Uzasadnienie
W dniu 20.08.2019 r. do tut. Sądu wpłynęła skarga A spółki z o.o. w [...] (dalej jako: skarżąca, Spółka, strona) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Opolu z dnia 17 czerwca 2019 r. w przedmiocie odpowiedzialności podatkowej płatnika za zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych.
Ponieważ ww. skarga zawierała braki fiskalne i formalne, zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 21.08.2019 r. wezwano Spółkę:
- - do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 500 zł, w terminie 7 dni od doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi, wskazując sposób i tryb uiszczenia wpisu;
- - do złożenia odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego (dalej: KRS) w terminie 7 dni od doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi.
Wezwanie to zostało doręczone w dniu 26.08.2019 r. upoważnionemu pracownikowi skarżącej (k. 21 akt sądowych) jednakże pomimo upływu wyznaczonego terminu wpis sądowy nie został uiszczony jak i nie złożono do akt sprawy odpisu z KRS Spółki.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu.
Zasadą jest, że do uiszczenia kosztów sądowych obowiązany jest ten, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki - art. 214 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 – dalej "P.p.s.a.").
Natomiast zgodnie z art. 220 § 1 tej ustawy, sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona opłata, w tym opłata, o której mowa w art. 235a. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2, 3 i 3a, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu tego terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania. Skutek pozostawienia nieopłaconego pisma bez rozpoznania nie powstaje jednak w przypadku, gdy należna opłata nie zostanie uiszczona od skargi, skargi kasacyjnej, zażalenia lub skargi o wznowienie postępowania. W takiej sytuacji, zgodnie z art. 220 § 3 P.p.s.a., jeżeli od tych pism pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają one odrzuceniu przez sąd.
Jak wynika z akt sprawy, skarżąca obowiązana była uiścić należny wpis od skargi w kwocie 500 zł, do czego została zobowiązana wezwaniem doręczonym skutecznie w dniu 26.08.2019 r. Zatem siedmiodniowy termin do uiszczenia wpisu upłynął z dniem 2.09.2019 r.
Skarżąca mimo prawidłowego wezwania, z jednoczesnym pouczeniem o konsekwencjach prawnych niedokonania powyższej czynności w postaci odrzucenia skargi, należnej opłaty sądowej nie uiściła, dlatego też na podstawie art. 220 § 3 P.p.s.a. skargę należało odrzucić.
Wyjaśnić tez należy, że zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. sąd odrzuca skargę, gdy strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi, przez które należy rozumieć niedochowanie wymogów, jakie przepisy prawa wiążą ze skutecznym złożeniem skargi. Jak wynika z art. 29 P.p.s.a. przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28 (m.in. osób prawnych – przyp. Sądu), mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu.
Wyjaśnić przy tym należy, że brak dokumentu stwierdzającego umocowanie do reprezentacji strony (art. 29 P.p.s.a.) stanowi brak formalny, którego usunięcie w trybie art. 49 § 1 P.p.s.a. polega m.in. na przedstawieniu aktualnego odpisu z rejestru KRS. Niewykonanie w terminie nałożonego przez Sąd obowiązku przedstawienia dokumentu upoważniającego do występowania w imieniu danego podmiotu (tu: spółki z ograniczoną odpowiedzialnością) powoduje odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Podobne stanowisko zaprezentowano w postanowieniu NSA z dnia 17 czerwca 2005 r., OSK 1515/04, LEX nr 837369, w którym stwierdzono, że niespełnienie przez przedstawiciela ustawowego lub organ albo osobę, o której mowa w art. 28 P.p.s.a., obowiązku wykazania swego umocowania przy pierwszej czynności w postępowaniu, stosownie do treści art. 29 tej ustawy, stanowi podstawę do odrzucenia skargi (po uprzednim bezskutecznym wezwaniu do usunięcia tego braku) na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a.
Powyższego stanowiska nie zmienia okoliczność, że zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym od dnia ogłoszenia w Monitorze Sądowym i Gospodarczym nikt nie może zasłaniać się nieznajomością ogłoszonych wpisów. Należy bowiem wskazać, że obowiązek wykazania umocowania spoczywa na osobie reprezentującej stronę skarżącą, a rolą Sądu nie jest wyręczanie strony w zakresie wykazania istnienia umocowania do jej reprezentacji.
W tym stanie rzeczy, wobec niewykonania zarządzenia do uzupełnienia braków formalnych uniemożliwiających nadanie skardze dalszego biegu, jak i nieuiszczenia należnego wpisu od skargi, należało skargę odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 P.p.s.a. w zw. z art. 220 § 3 P.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie wskazanych przepisów postanowił jak w sentencji.