Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 28 czerwca 2010 r. o sygn. akt II FSK 2623/10 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił w całości wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 28 czerwca 2010 r. o sygn. akt I SA/Op 160/10 oddalający skargę E. i S. Ś. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu w przedmiocie ustalenia zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2004 r.
Z przyjętego do rozpoznania stanu sprawy wynikało, że zaskarżoną decyzją z dnia 30 listopada 2009 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu uchyliło decyzję Burmistrza N. z dnia 4.09.2009 r. i orzekło co do istoty ustalając podatnikom zobowiązanie w podatku od nieruchomości na 2004 r. w wysokości 5.945,30 zł.
Organ wskazał, że w sprawie znajdzie zastosowanie przepis art. 68 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), bowiem podatnicy w złożonych informacjach podatkowych nie ujawnili wszystkich danych niezbędnych do ustalenia im wysokości zobowiązania podatkowego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w wyniku rozpoznania skargi uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Sąd podniósł, że zgodnie z art. 68 § 1 Ordynacji podatkowej zobowiązanie podatkowe, o którym mowa w art. 21 § 1 pkt 2 nie powstaje, jeżeli decyzja ustalająca to zobowiązanie została doręczona po upływie 3 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy. Jeżeli jednak podatnik w złożonej deklaracji nie ujawnił wszystkich danych niezbędnych do ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego, zobowiązanie podatkowe o którym mowa w § 1 nie powstaje, pod warunkiem, że decyzja ustalająca wysokość zobowiązania została doręczona po upływie 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy (art. 68 § 2 pkt 2). Za organem odwoławczym Sąd przyjął, że podatnicy w złożonych informacjach podatkowych nie ujawnili wszystkich danych niezbędnych do ustalenia im wysokości zobowiązania podatkowego.
Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna ma uzasadnione podstawy, tym samym zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu należało uchylić a sprawę przekazać temu Sądowi do ponownego rozpoznania. Sąd wydając zaskarżony wyrok dopuścił się błędu orzeczniczego polegającego na naruszeniu przepisów postępowania, mającego istotny wpływ na wynik sprawy.
Wskazano w uzasadnieniu wyroku, że Sąd pierwszej instancji nie wskazał dlaczego w jego ocenie organy słusznie ustaliły, że przepis art. 68 § 2 pkt 2 Ordynacji podatkowej znajduje w rozpoznawanej sprawie zastosowanie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył co następuje
Zgodnie z art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Wspomniany art. 190 znajduje zastosowanie, gdy doszło do wydania orzeczenia, o którym mowa w art. 185 § 1, a mianowicie, gdy zaszła konieczność ponownego rozpoznania sprawy przez wojewódzki sąd administracyjny.
Obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, ciążący na sądzie, może być wyłączony tylko w wypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego. Nawet w przypadku odmiennej interpretacji prawa lub możliwości niezgodności oceny sądu z prawem obowiązującym, zapatrywania prawne wyrażone przez sąd mają moc wiążącą.
Skarga okazała się uzasadniona.
Przepis art. 68 § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej dotyczy wyłącznie zobowiązań podatkowych powstających w drodze doręczenia decyzji ustalających wysokość zobowiązania a do tej grupy należy zobowiązanie w podatku od nieruchomości. Doręczenie podatnikowi decyzji ustalającej wysokość podatku od nieruchomości po upływie terminu, o którym mowa w art. 68 § 1 Ordynacji podatkowej a więc 3 lata od końca roku, w którym powstał obowiązek podatkowy jest bezskuteczne. Oznacza to że zobowiązanie nie powstaje. Okres przedawnienia prawa do ustalenia zobowiązania w podatku od nieruchomości może jednak ulec przedłużeniu do lat 5 w wypadku wystąpienia określonych uchybień realizacji obowiązków dokumentacyjnych podatnika, o których mowa w art. 68 § 2 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Jednak zastosowanie tego przepisu i tym samym wydłużenie prawa do dokonania wymiaru podatku poprzez doręczenie decyzji ustalającej wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości uzależnione jest od ustalenia przez organy podatkowe wystąpienia okoliczności wymienionej w art. 68 § 2 pkt 2 Ordynacji podatkowej.
Ustalenie tej okoliczności możliwe jest jedynie w wyniku dokonania przez organy podatkowe oceny treści deklaracji podatkowej złożonej przez podatnika, o której mowa w art. 9 ust. 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r., Nr 95, poz. 613). W niniejszej sprawie, organy obu instancji nie poddały analizie złożonej deklaracji i jej zgodności ze stanem rzeczywistym a także nie wskazały jakich konkretnych danych niezbędnych do ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2004 r. podatnicy nie ujawnili, co miało uzasadniać wydłużenie terminu do dokonania wymiaru podatku za ten rok. Dokonanie stosownych ustaleń w tym przedmiocie pozwoli na stwierdzenie czy powstało zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości za 2004 r.
Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że przedwczesne w tej sytuacji byłoby rozpoznanie podniesionych w skardze kasacyjne zarzutów naruszenia prawa materialnego.
Mając na względzie powyższe należało orzec jak w sentencji wyroku.