Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 23 stycznia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu oddalił skargę B.C. (dalej: "Strona" lub "Skarżący") wniesioną na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Opolu z dnia 21 września 2012 r. w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego pojazdu samochodowego.
Wraz ze skargą kasacyjną z dnia 20 marca 2013 r. występujący w imieniu skarżącego pełnomocnik wniósł o zwolnienie z obowiązku ponoszenia opłat należnych od skargi kasacyjnej.
Ponieważ wniosek o przyznanie prawa pomocy nie spełniał ustawowych wymogów, zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 28 marca 2013 r. wezwano pełnomocnika skarżącego do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu PPF, w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania.
Powyższe wezwanie doręczono pełnomocnikowi w dniu 3 kwietnia 2013 r., zgodnie ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru. Mimo upływu terminu wskazanego w wezwaniu skarżący nie złożył wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje;
Wniosek o przyznanie prawa pomocy należało pozostawić bez rozpoznania.
Przepis art. 252 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) - /dalej p.p.s.a./ stanowi, że wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Z kolei stosownie do art. 257 p.p.s.a., wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Warunkiem zastosowania sankcji określonej w art.257 p.p.s.a., jest uprzednie wezwanie strony do uzupełnienia braków wniosku.
Z treści powołanych przepisów wynika, że warunkiem skuteczności wniosku o przyznanie prawa pomocy jest złożenie go na urzędowym formularzu, według wzoru określonego w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępnienia urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. Nr 227, poz. 2245). Jest to wymóg bezwzględny, który musi zostać spełniony każdorazowo, gdy strona zwraca się z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy. Wniosek taki, stosownie do art. 252 § 2 p.p.s.a., ma charakter sformalizowany, a obowiązek ten wynika z przepisów prawa rangi ustawowej. To ustawodawca określił, w jakiej formie mogą być składane wnioski o prawo pomocy i tylko te złożone na urzędowym formularzu podlegają merytorycznemu rozpoznaniu. Natomiast wnioski o prawo pomocy, które nie zostały złożone na urzędowym formularzu, ustawodawca nakazuje pozostawić bez rozpoznania.
W rozpoznawanej sprawie skarżący, mimo stosownych pouczeń Sądu w tym zakresie, nie uzupełnił braku formalnego wniosku i nie złożył go na urzędowym formularzu. Takie działanie skarżącego, wobec jasnej i kategorycznej treści art. 257 p.p.s.a., pozbawiło Sąd podstaw do rozpoznania jego wniosku o prawo pomocy. Niedopuszczalne jest bowiem merytoryczne orzekanie w sprawie wniosku, który nie został złożony w przewidzianej prawem formie.
W tym stanie rzeczy, na podstawie na podstawie art. 257 w zw. z art. 252 § 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia