Uzasadnienie
Przedmiotem skarg wniesionych przez A. S. są decyzje Dyrektora Izby Celnej w Opolu w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku akcyzowym.
Postanowieniami z dnia 15 października 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonych decyzji.
W dniu 26 października 2015 r. skarżący wniósł na te postanowienia zażalenia z zachowaniem ustawowego terminu zaskarżenia i jednocześnie uiścił wpis od zażaleń w kwocie po 100 zł.
Postanowieniami z dnia 16 listopada 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, działając na podstawie art. 195 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U 2012 poz. 270 ze zm.) zwanej w skrócie P.p.s.a., uchylił postanowienia z dnia 15 października 2015 r. i wstrzymał wykonanie zaskarżonych decyzji.
Wnioskami z dnia 23 listopada 2015 r. pełnomocnik skarżącego radca prawny N. K. wniósł o uzupełnienie postanowień z dnia 16 listopada 2015 r. przez dodanie rozstrzygnięcia o kosztach postępowania zażaleniowego, powołując się na przepis art. 157 w zw. z art. 166 P.p.s.a.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zgodnie z art. 157 § 1 P.p.s.a., strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu, a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia – zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli Sąd nie orzekł o całości skargi, albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisu ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Zgodnie z § 2 tego artykułu wniosek o uzupełnienie wyroku co do zwrotu kosztów sąd może rozpoznać na posiedzeniu niejawnym, a w myśl § 3 orzeczenie uzupełniające wyrok zapada w formie wyroku, chyba, że uzupełnienie dotyczy wyłącznie kosztów. Na podstawie art. 166 P.p.s.a do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.
Wniosek o uzupełnienie postanowień z dnia 16 listopada 2015 r. przez zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego, w tym zwrotu kosztów zastępstwa procesowego jest bezzasadny. Uwzględnienie zażalenia w trybie art. 195 § 2 P.p.s.a., skutkujące zwrotem uiszczonego wpisu, nie oznacza podstaw do zasądzenia kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu zażaleniowym, jako części kosztów postępowania sądowego.
Sąd orzeka bowiem o zwrocie stronie kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw tylko w orzeczeniach wydanych na podstawie art. 200, art. 201, art. 203 i art. 204 w zw. art. 209 P.p.s.a. (tak: NSA w wyroku z dnia 15 listopada 2012 r., sygn. akt II GZ 395/12 i WSA w Gdańsku w postanowieniu z dnia 4 listopada 2015r. I SA/Gd 1049/15). Co więcej tylko sąd II instancji stosuje przepis § 14 ust. 2 pkt 2 lit. d rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (t.j. Dz.U. 2013 r. poz. 490) przy zasądzeniu kosztów postępowania zażaleniowego (por. postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 8 listopada 2011 r. sygn. akt II SA/BK 821/10 i powołane tam orzecznictwo).
Z tych względów Sąd oddalił wnioski o uzupełnienie postanowień z dnia 16 listopada 2015 r. przez zasądzenie zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.
Natomiast o zwrocie uiszczonych wpisów od zażaleń Sąd orzekł z urzędu odrębnym zarządzeniem.