Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 26 czerwca 2020 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 256), po rozpoznaniu zażalenia J. K. (dalej też jako: skarżący, strona, zobowiązany) – utrzymało w mocy postanowienie Burmistrza [...] z dnia 18 marca 2020 r. w sprawie stanowiska wierzyciela co do wniesionego zarzutu na prowadzone postępowanie egzekucyjne.
Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym.
Burmistrz [...], działający jako wierzyciel w dniu 23 grudnia 2019 r. wystawił w stosunku do zobowiązanego tytuł wykonawczy o nr [...], który stał się podstawą wszczęcia postępowania egzekucyjnego, obejmującego należności z tytułu łącznego zobowiązania pieniężnego za lata 2017-2019, ustalonego odpowiednio decyzjami Burmistrza [...]: z dnia 9 sierpnia 2018 r., nr [...] na kwotę 2.657,00 zł, z dnia 9 sierpnia 2018 r. nr [...] na kwotę 2.224,00 zł oraz z dnia 18 stycznia 2019 r. nr [...] na kwotę 2.294,00 zł.
Zobowiązany, pismem z dnia 21 lutego 2020 r. wniósł zarzut "niezasadnej pospieszności roszczeń", których nie zapłacił ze względu na niezakończoną procedurę wpisu, zabytkowego parku (tj. zespołu dworsko-parkowego [...], położonego w miejscowości [...], stanowiącego własność strony) do rejestru zabytków, rozpoczętą na jego wniosek w 2016 r.
Postanowieniem z dnia 18 marca 2020 r. wierzyciel uznał wniesiony zarzut za nieuzasadniony wskazując, że decyzje Burmistrza [...] ustalające łączne zobowiązanie pieniężne za lata 2017-2019, stanowiące podstawę do wszczęcia postępowania egzekucyjnego wydane zostały na podstawie danych wynikających z ewidencji gruntów i budynków Starostwa Powiatowego w [...]. Mając na uwadze stanowisko zobowiązanego wyrażone w zarzucie, wierzyciel wyjaśnił, że do dnia wydania decyzji wymiarowych nie zaistniało żadne zdarzenie mające wpływ na wysokość zobowiązania podatkowego, a decyzje stanowiące podstawę do wszczęcia postępowania egzekucyjnego, dotyczyły zobowiązań podatkowych za lata wcześniejsze. Organ wyjaśnił, że przy ustalaniu łącznego zobowiązania pieniężnego uwzględniono opinię Opolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków związaną z utrzymaniem i konserwowaniem, zgodnie z przepisami ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami – zabytkowego dworu i spichlerza w [...].
Dodatkowo nadmienił, że decyzją Burmistrza [...] z dnia 29 stycznia 2019 r. (nr [...]) odroczono zobowiązanemu termin spłaty zaległości podatkowych za lata 2017-2019 wraz z odsetkami do dnia 24 kwietnia 2019 r., przy czym zaległości te nie zostały uiszczone.
W zażaleniu zobowiązany ponownie podtrzymał dotychczasowe stanowisko wnosząc o rozpatrzenie sprawy i ewentualną zmianę zaskarżonego postanowienia po wydaniu decyzji przez Wojewódzki Urząd Ochrony Zabytków w Opolu. W uzasadnieniu zażalenia zobowiązany wskazał na niewłaściwą wykładnię przepisów ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 1170 ze zm.,), dalej jako: "u.p.o.l.", stwierdzając, że w przedmiotowej sprawie chodzi mu o całkowite zwolnienie, do którego upoważniony jest organ podatkowy na podstawie decyzji konserwatora zabytków o wpisie parku do rejestru zabytków i opinii o stanie jego utrzymania. Wyjaśnił, że procedura taka toczy się od 2016 r. i nie została ona zakończona, mimo dostarczonej kompletnej dokumentacji i wielu upomnień ze strony zobowiązanego. Końcowo wyraził nadzieję, że złożone w piśmie Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Opolu w 2017 r. przyrzeczenie w sprawie wpisania zabytkowego parku do rejestru zabytków jest nadal wiążące i zostanie zakończone wydaniem stosownej decyzji.
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 26 czerwca 2020 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu nie znalazło podstaw do uwzględnienia podniesionych zarzutów i utrzymało je w mocy.
