Uzasadnienie
Skargą wniesioną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu J. M. (dalej określany jako: strona, skarżący) zaskarżył postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Opolu z dnia 9 sierpnia 2019 r., którym utrzymano w mocy postanowienie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w Opolu z dnia 5 czerwca 2019 r. w przedmiocie stanowiska wierzyciela, którym uznano za nieuzasadnione zarzuty strony na postępowanie egzekucyjne, prowadzone przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...], na podstawie tytułu wykonawczego nr [...], obejmującego należność pieniężną z tytułu grzywny nałożonej w drodze mandatu karnego kredytowanego z dnia [...] 2016 r. seria [...] nr [...] w kwocie 300 zł oraz koszty upomnienia w wysokości 11,60 zł.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby wniósł o jej odrzucenie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.)- dalej jako P.p.s.a.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu, albowiem sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.
Zgodnie z art. 3 § 1 i § 2 pkt 3 P.p.s.a., w brzmieniu obowiązującym od 15 sierpnia 2015 r., właściwość sądu administracyjnego w zakresie postanowień wydanych w postępowaniu egzekucyjnym lub zabezpieczającym obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu.
W niniejszej sprawie przedmiotem zaskarżenia jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Opolu w przedmiocie stanowiska wierzyciela w sprawie zarzutów zgłoszonych w trakcie postępowania egzekucyjnego. Nie ulega zatem wątpliwości, że w świetle aktualnego brzmienia art. 3 § 2 pkt 3 P.p.s.a. skarga na takie postanowienie nie przysługuje.
Jednocześnie należy podkreślić, że odrzucenie skargi na postanowienie w przedmiocie stanowiska wierzyciela nie pozbawia skarżącego prawa do sądu i nie uniemożliwia sądowej kontroli podniesionych w sprawie zarzutów. W świetle art. 34 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2018 r., poz. 1314 z późn. zm.) - dalej: ".u.p.e.a.", postanowienie w przedmiocie stanowiska wierzyciela ma charakter jedynie incydentalny. Dopiero w jego następstwie zostanie bowiem wydane odrębne postanowienie organu egzekucyjnego, merytorycznie oceniające zasadność podniesionych zarzutów egzekucyjnych, i właśnie to postanowienie objęte jest kognicją sądu, a zatem może zostać skutecznie zaskarżone. W razie wniesienia skargi na postanowienie organu egzekucyjnego, sąd administracyjny podda kontroli zarówno stanowisko wierzyciela jak i odwołujące się do tego stanowiska postanowienie organu egzekucyjnego.
Z przedstawionych wyżej przyczyn skarga strony na wskazane w sentencji postanowienie nie mieści się w kognicji sądu administracyjnego i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Przepis ten nakłada na Sąd obowiązek odrzucenia skargi, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 w zw. z § 3 P.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.