Uzasadnienie
Skarżący A. Ś. w dniu 27 kwietnia 2011 r. osobiście złożył zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 5 kwietnia 2011 r., sygn. akt I SA/Op 303/08, w przedmiocie odmowy dokonania wykładni postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 22 kwietna 2009 roku, sygn. akt I SA/Op 303/08 o umorzeniu postępowania sądowoadministracyjnego.
Zażalenie to zostało odrzucone postanowieniem z dnia 19 maja 2011 r. z powodu uchybienia 7 dniowego terminu do wniesienia tego środka odwoławczego. W uzasadnieniu Sąd wskazał, iż zaskarżone postanowienie zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącego w dniu 18 kwietnia 2011 r., natomiast skarżący zażalenie wniósł 27 kwietnia 2011 r.
Postanowienie to zostało zaskarżone zażaleniem z dnia 30 maja 2011 r., w którym skarżący podniósł, iż zażalenie wniósł w wymaganym terminie i należy je uznać za skuteczne. Skarżący wskazał na brak umocowania do reprezentacji pełnomocnika, któremu zostało doręczone postanowienie z dnia 5 kwietnia 2011 r. o odmowie dokonania wykładni. Z akt sprawy wynika, iż postanowienie z dnia 5 kwietnia 2011 r. zostało doręczne także na adres skarżącego w dniu 20 kwietnia 2011 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Oplu zważył co następuje
Stosownie do art. 195 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej - p.p.s.a., jeżeli zażalenie zarzuca nieważność postępowania lub jest oczywiście uzasadnione, wojewódzki sąd administracyjny, który wydał zaskarżone postanowienie, może na posiedzeniu niejawnym, nie przesyłając akt Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, uchylić zaskarżone postanowienie i w miarę potrzeby sprawę rozpoznać na nowo. Z treści powołanego wyżej przepisu wynika, że zażalenie jest oczywiście uzasadnione, jeżeli sąd podziela zarzuty i żądania w nim zawarte, uznając swą pomyłkę w tym zakresie.
W toku sprawy ustalono, iż w związku z przyznaniem skarżącemu prawa pomocy postanowieniem z dnia 26 maja 2009 r. został przyznany skarżącemu adwokat, jako pełnomocnik z urzędu. Pełnomocnik ten nie został jednak ustanowiony w niniejszej sprawie, ponieważ w aktach brak jest pełnomocnictwa upoważniającego go do działania w sprawie. Stosownie bowiem do obowiązującego w czasie wydania w/w postanowienia z dnia 26.05.2009 r., art. 244 § 2 p.p.s.a. stanowił, iż ustanowienie adwokata w ramach przyznanego prawa pomocy, stanowi uprawnienie strony do udzielenia pełnomocnictwa wyznaczonemu adwokatowi. Skoro do akt nie złożono stosownego pełnomocnictwa to sama informacja z Okręgowej Rady Adwokackiej o wyznaczeniu adwokata do działania z urzędu nie może stanowić podstawy do jego umocowania w sprawie.
Dodać należy, iż dopiero z dniem 10 kwietnia 2010 r. w związku z nowelizacją ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ustawą z dnia 12 lutego 2010r. o zmianie ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2010 r. nr 36, poz.196), zgodnie z art. 244 § 2 p.p.s.a., ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego w ramach prawa pomocy jest równoznaczne z udzieleniem pełnomocnictwa.
Jednak Istotnym dla umocowania pełnomocnika w oparciu o postanowienie o przyznaniu prawa pomocy w trybie art. 244 § 2 p.p.s.a. jest data jego wydania (postanowienie NSA z 4 sierpnia 2010 r., sygn. akt: II FZ 324/10; orzeczenia.nsa.gov.pl).
Skoro zatem ustalono, iż skarżący nie był reprezentowany przez pełnomocnika, to termin do wniesienia zażalenia na postanowienie z dnia 5 kwietnia 2011 r. zaczął biec od daty doręczenia postanowienia skarżącemu tj. od dnia 20 kwietnia 2011 r. i upłynął 27 kwietnia 2011 r. Dlatego też uznać należało za oczywiście zasadne stanowisko skarżącego o skuteczności wniesionego zażalenia na postanowienie z dnia 5 kwietnia 2011 r. Uchylenie postanowienia o odrzuceniu zażalenia umożliwia nadanie dalszego biegu wniesionemu zażaleniu.
Wobec czego, na podstawie art. 195 § 2 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.