Uzasadnienie
Przedmiotem skargi jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w O. z dnia [...] o nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w O. z dnia [...] o nr [...] w sprawie ustalenia zryczałtowanego podatku dochodowego od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów za 2000 r. w kwocie 11.488 zł.
Wskazaną wyżej decyzję Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w O. wydał w oparciu o dokonane ustalenia poczynione w toku postępowania kontrolnego wszczętego na podstawie postanowienia Generalnego Inspektora Kontroli Skarbowej z dnia 20 stycznia 2006 r. i upoważnienia do przeprowadzenia kontroli z dnia 25 maja 2006 r.
Organ pierwszej instancji stwierdził, że w 2000 r. wydatki J. B. znacznie przekroczyły uzyskane dochody oraz zasoby z lat poprzednich, pochodzące ze źródeł opodatkowanych lub wolnych od opodatkowania.
Uwzględniając wydatki oraz dochody 2000r. stwierdzono, że wysokość dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów obliczona jako różnica między poniesionymi w roku podatkowym wydatkami i wartością zgromadzonego mienia a uzyskanymi w tym roku podatkowym dochodami i zasobami pieniężnymi z lat ubiegłych jakimi podatnik mógł dysponować na dzień 1 stycznia 2000r. pochodzącymi z przychodów opodatkowanych lub wolnych od opodatkowania wyniosła 15.316,90 zł.
Decyzja stała się przedmiotem odwołania, w którym wnioskowano o jej uchylenie i przeprowadzenie dodatkowego postępowania dowodowego z przesłuchania strony oraz świadka na okoliczność otrzymanych przez podatnika darowizn w łącznej kwocie 15.000 zł. a także posiadania zasobów z oszczędności poczynionych w latach 1993-1995.
Dyrektor Izby Skarbowej w O. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji, opierając swoje rozstrzygnięcie na dowodach zgromadzonych w toku postępowania kontrolnego oraz po przeprowadzeniu dodatkowych czynności wnioskowanych przez podatnika w odwołaniu.
Decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w O. stała się przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu.
W skardze pełnomocnik skarżącego wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji.
Decyzji zarzucono naruszenie art. 20 ust. 1 i 3 oraz art. 30 ust. 1 pkt 7 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych poprzez ich zastosowanie w sytuacji gdy prawidłowo ustalony stan faktyczny sprawy prowadziłby do ustalenia, że podatnik nie osiągnął dochodów z nieujawnionych źródeł.
Zarzuty skargi dotyczyły również naruszenia art. 121 § 1 i § 2, art. 122, art. 180 § 1 art. 191 ustawy Ordynacja podatkowa, poprzez rażące naruszenie zasady prawdy obiektywnej oraz obowiązku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego.
Wskazywał również pełnomocnik na okoliczność, że zaskarżona decyzja organu pierwszej instancji wydana została w warunkach przedawnienia.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w O. stwierdził, że zarzuty skargi nie uzasadniają zmiany stanowiska wyrażonego w zaskarżonej decyzji, jednak zwrócił uwagę na okoliczności faktyczne i prawne nie podnoszone przez skarżącego a mające wpływ na wynik sprawy. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej w O. organ odwoławczy naruszył przepisy o właściwości co powinno skutkować stwierdzeniem nieważności zaskarżonej decyzji.
W odpowiedzi na skargę zawarto również wniosek o niezasądzanie kosztów zastępstwa procesowego lub ich miarkowanie, bowiem pełnomocnik skarżącego nie wnosił w skardze o stwierdzenie nieważności decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
W sprawie zaistniały przesłanki do stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w O..
Zgodnie z art. 15 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa /Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm./ organy podatkowe przestrzegają z urzędu swojej właściwości rzeczowej i miejscowej. Jeżeli ustawy podatkowe nie stanowią inaczej, właściwość miejscową organów podatkowych ustala się według miejsca zamieszkania albo adresu siedziby podatnika, płatnika, inkasenta lub podmiotu wymienionego w art. 133 § 2 co wynika z art. 17 § 1 cyt. ustawy.
Skarżący na formularzu zgłoszeniowym NIP-1 z dnia 2 lutego 2005 r. wskazał jako miejsce zamieszkania i zameldowania adres O. Pl. Z., zatem właściwym do rozliczeń dotyczących zobowiązań podatkowych od 2005 r. w tym za rok 2000 był Urząd Skarbowy w O. i konsekwentnie do rozpatrzenia odwołania Dyrektor Izby Skarbowej we W., którego zakres terytorialny obejmuje województwo dolnośląskie.
Zgodnie z art. 10 ust.2 pkt 7 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej /Dz. U. z 2004 r. nr 8, poz. 65 ze zm/ Generalny Inspektor Kontroli Skarbowej upoważnia inspektorów i pracowników zatrudnionych w urzędach kontroli skarbowej do przeprowadzania czynności kontrolnych poza obszarem terytorialnego zasięgu działania danego urzędu.
W sprawie będącej przedmiotem niniejszej skargi Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w O. na podstawie upoważnienia do przeprowadzenia kontroli podatkowej Generalnego Inspektora Kontroli Skarbowej nr 9/b/W-4/P.K./06 wydanego w dniu 20 stycznia 2006 r. przeprowadził kontrolę podatkową u Pana J. B., dla którego zgodnie z terytorialnym zakresem działania właściwym byłby Urząd Kontroli Skarbowej we W.. Konsekwencją powyższego jest to, że zgodnie z art. 17 § 1 i art. 18a ustawy Ordynacja podatkowa zobowiązanym do wydania w przedmiotowej sprawie decyzji w postępowaniu odwoławczym jest Dyrektor Izby Skarbowej we W. Sąd w oparciu o art. 145 § 1 pkt 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w przypadku ustalenia, iż zachodzą przyczyny określone w art. 247 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej tj. została wydana decyzja z naruszeniem przepisów o właściwości, zobligowany jest stwierdzić nieważność tej decyzji.
Stwierdzenie tak poważnej wady decyzji czyni przedwczesnym ocenę materialnoprawną poprawności decyzji.
Sąd stwierdzając nieważność zaskarżonej decyzji orzekł o kosztach postępowania zgodnie z art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ na podstawie § 18 ust.1 pkt 1 lit. a i na podstawie § 6 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu /Dz. U. Nr 162, poz. 1348 ze zm./. Wniosek Dyrektora Izby Skarbowej o miarkowanie kosztów zastępstw procesowego w niniejszej sprawie, nie znajduje umocowania w obowiązującej ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.