W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy w pierwszej kolejności wskazał na stanowisko orzecznictwa sądowoadministracyjnego, z którego wynika, że w ramach postępowania egzekucyjnego nie mogą być kontrolowane kwestie rozstrzygnięte w odrębnym postępowaniu podatkowym, tj. nie można w tym postępowaniu kwestionować zasadności decyzji administracyjnej, która stanowi podstawę wystawienia tytułu wykonawczego (por. wyrok NSA z dnia 27 października 1999 r., sygn. akt IV SA 1104/96: wyrok NSA z dnia 16 lipca 2015 r., sygn. akt II FSK 1553/13, wyrok NSA z dnia 18 grudnia 2019 r., sygn. akt Il OSK 469/18).
Organ wyjaśnił, że podstawę do wszczęcia postępowania egzekucyjnego objętego tytułem wykonawczym nr [...] wobec zobowiązanego stanowiły zaległości podatkowe ustalone z ostatecznymi decyzjami w sprawie ustalenia wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego na lata 2017-2019, które wydane zostały na podstawie danych ujawnionych w ewidencji gruntów i budynków Starostwa Powiatowego w [...]. Przy ustaleniu podatku od nieruchomości i leśnego uwzględniono również opinię Opolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, stąd budynki wpisane do rejestru zabytków o pow. 865,00 m2 podlegały zwolnieniu z opodatkowania. Natomiast grunty pozostałe o powierzchni 7.046,00 m2 podlegały opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości wg stawki 0.32 zł/m2, a las o powierzchni 0,9200 ha podlegał opodatkowaniu podatkiem leśnym wg stawki 42,2356 zł/ha.
Następnie organ przywołał brzmienie art. 6 ust. 1, ust. 3, ust. 4 u.p.o.l. i wskazał, że obowiązek podatkowy powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstały okoliczności uzasadniające powstanie tego obowiązku. Jeżeli w trakcie roku podatkowego zaistniało zdarzenie mające wpływ na wysokość opodatkowania w tym roku, a w szczególności zmiana sposobu wykorzystywania przedmiotu opodatkowania lub jego części, podatek ulega obniżeniu lub podwyższeniu, poczynając od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiło to zdarzenie. Obowiązek podatkowy wygasa natomiast z upływem miesiąca, w którym ustały okoliczności uzasadniające ten obowiązek.
Wyjaśnił, że przypadki zwolnienia z podatku od nieruchomości znajdują obligatoryjne zastosowanie, gdy zachodzą przesłanki wymienione w art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l. Oceniając zatem istnienie tych przesłanek organ podatkowy ustala, czy nieruchomość jest wpisana do rejestru zabytków na mocy indywidualnej decyzji o wpisie oraz bada czy nieruchomość ta (z wyjątkiem części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej) jest utrzymywana i konserwowana zgodnie z przepisami o ochronie zabytków (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 7 stycznia 2015 r. sygn. akt I SA/Łd 832/14).
Organ odwoławczy stwierdził, że wadliwość, którą podnosi zobowiązany nie mogła mieć żadnego wpływu na przebieg i rezultat postępowania egzekucyjnego.
W szczególności brak było podstaw do przyjęcia, że przedmiotowa nieruchomość (tj. park zespołu dworsko-parkowego [...] położony w miejscowości [...]), z którą związane było ustalenie łącznego zobowiązania pieniężnego za lata 2017-2019, a którego brak wpłaty w odroczonym terminie, stanowił podstawę do wszczęcia postępowania egzekucyjnego, winna podlegać zwolnieniu z podatku, z uwagi na prowadzone w tej sprawie postępowanie przez Wojewódzki Urząd Ochrony Zabytków w Opolu, zaś postępowanie egzekucyjne winno zostać zawieszone do czasu jego zakończenia. SKO wskazało, na niekwestionowaną w sprawie okoliczność, tj. że, na chwilę wydania decyzji wymiarowych, przedmiotowa nieruchomość nie była wpisana do rejestru zabytków, a to stanowi jedną z dwóch przesłanek, których łącznie spełnienie obliguje do zwolnienia takiej nieruchomości z podatku. Okoliczność powyższa przesądziła zatem, że nieruchomość ta na datę wydania decyzji ustalających łączne zobowiązanie pieniężne za lata 2017-2019, stanowiących podstawę do wszczęcia postępowania egzekucyjnego - nie podlegała zwolnieniu z opodatkowania, na podstawie ww. przepisu art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l.
