Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opoluz 11 września 2020 r., sygn. akt I SA/Op 52/20

Uzasadnienie

Przedmiotem skargi wniesionej przez Agencję Mienia Wojskowego w Warszawie (dalej jako: strona, skarżąca, Agencja) jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 22.10.2019 r., którą organ ten działając na podstawie przepisu art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r. poz. 900 z późn. zm.) [dalej: O.p.], utrzymał w mocy decyzję Burmistrza Brzegu z 17.07.2019 r., określającą stronie zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 2014 r. w wysokości 274.429,00 zł.

Zaskarżone rozstrzygnięcie zapadło w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy.

Przy piśmie z 21.01.2014 r. Agencja Mienia Wojskowego Oddział Terenowy we Wrocławiu (obecnie: Agencja Mienia Wojskowego w Warszawie) przedłożyła deklarację na podatek od nieruchomości na 2014 r. Do opodatkowania podała 544.735,00 m² powierzchni "pozostałych gruntów" i 2.227,00 m² powierzchni użytkowej "budynków pozostałych".

Przy piśmie z 12.08.2014 r. strona przedłożyła korektę deklaracji na podatek od nieruchomości na 2014 r. Do opodatkowania od stycznia do lipca 2014 r. podała 544.735,00 m² powierzchni "pozostałych gruntów" i 2.227,00 m² powierzchni użytkowej "budynków pozostałych", a od sierpnia do grudnia 2014 r. nie wykazała żadnych nieruchomości. W piśmie przewodnim wyjaśniła, że powodem złożenia korekty jest sprzedaż przedmiotowych nieruchomości Gminie Brzeg w lipcu 2014 r.

Do akt sprawy włączono umowę sprzedaży, sporządzoną w formie aktu notarialnego z 28 lipca 2014 r., rep. A nr 65272/2014, mocą której skarżąca sprzedała Gminie Brzeg nieruchomości, składającą się z działki nr 571/3 w Brzegu o powierzchni 544.735,00 m² wraz ze znajdującymi się tam sześcioma budynkami o łącznej powierzchni użytkowej 2.227,00 m².

Postanowieniem z 31.01.2017 r. Burmistrz Brzegu wszczął z urzędu postępowanie w sprawie określenia stronie wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2014 r.

Organ I instancji wezwał stronę do złożenia wyjaśnień (popartych odpowiednimi dokumentami) w jaki sposób nieruchomości skarżącej znajdujące się na terenie gminy Brzeg były w 2014 r. zagospodarowywane, w szczególności przez wskazanie czy były przedmiotem najmu, dzierżawy lub pozostawały niezagospodarowane. Jednocześnie zobowiązał Agencję do przedłożenia wykazu nieruchomości sprzedanych.

W odpowiedzi na powyższe strona przedłożyła umowy dzierżawy i użyczenia nieruchomości z obszaru działalności Oddziału Regionalnego we Wrocławiu oraz wykaz nieruchomości sprzedanych, a także wyjaśniła, że w 2014 r. nieruchomości strony znajdujące się na terenie działalności Gminy Brzeg nie były w żaden sposób zagospodarowywane, ani nie były przedmiotem najmu lub dzierżawy.

Na wezwanie organu strona przedłożyła również: rejestr środków trwałych, sprawozdanie finansowe, sprawozdanie z działalności i sprawozdanie budżetowe za 2014 r.

Organ I instancji włączył do akt sprawy wydruki z rejestru budynków i kartoteki budynków wg stanu na 1.01.2014 r., z których wynika, że działka nr 571/3 w Brzegu stanowi tereny przemysłowe (Ba) o powierzchni 544.735,00 m² i znajduje się na niej sześć budynków, oznaczonych jako "zbiorniki silosy i budynki magazynowe" o powierzchni zabudowy 2.494,00 m².

Decyzją z 17.07.2019 r. Burmistrz Brzegu określił stronie zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 2014 r. w wysokości 274.429,00 zł.

