Uzasadnienie
W skardze wniesionej przez T. G. (dalej podatnik, skarżący) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z dnia 27 marca 2013 r. utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w Opolu z dnia 6 grudnia 2012 r. w przedmiocie określenia skarżącemu zobowiązania w podatku od towarów i usług za wrzesień 2007 r. w kwocie 5.414,00 zł skarżący reprezentowany przez pełnomocnika wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.
W piśmie procesowym z dnia 22 maja 2013 r. Dyrektor Izby Skarbowej w Opolu poinformował Sąd o wydaniu w dniu 22 maja 2013 r., w związku z wniesioną skargą, na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej: p.p.s.a.), decyzji uchylającej w całości zaskarżoną do tut. Sądu własną decyzję z dnia 27 marca 2013 r., utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w Opolu z dnia 6 grudnia 2012 r. w przedmiocie określenia podatnikowi zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za wrzesień 2007 r., z równoczesnym umorzeniem postępowania w sprawie. Do pisma organ dołączył wskazaną decyzję z dnia 22 maja 2013 r.
Pełnomocnik skarżącego nie zajął stanowiska co do wniosku organu o umorzenie postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Postępowanie sądowe należało umorzyć na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a.
Zgodnie z treścią art. 54 § 3 p.p.s.a. (zdanie pierwsze) organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. W zdaniu drugim tego przepisu postanowiono, że uwzględniając skargę organ stwierdza jednocześnie, czy działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa.
Ze wskazanego uprawnienia do samokontroli w sprawie niniejszej skorzystał Dyrektor Izby Skarbowej w Opolu, wydając w dniu 22 maja 2013 r. na podstawie wymienionego wyżej art. 54 § 3 p.p.s.a. decyzję, uchylającą w całości zaskarżoną do tutejszego Sądu decyzję wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji, z równoczesnym umorzeniem postępowania podatkowego.
Skutkiem powyższego z obrotu prawnego została wyeliminowana decyzja będąca przedmiotem skargi. Stosownie do art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z przyczyn innych, niż wymienione we wcześniejszych punktach tego paragrafu (a więc cofnięcie skargi i w określonych warunkach śmierć strony), stało się bezprzedmiotowe. W doktrynie i orzecznictwie nie budzi wątpliwości, że postępowanie sądowoadministracyjne staje się bezprzedmiotowe na skutek uwzględnienia skargi przez organ administracyjny w trybie autokontroli (tak np. "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", J. P. Tarno, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2006). W sprawie niniejszej wystąpiło bowiem zdarzenie, wskutek którego przestała istnieć sprawa sądowoadministracyjna (por. postanowienie NSA z dnia 23.09.2011 r. II FSK 1576/10. Tym zdarzeniem jest usunięcie przez organ odwoławczy zaskarżonego aktu z obrotu prawnego w trybie określonym w art. 54 § 3 p.p.s.a. Bezprzedmiotowość postępowania występuje bowiem m.in. wówczas, gdy w jego toku wystąpią zdarzenia powodujące, że dalsze jego prowadzenie nie jest uzasadnione, czyli przestanie istnieć przedmiot postępowania, np. zaskarżona decyzja wskutek jej wyeliminowania z obrotu prawnego w ramach autokontroli (por. wyrok NSA z dnia 1.12.2011 r. w sprawie sygn. akt I OSK 1680/11 i także wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 6.09.2011 r. II SA/Wr 358/11).
Zaznaczyć równocześnie należy, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowane jest stanowisko, iż wydana w trybie autokontroli decyzja może być przedmiotem odrębnej sądowej kontroli w postępowaniu zainicjowanym skargą wniesioną do sądu administracyjnego na tę właśnie decyzję. W niniejszym postępowaniu legalność jej wydania nie podlega ocenie Sądu. Możliwość taka otworzyć by się mogła dopiero w razie ewentualnego wniesienia skargi na tę decyzję organu (tj. wydaną w trybie autokontroli na podstawie art. 54 § 3 p.p.s.a.).
Rozstrzygnięcie w przedmiocie zwrotu na rzecz skarżącego kosztów postępowania, obejmujących: wpis od skargi (217,00 zł), koszty zastępstwa procesowego strony reprezentowanej przez radcę prawnego (1.200,00 zł) oraz opłatę skarbową od pełnomocnictwa – 17,00 zł) znajduje umocowanie w treści art. 201 § 1, art. 205 § 2 i §14 ust. 2 pkt 1 lit. a) w związku z § 6 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163 poz. 1349 ze zm.).
Wobec tego, że skarżący uiścił wpis od skargi w kwocie 500,00 zł, przy należnej kwocie wpisu wynoszącej 217,00 zł, nadpłacona z tego kwota wynosząca 283,00 zł podlega na rzecz skarżącego zwrotowi ze Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu na podstawie art. 225 p.p.s.a.