Uzasadnienie
Wnioskiem zawartym w skardze na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z dnia 20 kwietnia 2010 r. w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia na postanowienie odmawiające wstrzymania postępowania egzekucyjnego B. T. wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że zagrożenie szkodą i trudnymi do odwrócenia skutkami wykonania tego postanowienia jest realne, z uwagi na przedawnienie należności objętych prowadzonym postępowaniem egzekucyjnym. Dodatkowo wskazał na trudną sytuację życiową związaną z porodem żony i chorobą dziecka.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.)-/dalej p.p.s.a./, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Podkreślenia jednakże wymaga, iż przedmiotem ochrony tymczasowej mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania. Problem wykonania aktów administracyjnych dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy lub zakazy określonego zachowania, a także aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki, itp. (por. T. Woś, Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi. Komentarz, wyd. LexisNexis Warszawa 2005, str. 295). Wstrzymanie wykonania dotyczy zatem sytuacji, gdy zaskarżony akt wywołuje skutki materialnoprawne.
W rozpoznawanej sprawie Dyrektor Izby Skarbowej w Opolu stwierdził niedopuszczalność zażalenia na postanowienie odmawiające wstrzymania postępowania egzekucyjnego. Jest to zatem rodzaj aktu prawnego nienoszącego znamion wykonalności, gdyż wywołuje jedynie skutek procesowy (proceduralny), a nie materialnoprawny. Kontrola Sądu przy merytorycznym rozpoznaniu sprawy odnosić się bowiem będzie wyłącznie do kwestii, czy faktycznie od postanowienia wydanego w trybie art. 35 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U z 2005 r. Nr 229, poz.1954 ze zm.) zażalenie przysługuje, a w konsekwencji, czy zasadnym było wydanie postanowienia o stwierdzeniu niedopuszczalności zażalenia.
W tej sytuacji, ponieważ wniosek Skarżącego nie dotyczy takiego aktu lub czynności, którego wykonanie mogłoby być wstrzymane na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.