Uzasadnienie
W związku ze skargą wniesioną przez K. Ż. (dalej określany jako skarżący lub strona) na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Opolu z dnia 16 maja 2019 r. w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności wniesienia zażalenia, zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 18 lipca 2019 r. wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu od skargi w wysokości 100,00 zł, stosownie do § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193). W wezwaniu określono siedmiodniowy termin do uiszczenia wpisu, liczony od dnia otrzymania wezwania, sposób jego uiszczenia jak również zastrzeżono rygor w postaci odrzucenia skargi w przypadku nieuiszczenia wpisu w wyznaczonym terminie.
Równocześnie, zarządzeniem z tej samej daty, wezwano skarżącego do usunięcia braków formalnych skargi, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, przez podanie numeru PESEL. Również w tym przypadku zastrzeżono rygor w postaci odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. – dalej jako "p.p.s.a.").
Powyższe wezwania doręczono skarżącemu w dniu 1 sierpnia 2019 r., co wynika ze zwrotnego poświadczenia odbioru, znajdującego się w aktach sprawy (karta 25 akt sądowych). Termin do uzupełnienia braków formalnych skargi oraz do uiszczenia wpisu upływał zatem z dniem 8 sierpnia 2019 r.
W otwartym terminie do uiszczenia wpisu sądowego skarżący wniósł o przyznanie prawa pomocy, w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w całości.
Postanowieniem z dnia 27 sierpnia 2019 r. referendarz sądowy zwolnił stronę z obowiązku ponoszenia kosztów sądowych w sprawie.
Jednocześnie wraz z upływem wyznaczonego terminu skarżący nie uzupełnił braku formalnego skargi poprzez nadesłanie wymaganego numeru PESEL.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu.
Badanie merytoryczne skargi poprzedza analiza jej dopuszczalności pod względem formalnym. Dlatego też sąd zobligowany jest do zbadania, czy skarga nie zawiera braków, o których mowa w art. 58 § 1 pkt 1-6 p.p.s.a.
Oceniając dopuszczalność wniesionej skargi wskazać należy, że zawierała ona brak formalny w postaci niepodania numeru PESEL skarżącego. Obowiązek w tym zakresie wprowadza art. 46 § 2 pkt 1 p.p.s.a., w którym wymieniono enumeratywnie elementy pierwszego pisma wnoszonego do sądu (w tym skargi), wśród których znalazł się numer PESEL strony skarżącej będącej osobą fizyczną (art. 46 § 2 pkt 1 lit. b p.p.s.a.).
Stosownie natomiast do treści art. 49 § 1 p.p.s.a. jeśli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę do jego uzupełnienia lub poprawienia w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej (art. 49 § 1 p.p.s.a.). Taka natomiast sytuacja zachodzi w przypadku pisma procesowego szczególnego rodzaju, jakim jest skarga, gdyż konsekwencją nieuzupełnienia w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi jest jej odrzucenie (art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.).
W niniejszej sprawie skarżący nie spełnił wyżej wskazanego wymogu formalnego skargi w zakresie podania numeru PESEL. Jak wynika z akt sprawy, skierowane do strony wezwanie w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a. zawierało pouczenie, że nieuzupełnienie braku formalnego skargi w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania spowoduje skutek w postaci jej odrzucenia. Wezwanie do usunięcia braku formalnego skargi zostało prawidłowo doręczone skarżącemu w dniu 1 sierpnia 2019 r., zatem siedmiodniowy termin do dokonania żądanej czynności upływał z dniem 8 sierpnia 2019 r. (czwartek). Pomimo upływu wyznaczonego terminu skarżący nie uzupełnił ww. braku poprzez podanie swojego numeru PESEL.
Dodatkowo Sąd wskazuje, że w odniesieniu do obowiązku uiszczenia wpisu sądowego, skarżący postanowieniem referendarza sądowego z dnia 27 sierpnia 2019 r. został zwolniony z obowiązku ponoszenia kosztów sądowych w całości.
W tych okolicznościach wniesioną skargę należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., o czym orzeczono w sentencji postanowienia.