W uzasadnieniu wskazał, że wydana decyzja dotyczy okresu sprzed przejęcia Agencji Mienia Wojskowego przez Wojskową Agencję Mieszkaniową i zmiany nazwy na Agencję Mienia Wojskowego. Zauważył, że przed ww. przekształceniami obie agencje wykonawcze (Agencja Mienia Wojskowego i Wojskowa Agencja Mieszkaniowa) prowadziły swoją działalność w sposób autonomiczny i składały odrębne deklaracje na podatek od nieruchomości. W związku z tym Burmistrz Brzegu stwierdził, że był obowiązany do wydania odrębnych decyzji na rzecz Agencji Mienia Wojskowego - jednej odnośnie mienia byłej Agencji Mienia Wojskowego, drugiej odnośnie mienia byłej Wojskowej Agencji Mieszkaniowej.

Wskazał, że aktualnie wydana decyzja dotyczy wyłącznie mienia byłej Agencji Mienia Wojskowego.

Następnie zauważył, że strona w okresie od stycznia do lipca (do 28 lipca 2014 r., kiedy sprzedała przedmiotową nieruchomość) władała działką nr 571/3 w Brzegu o powierzchni 544.735,00 m² zabudowanej sześcioma budynkami o łącznej powierzchni użytkowej 2.227,00 m². Z danych przedstawionych przez stronę wynika, że działka ta była w 2014 r. zabudowana również szeregiem budowli, których łączna wartość wynosiła 162.167,98 zł.

Mając powyższe ustalenia na uwadze Burmistrz Brzegu stwierdził, że przedmiotowe nieruchomości w okresie od stycznia do lipca 2014 r. podlegały opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Wskazał przy tym, że wszystkie te nieruchomości są związane z działalnością gospodarczą skarżącej, co obszernie uzasadnił, przytaczając szereg orzeczeń sądowoadministracyjnych. W taki też sposób - jako związane z działalnością gospodarczą - organ I instancji opodatkował przedmiotowe nieruchomości przedstawiając wyliczenia w tym zakresie.

Po rozpatrzeniu odwołania strony, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu wydało opisaną na wstępie decyzję z dnia 22.10.2019 r.

W uzasadnieniu wskazano na treść przepisów stanowiących materialnoprawną podstawę orzekania w sprawie tj. art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1, ust. 2, ust. 3, art. 4 ust. 1, art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1170 z późn. zm.), w brzmieniu obowiązującym w 2014 r., zwanej dalej u.p.o.l., jak również na § 1 uchwały nr XXXII/192/12 Rady Miejskiej Brzegu z dnia 28 września 2012 r. w sprawie: określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości (Dz. Urz. Woj. Op. z 2012 r. poz. 1609) [dalej: uchwała nr XXXII/192/12].

Organ stwierdził, że w sprawie przedmiot sporu stanowi okoliczność czy nieruchomości skarżącej są związane z działalnością gospodarczą i czy w związku z tym należy je opodatkować najwyższymi stawkami (zgodnie z ww. § 1 pkt 1 lit. a i § 1 pkt 2 lit. b uchwały nr XXXII/192/12), czy też nie są związane z działalnością gospodarczą i w związku z tym należy je opodatkować stawkami "pozostałymi" (zgodnie z ww. § 1 pkt I lit. c i § 1 pkt 2 lit. e uchwały nr XXXII/192/12).

Kolejno wskazał na treść przepisów art. 5 ust. 3, art. 6, art. 2, art. 1 pkt 1 i 2, art. 7 ust. 1, art. 8 ust. 1, ust. 1a, ust. 2, ust. 3, art. 21a ust. 1-2, art. 22 ust. 1 i 2, art. 23 ust. 1 i ust. 4, art. 24 ustawy z dnia 30 maja 1996 r. o gospodarowaniu niektórymi składnikami mienia Skarbu Państwa oraz o Agencji Mienia Wojskowego (Dz. U. z 2013 r. poz. 712 z późn. zm.), [dalej "uAMW"].

Organ zauważył, że w świetle powołanych przepisów skarżąca jest:

1. a) właścicielem mienia, w które została wyposażona jako osoba prawna,
2. b) powiernikiem mienia, którego właścicielem pozostaje Skarb Państwa,
3. c) posiadaczem mienia przekazanego na podstawie umowy użyczenia,
4. d) zarządcą nieruchomości.