Jednocześnie Kolegium zwróciło uwagę, że obowiązujące przepisy prawa nie przewidują możliwości zawieszenia postępowania egzekucyjnego, którego podstawą prowadzenia są zaległości podatkowe wynikające z ostatecznych decyzji w sprawie wymiaru łącznego zobowiązanie pieniężnego za lata poprzednie, z uwagi na złożenie przez podatnika wniosku i prowadzenie postępowania w sprawie wpisu danej nieruchomości, stanowiącej przedmiot opodatkowania, do rejestru zabytków.
Poza przedmiotem rozpatrywania w niniejszej sprawie Kolegium uznało również wskazaną przez zobowiązanego okoliczność prowadzenia przez Wojewódzki Urząd Ochrony Zabytków w Opolu postępowania w sprawie wpisu przedmiotowej nieruchomości do rejestru zabytków od 2016 r. i niezakończenie tej procedury do dnia ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego.
W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości, przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi drugiej instancji oraz zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania. Wydanemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego.
Uzasadniając stawiany zarzut skarżący podniósł, że zaskarżone postanowienie jest wadliwe, z uwagi na zakończenie postępowania administracyjnego ostateczną decyzją Opolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków o wpisie spornego w sprawie obiektu do rejestru zabytków nieruchomych województwa opolskiego pod numerem [...]. Wobec powyższego naliczenie zobowiązań było błędne, gdyż nie odpowiadają one rzeczywistej kwalifikacji opodatkowywanych gruntów, a która to kwestia będzie prawidłowo rozstrzygnięta dopiero po dokonaniu nowego (właściwego) określenia gruntów przez Starostwo Powiatowe w [...], Wydział Geodezji, Kartografii, Katastru i Gospodarki Nieruchomościami na co skarżący oczekuje.
W rezultacie, zdaniem strony, dotychczasowe postępowanie toczyło się bez uwzględnienia istotnych elementów sprawy i zasługuje na ponowne rozpatrzenie.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie jest uzasadniona.
W świetle art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), dalej jako: "p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie. Stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Nadto, w myśl przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (niemającym zastosowania w sprawie).
Wyjaśnić również należy, że złożona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym stosownie do brzmienia art. 119 pkt 3 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy stronie zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.
Rozpoznając sprawę według wskazanych powyżej kryteriów, mając na uwadze stan faktyczny i prawny sprawy, sformułowane w skardze zarzuty oraz wspierające je argumenty Sąd stwierdza, że zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza przepisów prawa, a zatem brak było podstaw do wyeliminowania go z obrotu prawnego.
Kwestią sporną w przedmiotowej sprawie pozostaje zatem uznanie przez organy, odmiennie od twierdzeń skarżącego, że wniesiony przez niego zarzut przedwczesnego wszczęcia postępowania egzekucyjnego ("niezasadnej pośpieszności roszczeń"), nie zasługuje na uwzględnienie.
Istota podnoszonych przez skarżącego w postępowaniu egzekucyjnym, a następnie w skardze do sądu administracyjnego zarzutów sprowadza się do kwestionowania możliwości dochodzenia przez wierzyciela – Burmistrza [...] zobowiązań obejmujących należności pieniężne z tytułu łącznego zobowiązania pieniężnego za lata 2017-2019. Zdaniem skarżącego wierzyciel ustalając podstawę opodatkowania dla przedmiotowego obiektu nie posiadał rzeczywistej kwalifikacji opodatkowanych gruntów, ze względu na niezakończoną procedurę wpisu zabytkowego parku do rejestru prowadzonego przez Opolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, stanowiącego własność zobowiązanego, a rozpoczętą na jego wniosek w 2016 r. Nadto skarżący podnosi, że zaskarżone postanowienie stanowi podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego albowiem ostateczną decyzją z dnia 4 września 2020 r. wydaną przez Opolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków zakończono postępowanie o wpisie obiektu (parku) do rejestru zabytków nieruchomych województwa.
Z kolei organ prezentował stanowisko, zgodnie z którym decyzje ustalające łączne zobowiązanie pieniężne za lata 2017-2019, stanowiące podstawę wszczęcia postępowania egzekucyjnego, wydane zostały na podstawie danych wynikających z ewidencji gruntów i budynków Starostwa Powiatowego w [...]. Do dnia ich wydania nie zaistniało żadne zdarzenie mające wpływ na ustalenie wysokości zobowiązania podatkowego. Ustalenia powyższe skutkowały stwierdzeniem braku podstaw do zastosowania zwolnienia podatkowego, o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l. i tym samym nieuwzględnienia stawianego zarzutu.
