Uzasadnienie
M. S.A. w K. (dalej jako: "Spółka", "strona", "skarżąca") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Opolu z dnia 2 września 2019 r. w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 2008 r. i odsetek za zwłokę od nieuiszczonych zaliczek na w/w podatek.
Postanowieniem, wydanym na rozprawie 15 stycznia 2020 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zawiesił postępowanie sądowoadministracyjne w niniejszej sprawie. Podstawę zawieszenia postępowania stanowił art. 126 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., obecnie: Dz. U. z 2023 r., poz. 259), zwanej dalej: "p.p.s.a.", gdyż pełnomocnik Spółki i pełnomocnik organu mając na uwadze zapadłe w tutejszym Sądzie nieprawomocne wyroki w sprawach mogących mieć wpływ na niniejsze rozstrzygnięcie, zgodnie wnieśli o zawieszenie postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 126 p.p.s.a. sąd może zawiesić postępowanie na zgodny wniosek stron. Natomiast art. 130 § 1 pkt 1 p.p.s.a. stanowi, że sąd umarza zawieszone postępowanie jeżeli wniosek o podjęcie postępowania zawieszonego na zgodny wniosek stron albo z przyczyn wskazanych w art. 125 § 1 pkt 3, nie został zgłoszony w ciągu trzech lat od dnia wydania postanowienia o zawieszeniu. Z art. 130 § 1 pkt 1 p.p.s.a. wynika, że sąd ma obowiązek umorzyć postępowanie zawieszone na zgodny wniosek stron (art. 126 p.p.s.a.), jeśli wniosek o podjęcie postępowania nie został zgłoszony w ciągu 3 lat od dnia wydania postanowienia o zawieszeniu. Okres 3 lat jest liczony od daty wydania postanowienia (tj. w zależności od tego, czy zostało wydane na posiedzeniu niejawnym, czy na rozprawie, odpowiednio, od daty jego podpisania – art. 164 p.p.s.a., lub ogłoszenia – art. 144 w zw. z art. 166 p.p.s.a.), a nie od daty jego uprawomocnienia.
Umorzenie postępowania w tych wypadkach jest konsekwencją braku działania stron przez okres co najmniej 3 lat (zob. M. Niezgódka-Medek [w:] B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz do art. 130, wyd. VII). W piśmiennictwie zwrócono także uwagę, że nawet zgłoszenie wniosku o podjęcie postępowania po upływie tego terminu jest bezskuteczne i nie stoi na przeszkodzie wydaniu postanowienia o umorzeniu postępowania, które ma charakter deklaratoryjny, gdyż stwierdza jedynie fakt, że z upływem 3 lat od daty zawieszenia postępowanie uległo umorzeniu (zob. H. Knysiak-Molczyk [w:] T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Postępowanie..., 2004, s. 254).
W niniejszej sprawie spełnione zostały określone w art. 130 § 1 pkt 1 p.p.s.a. przesłanki zobowiązujące sąd do umorzenia postępowania sądowoadministracyjnego. Termin trzech lat liczony od daty wydania postanowienia o zawieszeniu postępowania upłynął 15 stycznia 2023 r., a żadna ze stron nie zgłosiła skutecznie przed jego upływem wniosku o podjęcie zawieszonego postępowania. Jedynie uzupełniająco Sąd wskazuje, że w postanowieniu o zawieszeniu postępowania na zgodny wniosek stron pouczono strony o tym, że do umorzenia postępowania doprowadzi niezgłoszenie w ciągu trzech lat od daty postanowienia o zawieszeniu wniosku o podjęcie postępowania przez żadną ze stron, co w konsekwencji uniemożliwi rozstrzygnięcie sprawy co do jej istoty.
Z powyższych względów Sąd na podstawie art. 130 § 1 pkt 1 i art. 131 p.p.s.a. umorzył postępowanie sądowoadministracyjne.