W odniesieniu do powyższego, organ stwierdził, że biorąc pod uwagę treść art. 3 ust. 1 u.p.o.l., Agencja Mienia Wojskowego - jako osoba prawna - jest podatnikiem podatku od nieruchomości z tytułu posiadania nieruchomości, względem których przysługuje jej prawo własności, z tytułu posiadania powierzonych jej nieruchomości Skarbu Państwa oraz z tytułu posiadania nieruchomości przekazanych na podstawie umowy użyczenia.

Agencja występuje w obrocie prawnym samodzielnie, jako odrębny od Skarbu Państwa jego uczestnik (osoba prawna), przy tym jednak zastrzeżeniu, że Agencja nie ma własnych zadań, lecz realizuje zadania wynikające z przepisów ustawy. Termin "powierza" (art. 6 uAMW) oznacza powstanie pomiędzy Skarbem Państwa a Agencją stosunku powiernictwa z tytułu przekazanego jej mienia Skarbu Państwa, jednak nie dochodzi przy tym do przejścia na nią praw rzeczowych, lecz tylko kompetencji do ich wykonywania w zastępstwie Skarbu Państwa. Agencja jest bowiem instytucją powierniczą Skarbu Państwa, będącą dysponentem praw przysługujących Skarbowi Państwa. Nie przysługuje jej prawo własności (lub prawa rzeczowe) w odniesieniu do powierzonego jej mienia, gdyż Skarb Państwa nie przestał być właścicielem powierzonego Agencji mienia (uprawnionym z tytułu praw rzeczowych). Agencji przysługują względem powierzonego jej mienia wszelkie uprawnienia, które wymienia art. 140 Kodeksu cywilnego. Powiernik uzyskuje legitymację do realizacji statusu prawnego (statusu właściciela, uprawnionego z innych praw rzeczowych) powierzającego.

Według treści art. 23 ust. 4 uAMW Agencja prowadzi działalność gospodarczą.

Przepis art. 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2017 r. poz. 2168 z późn. zm.), obowiązujący w 2014 r., stanowił, że działalnością gospodarczą jest zarobkowa działalność wytwórcza, budowlana, handlowa, usługowa oraz poszukiwanie, rozpoznawanie i wydobywanie kopalin ze złóż, a także działalność zawodowa, wykonywana w sposób zorganizowany i ciągły.

Zgodnie z aktualnie obowiązującą definicją legalną działalności gospodarczej, zawartej w art. 3 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2019 r. poz. 1292) działalnością gospodarczą jest zorganizowana działalność zarobkowa, wykonywana we własnym imieniu i w sposób ciągły.

W związku z powyższym, aby daną formę aktywności uznać za działalność gospodarczą muszą zostać spełnione następujące przesłanki: zarobkowość, zorganizowany charakter oraz ciągłość. Zgodnie ze stanowiskiem orzecznictwa oraz doktryny o zarobkowym charakterze danej działalności gospodarczej możemy mówić w sytuacji, gdy jej celem prowadzenia jest osiągnięcie określonego dochodu, a więc nadwyżki przychodów nad poniesionymi kosztami.

Rachunek zysków i strat strony za rok 2014 wskazuje znaczącą kwotę osiągniętego przez Agencję zysku brutto i netto za rok 2014 oraz należnego podatku dochodowego. Zarobkowy charakter działalności podatnika potwierdza również fakt, że corocznie przygotowywane są plany finansowe nakierowane na osiągnięcie zysku. Agencja posiada udziały w spółkach prawa handlowego, co świadczy o zorientowaniu jej na zysk (w tym przypadku na wypłatę dywidendy). Zamiar wycofania się przez Agencję z inwestycji niegwarantujących należytego zysku potwierdza, że działalność skarżącej jest zorientowana na zysk. Sprawozdanie finansowe Agencji za poszczególne lata potwierdza, że podejmowane działania są ukierunkowane na osiąganie zysków, a działalność podatnika opiera się na zasadach rynkowych, czego dowodem jest rezygnacja z przedsięwzięć niezapewniających należnego zysku.

Mając powyższe na uwadze, organ przyjął, iż Agencja prowadzi swoją aktywność w nastawieniu na osiągnięcie zysku. Wszystko to świadczy o zarobkowej działalności podatnika.

Organ wskazał również na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego (m.in. wyrok z dnia 18.08.2015 r., sygn. akt II FSK 2118/13), gdzie potwierdzono, że Agencja posiada status podatnika podatku od nieruchomości, prowadzącego działalność gospodarczą, co uzasadnia opodatkowanie gruntów i budynków będących w posiadaniu Agencji najwyższymi stawkami podatku od nieruchomości, przewidzianymi dla gruntów związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą.

