Uzasadnienie
Skarżący A. D. prowadzący przedsiębiorstwo "K" w O. (ul. N.) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z dnia [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług za miesiąc styczeń 2006r. W skardze podał jako adres dla doręczeń: Biuro Rachunkowe "D." ul. W. Sąd postanowieniem z dnia 30 listopada 2009r. skargę odrzucił uznając, że skoro zaskarżona decyzja została doręczona do rąk pełnomocnika skarżącego, który był również upoważniony do odbioru korespondencji w sprawie, to trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi, o którym mowa w art. 53 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270, ze zm.) [dalej: p.p.s.a.] rozpoczął bieg od dnia doręczenia decyzji pełnomocnikowi i upłynął w dniu 28 września 2009r. Skarga została wniesiona w dniu 6 października 2009r. tj. po terminie.
W dniu 22 grudnia 2009r. skarżący poprzez oddanie pisma w urzędzie pocztowym Opole 1 złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Wniosek został skierowany za pośrednictwem Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu i do Sądu wpłynął w dniu 18 stycznia 2010r. Skarżący we wniosku podał, że skarga została odrzucona postanowieniem z dnia 12 listopada 2009r. (post. z 30.11.2009r. - przyp. Sądu). W uzasadnieniu wskazał, że za spóźnienie nie ponosi odpowiedzialności, bowiem decyzję doręczono pełnomocnikowi E. H., któremu nie udało się nawiązać kontaktu ze skarżącym. Dyrektor Izby Skarbowej w Opolu nie poinformował skarżącego o terminie do wniesienia skargi. O tym, że skarga jest spóźniona skarżący dowiedział się z treści postanowienia o jej odrzuceniu, które – jak podał – zostało mu przedstawione w dniu 17 grudnia 2009r.
Skarżący był przekonany, że pełnomocnik jest uprawniony do reprezentacji we wszystkich instancjach, w tym przed WSA. Skarżący wniósł o przesłuchanie w charakterze świadka E. H., a także siebie w charakterze strony.
Dyrektor Izby Skarbowej w Opolu, przekazując wniosek do Sądu wniósł o jego nieuwzględnienie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek podlega odrzuceniu.
Warunki do przywrócenia terminu regulują przepisy art. 86 i 87 p.p.s.a. Aby jednak wniosek mógł zostać merytorycznie rozpoznany przez pryzmat przewidzianych w tych przepisach warunków nie może być spóźniony – art. 88 p.p.s.a. Wniosek jest spóźniony, jeżeli został wniesiony po upływie siedmiodniowego terminu przewidzianego w art. 87 §1 p.p.s.a. Termin ten liczy się od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, a nie od daty, w której strona dowiedziała się o uchybieniu terminu. W tej sprawie skarżący będący przedsiębiorcą, w skardze podał jako adres dla doręczeń: Biuro Rachunkowe "D" ul. W. Na ten adres – zgodnie z art. 67 §3 p.p.s.a. – Sąd doręczył w dniu 4 grudnia 2009r. postanowienie z dnia 30 listopada 2009r. o odrzuceniu skargi (a nie jak twierdzi skarżący z dnia 12 listopada 2009r.) W ocenie Sądu od tego dnia rozpoczął bieg siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, bowiem tego dnia ustała przyczyna spóźnienia.
Zwrócić należy uwagę, że z procesowego punktu widzenia jest rzeczą obojętną, czy adresat pisma się z nim zapoznał. Istotne jest, aby miał możliwość zapoznania się z treścią pisma, prawidłowo doręczonego. Nie można, zatem uwzględnić twierdzenia skarżącego, że "postanowienie zostało mu przedstawione dopiero w dniu 17 grudnia 2009r." ponieważ już w dniu 4 grudnia 2009r. zostało ono prawidłowo doręczone na podany przez niego adres – w trybie art. 67 §3 p.p.s.a. i od tego dnia skarżący miał możliwość zapoznania się z treścią pisma. W związku z tym wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi nadany w urzędzie pocztowym w dniu 22 grudnia 2009r. należało uznać za spóźniony, gdyż termin do jego wniesienia upłynął w dniu 11 grudnia 2009r.
Odnosząc się do wniosków dowodowych skarżącego, to nie odpowiadały one wymogom przepisu art. 106 §3 i 5 p.p.s.a, który w postępowaniu sądowoadministracyjnym dopuszcza jedynie dowód z dokumentu i to w charakterze dowodu uzupełniającego.
Z tych przyczyn na podstawie art. 88 p.p.s.a orzeczono jak w sentencji.