Uzasadnienie
W dniu 27 czerwca 2013 r. do tut. Sądu wpłynęła skarga A Spółki z o.o. w [...] (dalej określanego również jako: strona, skarżąca) na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Opolu z dnia 16 kwietnia 2013 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od gier za styczeń 2010 r.
Zainicjowane ww. skargą postępowanie sądowoadministracyjne było następnie trzykrotnie zawieszane, tj. po raz pierwszy postanowieniem z dnia 18 października 2013r.- na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. – dalej w skrócie ppsa), - po czym zostało ono podjęte postanowieniem z dnia 19 lutego 2014 r. - i po raz wtóry, postanowieniem z dnia 24 marca 2014 r. także na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ppsa. Po podjęciu postanowieniem z dnia 1 lipca 2016 r. postępowanie ponownie zawieszono postanowieniem z dnia 31 sierpnia 2016 r., tym razem na zgodny wniosek stron - na podstawie art. 126 ppsa.
Pismem procesowym z dnia 24 lipca 2017 r. działający w imieniu skarżącej pełnomocnik zwrócił się o podjęcie zawieszonego postępowania. Równocześnie, na podstawie art. 60 ppsa, pełnomocnik cofnął wniesioną skargę, wnosząc także o zwrot uiszczonego wpisu.
Postanowieniem z dnia 24 sierpnia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu podjął zawieszone postępowanie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 161 § 1 pkt 1 ppsa, sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę.
Natomiast, jak wynika z treści art. 60 ppsa, strona skarżąca może cofnąć skargę, a czynność ta wiąże Sąd. Jednakże Sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie cofnięcie skargi nie budzi wskazanych wyżej wątpliwości, albowiem analiza akt administracyjnych oraz treści zaskarżonej decyzji nie daje podstaw do oceny, by cofnięcie skargi zmierzało do obejścia prawa, bądź do utrzymania w mocy aktu administracyjnego dotkniętego wadą nieważności, w szczególności, by zaktualizowała się jedna z przesłanek wymienionych w art. 247 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r. poz. 201 ze zm.).
Nie dopatrując się zatem okoliczności przemawiających za niedopuszczalnością cofnięcia skargi oraz uznając wolę skarżącej jako dysponenta skargi co do jej cofnięcia, Sąd na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 ppsa umorzył postępowanie w sprawie.
W zakresie zwrotu wpisu zastosowanie ma przepis art. 232 § 1 pkt 1 ppsa, przewidujący, że zwrot całości uiszczonego wpisu przysługuje stronie skarżącej od pisma odrzuconego lub cofniętego. Z uwagi na to, iż skarżąca uiściła wpis w kwocie 653,00 zł, kwota ta z urzędu podlega zwrotowi.