Dalej zauważył, ze w dniu 1.10.2015 r. weszła w życie ustawa z dnia 10 lipca 2015 r. o Agencji Mienia Wojskowego (Dz.U. z 2018 r. poz. 2308 z póżn. zm.) [dalej: ustawa o Agencji Mienia Wojskowego]. Wskazał na przepisy art. 137, art. 125 ust. 1, art. 120 ww. ustawy i wyjaśnił, że mienie stanowiące własność Agencji Mienia Wojskowego, (...) z dniem wejścia w życie ww. ustawy stało się mieniem Skarbu Państwa powierzonym do zagospodarowania Agencji. Nadto zgodnie z tą ustawą, z dniem 1.10.2015 r. połączono Wojskową Agencję Mieszkaniową z Agencją Mienia Wojskowego, co spowodowało utworzenie Agencji Mienia Wojskowego w Warszawie, będącą obecnie stroną w tej sprawie.

Wskazując na art. 93 § 1 pkt 1 i § 2 pkt 1 O.p. zaznaczył, że Agencja Mienia Wojskowego utworzona 1 października 2015 r. jest następcą prawnym Agencji Mienia Wojskowego, który wstąpił w prawa i obowiązki podatnika podatku od nieruchomości. Obecnie funkcjonująca AMW jest zatem stroną postępowania podatkowego w sprawie dotyczącej zobowiązania powstałego w roku 2014 oraz adresatem decyzji podatkowej.

Przechodząc do ustaleń związanych z wyliczeniem wysokości zobowiązania organ podniósł, że ustalenia te znajdują swoje umocowanie w danych ewidencji gruntów i budynków oraz w dokumentach przedłożonych przez stronę i nie zostały zakwestionowane przez podatnika w zakresie danych opisujących przedmioty i podstawy opodatkowania. W sprawie uwzględniono w szczególności dane z rejestru środków trwałych, sprawozdanie finansowe i sprawozdanie z działalności, operaty szacunkowe nieruchomości, akty notarialne dotyczące sprzedaży nieruchomości, protokoły zdawczo-odbiorcze nieruchomości, a także deklarację podatkową wraz z jej korektą w zakresie powierzchni gruntów oraz powierzchni użytkowej budynków.

Podstawę wymiaru podatku stanowiły dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków, co wynika z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2019 r. poz. 725 z późn. zm.), w brzmieniu obowiązującym w 2014 r., jak i art. 1a ust. 3 u.p.o.l.

Organ podzielił zatem stanowisko wyrażone w decyzji I instancji, że strona zastosowała nieprawidłową stawkę podatku od nieruchomości w odniesieniu do gruntów i budynków oraz nie wykazała do opodatkowania budowli związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą.

Agencja posiada bowiem status podatnika podatku od nieruchomości w zakresie nieruchomości, których właścicielem jest Skarb Państwa, a które zostały jej powierzone stosownie do przepisów uAMW. Agencja jest uprawniona do prowadzenia działalności gospodarczej i działalność taką faktycznie wykonuje, co determinuje wysokość zastosowanych stawek podatku oraz skutkuje koniecznością opodatkowania obiektów budowlanych stanowiących budowle w rozumieniu u.p.o.l.

Końcowo organ wyjaśnił, że z akt sprawy wynika, że strona w okresie od 1 stycznia 2014 r. do 28 lipca 2014 r. była podatnikiem odnośnie nieruchomości składającej się z działki nr 571/3 w Brzegu o powierzchni 544.735,00 m² wraz ze znajdującymi się tam sześcioma budynkami o łącznej powierzchni użytkowej 2.227,00 m². Mając na uwadze powyższe, wysokość podatku od nieruchomości w odniesieniu do 544.735,00 m² powierzchni gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, przy zastosowaniu stawki podatkowej 0,78 zł, wynosi 424.893,30 zł w ujęciu rocznym, co w przeliczeniu na miesiące styczeń-lipiec daje 247,854,43 zł. Z kolei wysokość podatku od nieruchomości w odniesieniu do 2.227,00 m2 powierzchni użytkowej budynków lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, przy zastosowaniu stawki podatkowej 19,00 zł, wynosi 42.313,00 zł w ujęciu rocznym, co w przeliczeniu na miesiące styczce-lipiec daje 24.682,58 zł.

