Uzasadnienie
UZASADNIENIE pkt II wyroku z dnia 11.01.2012r.
Wyrokiem z dnia 11 stycznia 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę S. B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z dnia 30 maja 2011 r. Nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności członka zarządu spółki z o.o. za zaległości w podatku od towarów i usług. Jednocześnie, w punkcie drugim sentencji, Sąd przyznał wyznaczonemu w ramach prawa pomocy pełnomocnikowi – adwokatowi M. Ś. – wynagrodzenie za nieopłaconą pomoc prawną świadczoną z urzędu w kwocie 259,20 zł, w tym 55,20 zł podatku VAT.
Pismem nadanym w dniu 16 stycznia 2012 r. pełnomocnik wniósł o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia postanowienia zawartego w pkt 2 sentencji wyroku z dnia 11 stycznia 2012 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu, ponoszone przez Skarb Państwa zostały uregulowane przepisami rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28.09.2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.)-/dalej rozporządzenie/. W myśl § 2 ust. 2 rozporządzenia podstawę zasądzenia opłat stanowią stawki minimalne określone w rozdziałach 3-5. W przypadku postępowania przed sądami administracyjnymi, konkretyzuje je umieszczony w rozdziale 5 rozporządzenia przepis § 18, stanowiący, iż stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji:
- • w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna - stawkę obliczoną na podstawie § 6 rozporządzenia,
- • za sporządzenie skargi i udział w rozprawie w sprawie skargi na decyzję lub postanowienie Urzędu Patentowego - 600 zł,
- • w innej sprawie - 240 zł
Paragraf 6 rozporządzenia stanowi z kolei, iż stawki minimalne wynoszą w zależności wartości przedmiotu sprawy: do 500 zł - 60 zł; powyżej 500 zł do 1.500 zł - 180 zł; powyżej 1.500 zł do 5.000 zł - 600 zł; powyżej 5.000 zł do 10.000 zł - 1.200 zł; powyżej 10.000 zł do 50.000 zł - 2.400 zł; powyżej 50.000 zł do 200.000 zł - 3.600 zł; powyżej 200.000 zł - 7.200 zł.
Z przedstawionych regulacji wynika, iż wymiar stawek uzależniony jest od przedmiotu zaskarżenia. W rozpatrywanej sprawie bezspornym jest, iż wniesiona skarga dotyczyła decyzji orzekającej o odpowiedzialności członka zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością za zaległości w podatku od towarów i usług. Tego rodzaju przedmiot zaskarżenia, zgodnie z ugruntowaną linią orzeczniczą, należy do tej kategorii spraw, w stosunku do których wpis należny od skargi jest wpisem stałym, pobieranym na podstawie § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczególnych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.).
Skład orzekający w tej sprawie podziela poglądy judykatury (por. postanowienie NSA z dnia 16 stycznia 2009 r., sygn. akt I FSK 1855/08, postanowienie NSA z dnia 15 maja 2008 r., sygn. akt II FZ 182/08, postanowienie NSA z dnia 17 października 2006 r., sygn. akt II FZ 662/06), iż wpis stosunkowy powinien zostać pobrany od skargi na akt, który w sposób bezpośredni wiąże się z należnością pieniężną. Bezpośredni związek między należnością pieniężną, a obejmującym ją aktem zachodzi wtedy, gdy w danym akcie organ konkretyzuje tę należność. Innymi słowy, z danego aktu musi wynikać obowiązek zapłaty określonej kwoty pieniężnej. Przepisy prawa podatkowego przewidują zaś szereg sytuacji, w których rozstrzygnięcia organów podatkowych nie dotyczą należności pieniężnych wprost. Taka sytuacja zachodzi w przypadku zaskarżenia decyzji w przedmiocie odpowiedzialności podatkowej osób trzecich wydanej na podstawie art. 116 Ordynacji podatkowej.
W tego typu decyzjach organ podatkowy rozstrzyga, czy w konkretnym przypadku zachodzą przesłanki przewidziane we wspomnianym przepisie. Decyzja o odpowiedzialności ma charakter subsydiarny, ponieważ przesłanką jej wydania jest bezskuteczność egzekucji należności podatkowych wobec samej spółki. Zatem, choć w tej decyzji wymienione są kwoty: zaległości podatkowej, odsetek od zaległości oraz kosztów egzekucyjnych, to organ nie konkretyzuje ich w postępowaniu o odpowiedzialności osób trzecich, są one bowiem ustalane w innym postępowaniu. Nadto osoba trzecia, zobowiązana na podstawie art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej do uiszczenia należności za podatnika, nie ma statusu strony w postępowaniu wymiarowym w stosunku do spółki i może skutecznie kwestionować jedynie fakt przeniesienia odpowiedzialności, a nie wysokość tej należności.
Oznacza to, iż w rozpatrywanej sprawie, której przedmiotem zaskarżenia nie była należność pieniężna ani skarga na decyzję lub postanowienie Urzędu Patentowego, zastosowanie znajdował § 18 ust. 1 pkt 1 lit c rozporządzenia. Na tej podstawie Sąd przyznał koszty wynagrodzenia pełnomocnika w kwocie 240 zł. Kwota ta podlega podwyższeniu zgodnie z § 2 pkt 3 rozporządzenia, o stawkę podatku od towarów i usług, czyli o 23 % ustalonej kwoty wynagrodzenia.