Uzasadnienie
Skargą wniesioną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu R. J. (dalej jako: skarżący, strona) zaskarżył decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z [...] w przedmiocie odmowy prawa do zwolnienia z opłacania należności z tytułu składek za marzec 2020 r.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, nadmieniając przy tym, że decyzją z [...] Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, rozpoznając wniosek skarżącego o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w całości w mocy wydaną w I instancji w/w decyzję z [...].
Zarządzeniem z 17 stycznia 2022 r. poinformowano skarżącego, że wskazana w skardze decyzja nie może być przedmiotem zaskarżenia, jeżeli strona skorzystała z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy i wydana została decyzja w II instancji. Jednocześnie wezwano skarżącego do wypowiedzenia się, w terminie 7 dni, która z w/w decyzji ZUS jest przedmiotem jego skargi, pod rygorem uznania, że składa skargę na decyzję z [...] nr [...] - zgodnie z treścią skargi.
Odpis powyższego zarządzenia doręczono skarżącemu, do rąk dorosłego domownika (M. J.) 19 stycznia 2022 r. Skarżący nie odpowiedział na wezwanie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu.
Zgodnie z art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329) - dalej "ppsa", jeżeli stronie przysługuje prawo do zwrócenia się do organu, który wydał decyzję z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, strona może wnieść skargę na tę decyzję bez skorzystania z tego prawa. Z kolei art. 58 § 1 pkt 6 ppsa stanowi, że Sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (§ 3).
Przytoczony wyżej art. 52 § 3 ppsa daje stronie prawo wyboru środka zaskarżenia m.in. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych - strona może złożyć wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy lub skierować skargę do sądu. Wybór jednej z tych instytucji należy do strony postępowania. Jeżeli strona nie skorzysta z prawa zwrócenia się do organu o ponowne rozpatrzenie sprawy, może wnieść skargę na wydaną decyzję do sądu administracyjnego. Jeżeli natomiast strona złoży do organu wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy wydana decyzja podlega ponownej kontroli procesowej i merytorycznej przez ten organ i w takiej sytuacji zaskarżeniu do sądu administracyjnego podlega decyzja wydana po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Przy czym, chociaż do strony należy decyzja, jaką drogę zaskarżenia wybrać, to jednak skorzystanie z jednego trybu zaskarżenia wyklucza możliwość skorzystania z drugiego trybu.
Niedopuszczalna jest więc sytuacja, że to samo rozstrzygnięcie strona skarży zarówno w drodze postępowania przed organem administracji, jak i w drodze postępowania przed sądem administracyjnym. Strona musi bowiem dokonać wyboru między dwiema wykluczającymi się możliwościami.
Odnosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy wskazać należy, że w zaskarżonej decyzji z [...] organ prawidłowo pouczył skarżącego o przysługujących mu alternatywnie środkach zaskarżenia. Mimo to skarżący skorzystał z obu możliwości zaskarżenia wydanej decyzji. Z akt przedmiotowej sprawy wynika bowiem, że pismem z 27 listopada 2020r. wniósł on skargę do tut. Sądu a odrębnym pismem z 16 września 2020 r. złożył do organu wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Postępowanie wszczęte wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończyło się wydaniem przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w O. decyzji z [...] nr [...], którą organ utrzymał w mocy decyzję własną z [...]. Skarżący pomimo wezwania do wypowiedzenia się, która z decyzji organu jest przedmiotem skargi, nie odpowiedział na wezwanie sądu.
Wskazane okoliczności powodują niedopuszczalność wniesienia skargi. Skoro bowiem skarżący skorzystał ze środka zaskarżenia decyzji, jakim jest wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, to nie mógł równocześnie wnieść na tę samą decyzję skargi do sądu administracyjnego, tak jak to uczynił w kontrolowanej sprawie.
Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ppsa orzekł jak w sentencji.