W zakresie opodatkowania budowli, zauważono, że strona przedłożyła dokumenty, z których wynika, że była w 2014 r. podatnikiem odnośnie budowli o wartości 162.167,98 zł. W związku z tym, stosując § 1 pkt 3 uchwały nr XXXII/192/12 2% ich wartości wynosi 3.243,36 zł w ujęciu rocznym, co w przeliczeniu na miesiące styczeń-lipiec daje 1.891,96 zł.

Sumując powyższe wartości - zobowiązanie strony w podatku od nieruchomości za 2014 r. wyniosło 274.429,00 zł (po zaokrągleniu kwoty 274.428,97 zł do pełnych złotych, zgodnie z art. 63 § 1 O.p).

We wniesionej skardze strona podniosła zarzuty naruszenia:

1. 1. art. 6 uAMW w związku z art. 5, art. 18 i nast. ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych - dalej u.f.p. - poprzez niezasadne przyjęcie, że Agencja Mienia Wojskowego jako państwowa osoba prawna prowadzi działalność gospodarczą uzasadniającą przedmiotowe rozstrzygnięcie, w odniesieniu również do mienia przekazanego jej przez Skarb Państwa na podstawie art. 6 w zw. z art. 2 uAMW;
2. 2. art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (j.t. Dz. U. z 2019 r. poz. 1292) - dalej P.p. w związku z art. 1a ust. 1 pkt 4 u.p.o.l. oraz, w związku z art. 6 i art. 2 w zw. z art. 1, a także art. 29 uAMW - a to poprzez bezzasadne przyjęcie, że Agencja Mienia Wojskowego winna być uznawana za przedsiębiorcę w kontekście całości zasobu, w tym zasobu powierzonego jej przez Skarb Państwa.;
3. 3. art. 4 u.p.o.l., a to poprzez jego zastosowanie w odniesieniu do całości zasobu Skarbu Państwa znajdującego się w dyspozycji Agencji Mienia Wojskowego na terenie Gminy Oleśnica.

Wskazując na powyższe strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa, według norm prawem przepisanych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Na podstawie art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. 2019 r., poz. 2167 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Nadto zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 t.j. - dalej jako P.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

Z kolei w myśl art. 145 § 1 P.p.s.a. zaskarżona do sądu administracyjnego decyzja podlega uchyleniu w razie stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub innego naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1), jak też w razie stwierdzenia okoliczności uzasadniających stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji (pkt 2). Ponadto zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (niemającym tu zastosowania).

Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji oraz postępowania poprzedzającego jej wydanie, Sąd nie dopatrzył się naruszenia prawa, które skutkowałoby koniecznością jej uchylenia.

Spór w niniejszej sprawie dotyczy zasadności obciążenia skarżącej podatkiem od nieruchomości gruntów i obiektów budowlanych stanowiących własność Skarbu Państwa w wysokości określonej według stawek dla nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Zagadnienie podmiotowości ustrojowej i podatkowej było już przedmiotem analizy w orzecznictwie sądów administracyjnych (m.in. wyrok WSA w Lublinie z dnia 6.11.2019 r., sygn. akt I SA/Lu 338/19, wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 23.07.2020 r., sygn. akt I SA/Go 68/20, dostępne na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl – podobnie jak pozostałe orzeczenia przywołane w uzasadnieniu) i Naczelnego Sądu Administracyjnego. Na ten temat Naczelny Sąd Administracyjny wypowiadał między innymi w wyrokach: z 10 czerwca 2010 r. o sygn. akt II FSK 1706/08, z 18 sierpnia 2015 r. o sygn. akt II FSK 2118/13, z 20 września 2017 r. o sygn. akt II FSK1132/17, z 28 lutego 2018 r. o sygn. akt II FSK 249/16, z 24 kwietnia 2019 r. o sygn. II FSK 1539/17, z 26 czerwca 2019 r. sygn. akt II FSK 2413/17, oraz z 11 września 2019 r. sygn. akt I FSK 3344/17 (opubl. CBOSA). Z treści tych orzeczeń wyłania się jednolity pogląd, iż Agencja Mienia Wojskowego jest odrębnym od Skarbu Państwa podmiotem prawa, który został wyposażony w osobowość prawną i w obrocie prawnym działa samodzielnie przez własne organy.

Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela ocenę prawną zawartą w tych wyrokach i powoła się na argumentację w nich zawartą w dalszych rozważaniach.

Przedmiotem kontroli Sądu w rozpoznawanej sprawie była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z 22.10.2019 r. w przedmiocie określenia skarżącej zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2014 r. w wysokości 274.429 zł.

Przypomnieć należy, że podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w jej brzmieniu obowiązującym w 2014 r. a wykładnia tych przepisów wyznacza kierunek i zakres niezbędnych ustaleń jakie winny poczynić w sprawie organy podatkowe zanim wydadzą stosowne rozstrzygnięcie. Zgodnie art. 2 ust. 1 pkt 1-3 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: grunty; budynki lub ich części; budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej (ust. 2 art. 2 u.p.o.l.)

Zgodnie zaś z ust. 3 omawianego przepisu opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają również:

1. 1) pod warunkiem wzajemności - nieruchomości będące własnością państw obcych lub organizacji międzynarodowych albo przekazane im w użytkowanie wieczyste, przeznaczone na siedziby przedstawicielstw dyplomatycznych, urzędów konsularnych i innych misji korzystających z przywilejów i immunitetów na mocy ustaw, umów lub zwyczajów międzynarodowych;
2. 2) grunty pod wodami powierzchniowymi płynącymi i kanałami żeglownymi, z wyjątkiem jezior oraz gruntów zajętych na zbiorniki wodne retencyjne lub elektrowni wodnych;

2a) grunty pod morskimi wodami wewnętrznymi;

1. 3) nieruchomości lub ich części zajęte na potrzeby organów jednostek samorządu terytorialnego, w tym urzędów gmin, starostw powiatowych i urzędów marszałkowskich;
2. 4) grunty zajęte pod pasy drogowe dróg publicznych w rozumieniu przepisów o drogach publicznych oraz zlokalizowane w nich budowle - z wyjątkiem związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej innej niż eksploatacja autostrad płatnych.

Stosownie do treści art. 3 ust. 1 u.p.o.l., podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące:

1. 1) właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, z zastrzeżeniem ust. 3;
2. 2) posiadaczami samoistnymi nieruchomości lub obiektów budowlanych;
3. 3) użytkownikami wieczystymi gruntów;
4. 4) posiadaczami nieruchomości lub ich części albo obiektów budowlanych lub ich części, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli posiadanie:
5. a) wynika z umowy zawartej z właścicielem, Agencją Własności Rolnej Skarbu Państwa lub z innego tytułu prawnego, z wyjątkiem posiadania przez osoby fizyczne lokali mieszkalnych niestanowiących odrębnych nieruchomości,
6. b) jest bez tytułu prawnego, z zastrzeżeniem ust. 2.

Wyjaśnić też należy, że zgodnie z art. 336 Kodeksu cywilnego posiadaczem rzeczy jest zarówno ten, kto nią faktycznie włada jak właściciel (posiadacz samoistny), jak i ten, kto nią faktycznie włada jak użytkownik, zastawnik, najemca, dzierżawca lub mający inne prawo, z którym łączy się określone władztwo nad cudzą rzeczą (posiadacz zależny). Według panującego poglądu doktryny posiadanie występuje przy równoczesnym istnieniu fizycznego elementu władania rzeczą określanego jako corpus possessionis oraz psychicznego elementu animus rem sibi habendi, rozumianego jako zamiar władania rzeczą dla siebie. Posiadaczem samoistnym jest ten, kto włada rzeczą jak właściciel. Rozstrzygające znaczenie ma więc rozległy zakres władania rzeczą, na wzór prawa własności, chociażby nawet nie poparty przysługującym posiadaczowi prawem własności. Posiadacz zależny to m.in. użytkownik, zastawnik, najemca lub dzierżawca, czyli osoba mająca określone władztwo nad cudzą rzeczą.

