Uzasadnienie
Strona skarżąca na urzędowym formularzu, o którym mowa w art. 257 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270) - zwanej dalej ustawą, zwróciła się o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia doradcy podatkowego. Wcześniej postanowieniem z dnia 3 grudnia 2007 r. strona skarżąca została zwolniona z kosztów sądowych w całości, zgodnie z wnioskiem przedłożonym w tym zakresie.
Uzasadniając wniosek o ustanowienie doradcy podatkowego strona skarżąca podniosła, iż działalność gospodarcza prowadzona przez nią w formie spółki cywilnej uległa likwidacji (z dniem 31 marca 2007) wskutek prowadzonej egzekucji należności z tytułu podatku VAT i podatku akcyzowego. Ponadto w uzasadnieniu wniosku wskazano, iż jedynym źródłem utrzymania wspólników skarżącej spółki, poza pomocą uzyskiwaną od dzieci, jest renta inwalidzka otrzymywana przez R.K. w wysokości 392 zł, który ponosi dodatkowe koszt leczenia po przebytej operacji pomostowania naczyń wieńcowych. Jednocześnie zaznaczyli, że z uwagi na wiek i stan zdrowia nie są w stanie podjąć jakiejkolwiek pracy, natomiast zadłużenie wobec ZUS uniemożliwia im skorzystanie z zasiłku dla bezrobotnych.
Z kolei w części wniosku dotyczącej oświadczenia o majątku i dochodach strona skarżąca wykazała brak środków trwałych oraz stratę za poprzedni rok obrotowy w wysokości 64.311,16 zł.
Stosownie do art. 245 ustawy prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym, które obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego, a także w zakresie częściowym, obejmującym m.in. zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków.
Koszty sądowe obejmują opłaty sądowe i zwrot wydatków (art. 211 ustawy). Opłatami sądowymi są wpis i opłata kancelaryjna (art. 212 § 1 ustawy).
Ze względu na fakt, iż w przypadku podatku akcyzowego, stanowiącego przedmiot skargi, podmiotem jest spółka cywilna, nie zaś wspólnicy wniosek o przyznanie prawa pomocy należy traktować na równi z wnioskiem osoby prawnej.
Przyznanie prawa pomocy osobie prawnej w zakresie całkowitym, zgodnie z art. 246 § 2, pkt 1 ustawy, następuje gdy osoba ta wykaże, że nie ma żadnych środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania.
Natomiast przyznanie prawa pomocy osobie prawnej w zakresie częściowym, zgodnie z art. 246 § 2, pkt 2 ustawy, następuje gdy osoba ta wykaże, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania.
Zatem działając na podstawie 258 § 2 pkt 7 ustawy należy rozważyć czy w świetle okoliczności wynikających z materiału dowodowego strona skarżąca spełnia przesłanki do przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym. Oznacza to, iż przy rozpatrywaniu wniosku o prawo pomocy winno się uwzględniać, z jednej strony wysokość obciążeń finansowych jakie strona jest zobowiązana ponieść w konkretnym postępowaniu, z drugiej zaś strony jej możliwości finansowe.
Mając na względzie informacje zawarte we wniosku należy stwierdzić, iż w przypadku strony skarżącej zachodzi przesłanka do przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. O takim uznaniu przesądził fakt posiadania przez wspólników skarżącej spółki niewielkich środków finansowych (pochodzących z renty inwalidzkiej w wysokości 390 zł) i związku z tym uzależnienia się od pomocy własnych dzieci, a nade wszystko fakt zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej, co sprawia, że strona skarżąca nie ma możliwości pozyskania środków finansowych, które mogłaby przeznaczyć na pokrycie kosztów związanych z ustanowieniem zawodowego pełnomocnika.
W przedstawionym stanie faktycznym i prawnym należało orzec jak w sentencji.