W ocenie Sądu, powyższa konkluzja znajduje pełne pokrycie w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym. Z poczynionych w sprawie ustaleń wynikało, że podstawą do wszczęcia postępowania egzekucyjnego w oparciu o tytuł wykonawczy o nr [...], wystawiony wobec skarżącego w dniu 23 grudnia 2019 r. stanowiły zaległości podatkowe wynikające z ostatecznych decyzji Burmistrza [...] w sprawie ustalenia wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego na lata 2017-2019. Decyzje te zostały wydane na podstawie danych ujawnionych w ewidencji gruntów i budynków Starostwa Powiatowego w [...], aktualnych na dzień ich wydania.
Zauważyć nadto należy, że przy ustalaniu podatku od nieruchomości i podatku leśnego uwzględniono pozytywną opinię Opolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, co do utrzymania i konserwowania zgodnie z przepisami ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, zabytkowego dworu i spichlerza w [...]. W rezultacie budynki wpisane do rejestru zabytków o pow. 865,00 m2) podlegały zwolnieniu z opodatkowania. Z kolei grunty pozostałe o powierzchni 7.046,00 m2 podlegały opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości wg stawki 0.32 zł/m2, a las o powierzchni 0,9200 ha podlegał opodatkowaniu podatkiem leśnym wg stawki 42,2356 zł/ha. Z akt sprawy wynika ponadto, że decyzją Burmistrza [...] z dnia 29 stycznia 2019 r., na wniosek skarżącego, odroczono termin spłaty zaległości podatkowych za lata 2017-2018 wraz z odsetkami za zwłokę do dnia 24 kwietnia 2019 r.
Odnosząc się do powyższych ustaleń zaznaczyć w tym miejscu należy, że w sytuacji, gdy podstawę prawną egzekwowanego obowiązku stanowi decyzja administracyjna, to zakwestionowanie jej prawidłowości na etapie postępowania egzekucyjnego stanowi nieuprawnione wkroczenie w kompetencje organu administracji publicznej, który w postępowaniu rozpoznawczym w sposób władczy rozstrzygnął już o prawach i obowiązkach strony, wynikających z przepisów prawa materialnego. Z powyższego wynika, że na etapie postępowania egzekucyjnego nie jest możliwe wprowadzanie zmian w tej materii, która jednoznaczne została rozstrzygnięta już w decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego. Weryfikacja decyzji ostatecznych w postępowaniu egzekucyjnym jest bezwzględnie niedopuszczalna, gdyż na jej przeszkodzie stoi zasada trwałości takich decyzji (por. wyrok NSA z dnia 3 września 2019 r., sygn. akt II FSK 3082/17 - dostępne pod adresem www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
W konsekwencji, na etapie postępowania egzekucyjnego nie można badać, czy skonkretyzowany w decyzji obowiązek w odniesieniu do zobowiązanego istniał i czy prawidłowo przy ustalaniu takiego obowiązku zastosowano przepisy prawa materialnego.
Tym samym brak jest podstaw do przyjęcia, zgodnie ze stanowiskiem skarżącego, że nieruchomość (tj. park zespołu dworsko-parkowego [...] położony w miejscowości [...]), z którą związane było ustalenie łącznego zobowiązania pieniężnego za lata 2017-2019, a którego brak wpłaty w odroczonym terminie, stanowił podstawę do wszczęcia postępowania egzekucyjnego, winna podlegać zwolnieniu z podatku od nieruchomości, z uwagi na prowadzone w tej sprawie postępowanie przez Wojewódzki Urząd Ochrony Zabytków w Opolu, zaś postępowanie egzekucyjne winno zostać zawieszone do czasu jego zakończenia.
Jak słusznie zauważono, niekwestionowaną w sprawie jest okoliczność, że przedmiotowa nieruchomość, na etapie wymiarowego postępowania podatkowego, nie była wpisana do rejestru zabytków, co niewątpliwie stanowi jedną z dwóch przesłanek, których spełnienie powoduje zwolnienie takiej nieruchomości z podatku od nieruchomości.
Zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l. zwalnia się od podatku od nieruchomości grunty i budynki wpisane indywidualnie do rejestru zabytków, pod warunkiem ich utrzymania i konserwacji, zgodnie z przepisami o ochronie zabytków, z wyjątkiem części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Analiza treści tego przepisu nie pozostawia wątpliwości co do tego, że ustanawia on zwolnienie podatkowe o charakterze przedmiotowym. Obejmuje ono bowiem grunty i budynki charakteryzujące się szczególną cechą, a mianowicie tym, że na podstawie decyzji wydanej przez właściwy do spraw ochrony zabytków organ administracji publicznej zostały wpisane do rejestru zabytków. O jej zaistnieniu rozstrzyga okoliczność prawna, tj. wpisanie do rejestru zabytków i okoliczność faktyczna, tj. utrzymanie i konserwacja, zgodnie z przepisami o ochronie zabytków. Zwolnienie ma zatem zastosowanie jedynie do gruntów i budynków stanowiących zabytki i objętych jedną z form ochrony prawnej, o której mowa w art. 7 pkt 1 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (t.j.
Dz. U. z 2018 r. poz. 2067 ze zm.), tj. wpisanych do rejestru zabytków prowadzonego przez wojewódzkiego konserwatora zabytków. Zatem nie każdy zabytek - w rozumieniu art. 3 pkt 1 w/w ustawy, będzie mógł korzystać ze tego zwolnienia. Zwolnienie od podatku od nieruchomości budynków i gruntów wpisanych do rejestru zabytków znajduje zastosowanie, gdy wpis tych przedmiotów do rejestru zabytków ma charakter indywidualny. Rejestr zabytków zawiera indywidualne dane każdego zabytku (miejscowość, nazwa ulicy, numer posesji, nr księgi wieczystej).
W rozpoznawanej sprawie, jak wynika z materiału dowodowego do rejestru zabytków na dzień wydania decyzji ustalających łączne zobowiązanie pieniężne za lata 2017-2019, będących podstawą wdrożonego postępowania egzekucyjnego względem skarżącego, jak również i na dzień zajęcia stanowiska przez wierzyciela w sprawie zgłoszonego przez stronę zarzutu, przedmiotowa nieruchomość nie była ujęta w wyżej wskazanym rejestrze. Mając powyższe na uwadze, stwierdzić należało, że park zespołu dworsko-parkowego [...] położony w [...] nie podlegał zwolnieniu od podatku od nieruchomości na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l., co czyniło zarzut strony niezasadnym.
Skoro więc skarżący nie wykazał, że spełnił przesłanki warunkujące zastosowanie zwolnienia przedmiotowej nieruchomości z opodatkowania, to zaskarżone postanowienie jest logicznym następstwem ujawnionego stanu prawnego i faktycznego. Sąd zauważa, że nie sposób dowodzić spełnienia analizowanej przesłanki zwolnienia w dowolny sposób, lecz wykazać ją można jedynie poprzez indywidualny wpis danego obiektu do rejestru zabytków. Prawidłowo zatem organy uznały, że skarżący jako właściciel zabytkowego zespołu dworsko-parkowego [....], podlegał opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.
Jedynie uzupełniająco zauważyć należy, że co do zasady przy wymiarze podatków od nieruchomości, rolnego i leśnego organ obowiązany jest do uwzględniania danych zawartych w ewidencji gruntów, co wynika z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. 2020 r., poz. 2052 t.j.). Przepis ten stanowi, że podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. W myśl natomiast art. 20 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.g.k., ewidencja gruntów i budynków obejmuje informacje dotyczące gruntów - ich położenia, granic, powierzchni, rodzajów użytków gruntowych oraz ich klas bonitacyjnych, oznaczenia ksiąg wieczystych lub zbiorów dokumentów, jeżeli zostały założone dla nieruchomości, w skład której wchodzą grunty, a w przypadku budynków ich położenie, przeznaczenie, funkcje użytkowe i ogólne dane techniczne.
Dane zawarte w przedmiotowej ewidencji mają przy wymiarze podatku od nieruchomości charakter wiążący, a organy podatkowe nie są uprawnione do dokonywania własnych ustaleń w tym zakresie. Pogląd odmawiający organom ustalającym wysokość zobowiązania podatkowego prawa do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku niż dane wskazane w ewidencji gruntów, jest szeroko prezentowany w orzecznictwie sądowym (tak m.in. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 lutego 2014 r., sygn. akt II FSK 311/12, z dnia 13 stycznia 2010 r., sygn. akt II FSK 1243/08, z dnia 5 listopada 2009 r., sygn. akt II FSK 836/08).