Zasadniczo podatnikiem podatku od nieruchomości jest właściciel gruntu (gdy tytuł własności i stan faktycznego posiadania związane są z tym samym podmiotem), natomiast w sytuacji, gdy występują dwa podmioty - właściciel i posiadacz, podatnikiem jest posiadacz. Nakaz płatniczy może być jednak skierowany do posiadacza, tylko wówczas, gdy zostanie ustalone w sposób niebudzący wątpliwości, że nieruchomość znajduje się w posiadaniu innej osoby niż właściciel.

Z treści art. 3 ust. 1 pkt 4 lit. a) u.p.o.l. wynika, że podatnikiem podatku od nieruchomości będzie osoba: fizyczna, prawna lub jednostka organizacyjna, która objęła w posiadanie nieruchomość bezpośrednio od właściciela, tj. w rozpatrywanym przypadku, od Skarbu Państwa. Wyjątek od zasady bezpośredniości przy objęciu posiadania dotyczy wyłącznie Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa, co wyraźnie zostało wyeksponowane w powołanym przepisie.

Takie uregulowanie oznacza, że podatnikiem będzie osoba, której właściciel przekazał nieruchomość w posiadanie (z uwzględnieniem ww. wyjątku) na podstawie umowy albo innego tytułu prawnego, a zatem nie będzie nim podmiot, który obejmuje w posiadanie nieruchomość publiczną (np. Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego) w sposób wtórny, tzn. nie od właściciela, ale posiadacza dysponującego już prawem posiadania na podstawie określonego stosunku prawnego. Podkreślenia wymaga, że ustawodawca wymieniając ogólnie umowę oraz inny tytuł prawny, jako podstawę oddania w posiadanie nieruchomości, nie wskazał ich rodzaju.

W doktrynie i orzecznictwie podkreśla się, że przez "tytuł prawny", o którym mowa w art. 3 ust. 1 pkt 4 lit. a u.p.o.l., należy rozumieć m.in. zarząd, użytkowanie (art. 252 Kodeksu cywilnego) oraz inne szczególne formy prawne gospodarowania nieruchomościami Skarbu Państwa i jednostki samorządu terytorialnego (por. wyrok WSA w Rzeszowie z 21 litego 2017 r., sygn. akt I SA/Rz 38/17 oraz powołana tam literatura).

Przypomnieć trzeba, że zgodnie z art. 6 ust. 1 u.A.M.W. Skarb Państwa powierza Agencji wykonywanie w jego imieniu i na jego rzecz prawa własności i innych praw rzeczowych w stosunku do:

1. 1) nieruchomości stanowiących jego własność:
2. a) wykorzystywanych do zakwaterowania żołnierzy zawodowych,
3. b) zajętych pod budowle i urządzenia związane z nieruchomościami, o których mowa w lit. a,
4. c) uznanych za zbędne na cele obronności i bezpieczeństwa państwa, jeżeli przedstawiona przez Agencję propozycja wykorzystania tych nieruchomości uzasadnia ich przekazanie w celu realizacji zadań Agencji;
5. 2) innego niż określone w pkt 1 mienia przekazanego Agencji;
6. 3) mienia Skarbu Państwa:
7. a) będącego do dnia przekazania Agencji w trwałym zarządzie jednostek organizacyjnych podległych Ministrowi Obrony Narodowej albo ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych lub przez nich nadzorowanych, niewykorzystywanego do realizacji ich zadań,
8. b) przekazanego pozostałego po likwidacji państwowych osób prawnych, dla których organem założycielskim lub organem nadzoru był Minister Obrony Narodowej albo minister właściwy do spraw wewnętrznych.

Po myśli ustępu 2 omawianego artykułu Skarbowi Państwa reprezentowanemu przez Agencję przysługuje prawo własności lub inne prawa uzyskane z tytułu zbycia lub obciążenia prawem rzeczowym lub innym prawem mienia, o którym mowa w art. 1 pkt 2.

Podobnie z art. 6, obowiązującej w 2014 r. ustawy z 30 maja 1996 r. o gospodarowaniu niektórymi składnikami mienia Skarbu Państwa oraz Agencji Mienia Wojskowego (Dz.U. z 2013 r. poz. 712) wynika, że Skarb Państwa powierza Agencji wykonywanie prawa własności i innych praw rzeczowych na jego rzecz w stosunku do mienia, o którym mowa w art. 2 tej ustawy.

