konstytucji RP".
W ocenie skarżącego, wyrok Trybunału mający zapaść w wyniku rozpoznania tego pytania prawnego będzie miał rozstrzygający wpływ na wynik przedmiotowego postępowania, co powoduje konieczność jego zawieszenia.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Opolu wniósł o jej oddalenie podkreślając, że wskazane przez stronę zdarzenie nie stanowi kwestii prejudycjalnej, o jakiej mowa w art. 201 § 1 pkt 2 O.p.
W dniu 6 sierpnia 2014 r. do tut. Sądu wpłynęło pismo, w którym strona cofnęła skargę wyjaśniając, że odpadła wskazywana przez nią przyczyna zawieszenia postępowania odwoławczego z uwagi na wydanie przez Trybunał Konstytucyjny w dniu 29 lipca 2014r., w sprawie sygn. akt P 49/13, orzeczenia stwierdzającego niezgodność art. 20 ust. 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2007 r. z art. 2 w związku z art. 84 i art. 217 Konstytucji RP. Skarżący wniósł też o zwrot uiszczonego wpisu od skargi na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 poz. 270 ze zm.) - dalej jako: [p.p.s.a.].
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Jak wynika z treści przepisu art. 60 p.p.s.a., skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
Sąd mając na względzie całokształt okoliczności przedmiotowej sprawy nie znalazł podstaw do przyjęcia, że cofnięcie przez stronę skargi zmierza do obejścia prawa lub spowodować może utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Zdaniem Sądu, skarżone przez stronę postanowienie odmawiające zawieszenia postępowania, które pozostanie w obrocie prawnym wskutek cofnięcia skargi, nie może być uznane za dotknięte wadą nieważności ze względu na brak spełnienia którejkolwiek z przesłanek nieważności wymienionych enumeratywnie w art. 247 § 1 O.p. w punktach od 1 do 8 (w związku z art. 219 O.p.). Wynika to z przeprowadzonej pod kątem wskazanych regulacji analizy stanu faktycznego sprawy i podejmowanych w niej czynności.
Ponadto odmowa zawieszenia postępowania podatkowego skutkować będzie dalszym jego kontynuowaniem, co skarżący akceptuje wobec wydanego przez Trybunał Konstytucyjny wyroku. Z tego względu nie jest już zainteresowany kontynuowaniem postępowania sądowoadministracyjnego wywołanego skargą.
Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu uznał cofnięcie skargi za dopuszczalne i na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.
Skoro w sprawie doszło do skutecznego cofnięcia skargi, to na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. należało zwrócić stronie cały uiszczony wpis od skargi.