Organ podatkowy nie może zatem samodzielnie dokonywać klasyfikacji funkcji nieruchomości, lecz powinien odwołać się do odpowiednich zapisów ewidencji gruntów i budynków. Jedynie wyjątkowo, organy podatkowe mogą odstąpić od obowiązku uwzględnienia danych z ewidencji gruntów. Odstępstwa od bezwzględnego związania wpisami zawartymi w ewidencji gruntów i budynków mogą mieć miejsce w sytuacji, gdy informacje zawarte w tej ewidencji pozostają w sprzeczności z danymi zamieszczonymi w innych rejestrach publicznych, których pierwszeństwo (przed danymi ewidencyjnymi) wynika z regulujących ich prowadzenie bezwzględnie obowiązujących przepisów, lub też w przypadku, gdy posłużenie się wyłącznie danymi ewidencyjnymi musiałoby się wiązać z pominięciem przepisów zawartych w ustawie podatkowej, mających wpływ na wymiar podatku (np. możliwe do zastosowania symbole ewidencyjne nie przewidują oznaczenia dla pewnych przedmiotów opodatkowania, wymienionych wprost w ustawie podatkowej).
Z przyczyn powyżej omówionych nie miały znaczenia dla wyniku sprawy twierdzenia strony odnośnie tego, że przedmiotowa nieruchomość winna podlegać zwolnieniu z podatku z uwagi na prowadzone postępowanie przez Wojewódzki Urząd Ochrony Zabytków, zaś postępowanie egzekucyjne winno zostać zawieszone, do czasu jego zakończenia. Odnosząc się do przytoczonej przez stronę argumentacji zauważyć należy, że samo zainicjowanie procedury uznania danego obiektu za zabytek nie skutkuje wypełnieniem przesłanki zwolnienia przewidzianego w przepisach ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.
Z kolei zakończenie postępowania administracyjnego ostateczną decyzją Opolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków o wpisie obiektu do rejestru zabytków nieruchomych województwa opolskiego z dnia 4 września 2020 r. nastąpiło z dniem 12 października 2020 r. (zawiadomienie Opolskiego Wojewódzkiego Konserwatora zabytków z dnia 12 października 2020 r.). Tymczasem w dacie wydania decyzji ustalających łączne zobowiązanie pieniężne za lata 2017-2019, stanowiących podstawę wszczęcia postępowania egzekucyjnego, jak i w dacie zajęcia przez wierzyciela stanowiska w sprawie zgłoszonego zarzutu przedmiotowa nieruchomość nie była objęta takim wpisem. Okoliczność powyższa przesądziła zatem, że przedmiotowa nieruchomość nie podlegała zwolnieniu, o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l.
Nadto powołane argumenty wbrew twierdzeniu strony nie stanowią przesłanki zawieszenia postępowania egzekucyjnego, gdyż nie mieszczą się w zamkniętym katalogu przesłanek, przewidzianych w art. 56 § 1 ustawy egzekucyjnej. Niemniej jednak analizowane okoliczności, choć nie spełniają przesłanki zawieszenia postępowania egzekucyjnego mogły ewentualnie być podstawę zastosowania przepisów materialnych. Przepisem regulującym wpływ zmiany okoliczności faktycznych na wysokość zobowiązania podatkowego za dany okres jest art. 6 ust. 3 u.p.o.l., zgodnie z którym jeżeli w trakcie roku podatkowego zaistniało zdarzenie mające wpływ na wysokość opodatkowania w tym roku, a w szczególności zmiana sposobu wykorzystywania przedmiotu opodatkowania lub jego części, podatek ulega obniżeniu lub podwyższeniu, poczynając od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiło to zdarzenie. Przy czym obowiązek podatkowy wygasa z upływem miesiąca, w którym ustały okoliczności uzasadniające ten obowiązek.
Powołany przepis dotyczy zatem sytuacji, gdy następuje zmiana sposobu wykorzystania gruntu podlegającego podatkowi od nieruchomości w sposób mający wpływ na wysokość stawek opodatkowania. Jednak w tej sprawie, do dnia wydania decyzji wymiarowych w podatku od nieruchomości za lata 2017-2019, nie zaistniało żadne zdarzenie mające wpływ na wysokość zobowiązania podatkowego, natomiast wpisanie przedmiotowego obiektu do rejestru zabytków w 2020 r. będzie mogło odnieść konsekwencje podatkowe w stosunku do zobowiązania podatkowego za ten rok.
Reasumując, stwierdzić należy, że kontrolowane postanowienie nie narusza prawa w sposób mający lub mogący mieć wpływ na wynik sprawy. Organy prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy i dokonały analizy podnoszonych przez skarżącego okoliczności oraz prawidłowo zinterpretowały mające zastosowanie w sprawie przepisy prawa materialnego.
Biorąc to pod uwagę i nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł o jej oddaleniu.