Uzasadnienie
Przedmiotem skargi P. K. jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie ustalenia zryczałtowanego podatku dochodowego od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów za 2002 r. Wartość przedmiotu sporu stanowi kwota 65.434 zł. W związku z tym skarżący na etapie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu zobowiązany jest - zgodnie z postanowieniami § 1 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, 2193) – do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 1.500 zł. Na dalsze koszty jakie mogą mieć miejsce w przedmiotowej sprawie składają się opłata kancelaryjna za sporządzenie uzasadnienia wyroku – stosownie do zapisów § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości opłat kancelaryjnych pobieranych w sprawach sądowoadministracyjnych (Dz. U. Nr 221, poz. 2192) - w kwocie 100 zł oraz wpis od skargi kasacyjnej w kwocie 750 zł (§ 3 rozporządzenia w sprawie wysokości oraz szczególnych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi).
Skarżący P. K. na złożonym 27 sierpnia 2009 r. (wpływ w tut. Sądzie 31 sierpnia 2009 r.) urzędowym formularzu, o którym mowa w art. 257 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270) - zwanej dalej ustawą, zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowego zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia doradcy podatkowego.
Składając wniosek skarżący oświadczył, iż gospodarstwo domowe prowadzi wspólnie z żoną G. K. i córką B. K. oraz że posiadają wspólnie majątek w postaci domu mieszkalnego o powierzchni 160 m², lokalu mieszkalnego o powierzchni 87 m², nieruchomości rolnej (powierzchnia 2,19 ha), piekarni (powierzchnia 220 m²), zasobów pieniężnych w wysokości 15.000 zł i samochodu osobowego Volkswagen Bora. Ponadto wykazał, że dochody miesięczne uzyskiwane w ramach gospodarstwa domowego wynoszą 7.921,66 zł (skarżącego z działalności gospodarczej w wysokości 4.500 zł, żony z najmu piekarni w kwocie 3.421,66 zł).
Z kolei z akt sprawy wynika, iż 27 lipca 2009 r. został uiszczony w całości wpis od skargi na wskazaną na wstępie decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu.
Rozpatrując na podstawie art. 258 § 2, pkt 7 ustawy wniosek o przyznanie prawa pomocy referendarz sądowy zważył, co następuje:
Stosownie bowiem do art. 245 ustawy prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym, które obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego, a także w zakresie częściowym, obejmującym m.in. zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków.
Koszty sądowe obejmują opłaty sądowe i zwrot wydatków (art. 211 ustawy).
Opłatami sądowymi są wpis i opłata kancelaryjna (art. 212 § 1 ustawy).
Zatem wniosek skarżącego dotyczący częściowego prawa pomocy należy rozpatrywać w kontekście przesłanki zawartej w art. 246 § 1, pkt 2 ustawy.
Zgodnie z tym przepisem przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Treść powołanego wyżej przepisu art. 246 § 1, pkt 2 ustawy wskazuje, iż prawo pomocy w tym zakresie stanowi instytucję wyjątkową i dlatego udzielenie tego prawa może nastąpić jedynie w sytuacjach szczególnych. Do takich sytuacji zliczyć należy przypadek osób charakteryzujących się ubóstwem w takim stopniu, że zapłata kosztów sądowych w określonej wysokości mogłaby spowodować utratę możliwości zaspokojenia podstawowych potrzeb egzystencji tych osób oraz ich rodzin. Oznacza to, że przy rozpatrywaniu wniosku o prawo pomocy winno się uwzględniać, z jednej strony wysokość obciążeń finansowych jakie strona jest zobowiązana ponieść w konkretnym postępowaniu, z drugiej zaś strony jej możliwości finansowe. Jak bowiem zostało stwierdzone w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 października 2004 r. (GZ 71/04, ONSA i WSA 2005, nr 1, poz. 8),, udzielenie stronie prawa pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym jest formą jej dofinansowania z budżetu państwa i przez to powinno się sprowadzać do wypadków, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście, obiektywnie niemożliwe ".
Mając na względzie informacje o stanie rodzinnym, majątkowym i finansowym zwarte we wniosku o przyznanie prawa pomocy nie sposób uznać, że pokrycie przez skarżącego wymaganych kosztów postępowania, wynoszących na etapie skargi 1.500 zł, zaś przy ewentualnym złożeniu skargi kasacyjnej, wynoszących 750 zł (przy uiszczeniu opłaty kancelaryjnej zwiększających się o kwotę 100 zł) mogłoby nastąpić z uszczerbkiem utrzymania koniecznego dla niego i rodziny (art. 246 § 1, pkt 2).
Takie stwierdzenie, przy uwzględnieniu elementarnych kosztów mieszkania, wyżywienia i innych niezbędnych jakie skarżący i jego rodzina zmuszeni są ponieść w celu zaspokojenia podstawowych potrzeb egzystencji, uzasadnia: skala dochodów uzyskiwanych miesięcznie przez skarżącego i małżonkę, a zawierająca się w kwocie 7.921,66 zł, posiadanie zasobów pieniężnych w wysokości 15.000 zł (znacznie przekraczających kwotę kosztów sądowych) oraz znaczny majątek (m.in. dom mieszkalny o powierzchni 160 m², lokal mieszkalny - 87 m², nieruchomość rolna - 2,19 ha, piekarnia - 220 m²), umożliwiający wygenerowanie dodatkowych środków utrzymania jak też zmniejszających koszty utrzymania. Przy czym odnośnie dochodów skarżącego należy dodatkowo wskazać, że w przypadku osób prowadzących działalność gospodarczą możliwości pozyskania środków finansowych znacznie przekraczają skalę uzyskiwanych dochodów, co przejawia się w osiąganych przychodach.
W tych okolicznościach dokonanie zapłaty wpisu od skargi w kwocie 1.500 zł jest potwierdzeniem możliwości skarżącego co do pokrycia kosztów sądowych, i to nie tylko na etapie skargi, ale również skargi kasacyjnej.
Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 258 § 2, pkt 7 w/w ustawy, orzeczono o odmowie przyznania prawa pomocy.