Postanowienie WSA w Opolu z 17 lutego 2012 r., I SA/Op 421/11

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu

Rozpoznanie

w dniu 17 lutego 2012 r. na posiedzeniu niejawnym

Sprawa

sprawy ze skargi R. L. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z dnia 29 lipca 2011 r. Nr [...] w przedmiocie określenia wysokości nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w podatku od towarów i usług za październik 2007 r. postanawia: odrzucić skargę

Skład

Sędzia WSA Grzegorz Gocki przewodniczący

Uzasadnienie

Skarżący R. L., działając poprzez ustanowionego w sprawie pełnomocnika, wniósł do tut. Sądu skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z dnia 29 lipca 2011 r. w przedmiocie określenia wysokości nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w podatku od towarów i usług za październik 2007 r.

Zarządzeniem z dnia 6 października 2011 r. wezwano pełnomocnika skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 500 zł w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia odpisu zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi. Jako podstawę prawną obliczenia wysokości wpisu wskazano § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193).

Na powyższe zarządzenie strona złożyła zażalenie, w którym wniosła o jego uchylenie w całości z uwagi na naruszenie art. 231 w zw. z art. 216 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.) dalej: "p.p.s.a.", w zw. z art. 45 ust. 1 i art. 77 ust. 2 Konstytucji RP poprzez ustalenie wysokości poszczególnych wpisów od skarg w kwocie niewspółmiernej do dochodzonego zwrotu podatku.

Postanowieniem z dnia 19 grudnia 2011 r. sygn. akt I FZ 432/11 Naczelny Sąd Administracyjny, uznając wniesione przez pełnomocnika skarżącego zażalenie za uzasadnione, na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 198 p.p.s.a. uchylił zaskarżone zarządzenie.

Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 10 stycznia 2012 r. ponownie wezwano pełnomocnika skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 100 zł w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia odpisu zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi, wskazując jako podstawę ustalenia wysokości wpisu § 1 pkt 1 cyt. rozporządzenia.

Powyższe wezwanie doręczono zostało do rąk pełnomocnika skarżącego w dniu 31 stycznia 2012 r. W wymaganym siedmiodniowym terminie, który upłynął z dniem 7 lutego 2012 r. wpis nie został uiszczony, co wynika z ustaleń pracownika sekretariatu poczynionych w oddziale finansowo – budżetowym tut. Sądu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu.

Zgodnie z brzmieniem art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.-dalej p.p.s.a.), Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie została uiszczona należna opłata, przy czym w myśl art. 214 § 1 p.p.s.a. do uiszczenia kosztów sądowych obowiązany jest ten, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki (chyba że ustawa stanowi inaczej). W myśl art. 219 § 1 p.p.s.a. opłatę sądową należy uiścić przy wniesieniu do sądu pisma podlegającego opłacie. W związku z powyższym po wniesieniu skargi do Sądu przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby w terminie tygodniowym od doręczenia mu wezwania uiścił należną opłatę, pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, a jeśli pismem tym jest skarga, pod rygorem jej odrzucenia (art. 220 § 1 i § 3 p.p.s.a.).

Jak wynika z akt sprawy, wezwanie do uiszczenia wpisu, doręczone pełnomocnikowi skarżącego w dniu 31 stycznia 2012 r., zawierało wszystkie niezbędne dane, a więc dokładne określenie kwoty, terminu i sposobu uiszczenia opłaty, jak też zastrzegało rygor w postaci odrzucenia skargi na wypadek jej nieuiszczenia w terminie.

Pomimo spełnienia tych wszystkich formalnych przesłanek skutecznego wezwania o uiszczenie wpisu od skargi, skarżący w wyznaczonym siedmiodniowym terminie wpisu nie uiścił, co obliguje sąd do odrzucenia skargi na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a.