Uzasadnienie
A. Ż. (dalej też: "strona", "skarżący", "podatnik") pismem z dnia 8 sierpnia 2019 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z dnia 11 września 2015 r., wydane w przedmiocie ustalenia kosztów postępowania w sprawie podatku od spadków i darowizn.
Ze znajdujących się w aktach administracyjnych dokumentów wynika, że zaskarżone postanowienie zostało nadane na adres strony w dniu 11 września 2015 r. Przy pierwszej próbie jego doręczenia w dniu 15 września 2015 r. osoba doręczająca nie zastała adresata. Przesyłkę organu podatkowego pozostawiono w Urzędzie Pocztowym na okres 14 dni, natomiast stosowne zawiadomienie (awizo) pozostawiono w oddawczej skrzynce pocztowej adresata. Z powodu niepodjęcia w terminie 7 dni przesyłkę awizowano powtórnie w dniu 23 września 2015 r. Tym samym czternastodniowy termin do odbioru korespondencji upłynął z dniem 29 września 2015 r. Przesyłka ta nie została odebrana. W dniu 30 września 2015 r. została ona zwrócona nadawcy.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o odrzucenie skargi, podnosząc okoliczność uchybienia terminu do wniesienia skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu albowiem wywiedzenie przez skarżącego skargi na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z dnia 11 września 2015 r. nastąpiło z przekroczeniem ustawowego terminu do jej wniesienia.
Stosownie do treści art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.), - dalej powoływana jako: "p.p.s.a.", skargę do sądu administracyjnego wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie, zgodnie zaś z art. 54 § 1 p.p.s.a. wnosi się ją za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. W myśl art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Z przepisów tych wynika, iż przed merytorycznym rozpoznaniem skargi sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada z urzędu jej dopuszczalność, tj. zachowanie terminu do jej wniesienia. Negatywny wynik tych ustaleń skutkuje odrzuceniem skargi, co oznacza, że skarga nie podlega merytorycznemu rozpoznaniu.
W niniejszej sprawie istota problemu związanego z dopuszczalnością skargi wiąże się z ustaleniem daty skutecznego doręczenia przez organ zaskarżonego postanowienia oraz zachowaniem przez skarżącego terminu do wniesienia skargi.
Zgodnie z art. 150 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacji podatkowa (t.j. Dz. U z 2019 r., poz. 900, w brzmieniu obowiązującym w 2015 r.) – dalej powoływana jako: "O.p." w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 148 § 1 lub art. 149:
- 1) operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego;
- 2) pismo składa się na okres 14 dni w urzędzie gminy (miasta) - w przypadku doręczania pisma przez pracownika organu podatkowego lub przez inną upoważnioną osobę.
Adresata zawiadamia się dwukrotnie o pozostawaniu pisma w miejscu określonym w § 1, a powtórne zawiadomienie następuje w razie niepodjęcia pisma w terminie 7 dni (art. 150 § 1a O.p.). Zawiadomienie o pozostawaniu pisma w miejscu określonym w § 1 umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. W tym przypadku doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy (art. 150 § 2 O.p.),
Z przywołanego uregulowania, które ma zastosowanie do doręczeń pism organów podatkowych, w tym postanowień wydanych przez te organy, wynika, że w przypadku niemożności dokonania takiego doręczenia adresatowi postanowienia (art. 148 O.p.) ani pełnoletniemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu adresata (art. 149 O.p.) przesyłkę podlegającą doręczeniu pozostawia się w urzędzie pocztowym na okres 14 dni, o czym informuje się adresata pozostawiając zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. W tym przypadku doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy.
Przenosząc, powyższe na grunt niniejszej sprawy Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej zostało nadane na adres wskazany przez skarżącego w dniu 11 września 2015 r. W uzasadnieniu tego postanowienia zawarto pouczenie o sposobie i terminie wniesienia skargi do sądu administracyjnego.
Następnie w dniu 15 września 2015 r. oraz w dniu 23 września 2015 r. przesyłka była awizowana. Podejmując bowiem pierwszą próbę doręczenia ww. postanowienia w dniu 15 września 2015 r. osoba doręczająca pozostawiła stosowne zawiadomienie w oddawczej skrzynce strony i powtórzyła to zawiadomienie po upływie 7 dni od pierwszego zawiadomienia (tj. 23 września 2015 r.).
W konsekwencji w sprawie doszło do doręczenia postanowienia na zasadzie określonej w § 2 art. 150 O.p. z upływem dnia 29 września 2015 r., tj. czternastego dnia pozostawania pisma w urzędzie pocztowym po nieudanej próbie doręczenia w sposób określony w art. 148 i 149 O.p. Po upływie ww. terminu korespondencja podlegała zwrotowi do nadawcy.
Zatem termin do wniesienia środka zaskarżenia rozpoczynał w sprawie bieg w dniu 30 września 2015 r. i kończył się z upływem trzydziestu dni od dnia doręczenia ww. postanowienia, tj. dnia 29 października 2015 r. (czwartek).
Tymczasem skarga w przedmiotowej sprawie została wniesiona przez skarżącego w dniu 8 sierpnia 2019 r., tj. z niespełna czteroletnim opóźnieniem po upływie ustawowo zakreślonego terminu.
W rezultacie, mając na uwadze powyższe ustalenia, stosownie do art. 58 § 1 pkt 2 w zw. z art. 58 § 3 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu orzekł jak w sentencji postanowienia.