Trafny jest zatem wniosek organu, że skarżąca występuje w sprawie jako instytucja powiernicza Skarbu Państwa.

Wyjaśnić w tym miejscu należy, że stosunek powierniczy oparty jest na elemencie rozporządzania majątkiem powierniczym na rzecz powiernika oraz elemencie zobowiązania powiernika wobec powierzającego do określonego zachowania, przy czym w stosunku zewnętrznym (wobec osób trzecich) powiernik występuje jako właściciel i jest wyłącznym podmiotem powierzonych mu praw, natomiast jego zobowiązanie do korzystania z majątku powierniczego w sposób wynikający z celu ustanowienia stosunku powierniczego ogranicza jego prawa w stosunku wewnętrznym (wobec powierzającego). Dlatego też występowanie przez powiernika w stosunku zewnętrznym jako wyłącznego podmiotu powierzonych mu praw, implikuje jego postrzeganie oraz jego status prawny zarówno w stosunkach prywatnoprawnych, jak i publicznoprawnych. W szczególności, skoro powiernik przy wykorzystaniu powierzonego mu majątku dokonuje czynności prawnych, które powodują powstanie zobowiązań cywilnoprawnych wobec osób trzecich, dłużnikiem jest tylko powiernik, a nie powierzający; podobnie w przypadku, gdy zdziałane przez powiernika przy wykorzystaniu powierzonego mu majątku czynności stanowią zdarzenia, których zaistnienie powoduje powstanie wynikającej z ustaw podatkowych, nieskonkretyzowanej powinności przymusowego świadczenia pieniężnego, na mocy art. 4 i art. 7 § 1 O.p. to powiernik, a nie powierzający, staje się podatnikiem.

Skoro bowiem powiernik działa we własnym imieniu i w stosunkach zewnętrznych jest wyłącznym podmiotem powierzonych mu praw, wynikający z realizacji tych praw obowiązek podatkowy nie może być przerzucany na powierzającego (por. wyrok NSA z 15 kwietnia 2016 r. sygn. akt II FSK 1005/14).

Konsekwencją powyższego jest uznanie za niezasadne zarzuty naruszenia w sprawie przepisów prawa materialnego sformułowane w skardze, tj. art. 6 uAMW, art. 5 i art. 18 u.f.p. oraz art. 1a ust. 1 pkt 4 i art. 4 u.p.o.I.

W ocenie Sądu organy podatkowe zasadnie przyjęły, że to skarżąca a nie Skarb Państwa jest podatnikiem spornego podatku od nieruchomości. Trafnie stwierdziły, powołując się na aktualne orzecznictwo i literaturę przedmiotu, że Agencja należy do kategorii jednostek organizacyjnych określanych jako państwowe osoby prawne. Przyznanie jej osobowości cywilnoprawnej oznacza, że jest ona odrębnym od Skarbu Państwa podmiotem prawa, działającym przez własne organy (E. Gniewek, Komentarz do K.c., Warszawa 2006, s. 77). Agencji Mienia Wojskowego nie należy utożsamiać zatem ze Skarbem Państwa (wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 18 lutego 2009 r., sygn. akt II SA/Go 849/08). Występuje ona bowiem w obrocie prawnym samodzielnie, jako odrębny od podmiot, któremu ustawa przyznała osobowość prawną (uchwała SN z dnia 3 października 2003 r. III CZP 59/03).

Zasadnie też, zdaniem Sądu, organy podatkowe zastosowały w sprawie stawki podatku właściwe dla przedsiębiorców.

Organy są uprawnione do zastosowania tych stawek ilekroć stwierdzą zaistnienie przesłanki "związania gruntu lub budynku z prowadzeniem działalności gospodarczej". Termin ten został przez ustawodawcę zdefiniowany w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Zgodnie z tym przepisem grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej to grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych.

Z kolei w art. 1a ust. 1 pkt 4 u.p.o.l. wskazano, że działalność gospodarcza to działalność, o której mowa w przepisach Prawa działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2 (tj. działalności rolniczej lub leśnej czy też wynajmu turystom pokoi gościnnych w budynkach mieszkalnych).

Wskazać trzeba, że definicja legalna zawarta w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. nakazuje, co do zasady, traktować jako grunty i budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej wszelkie tego typu nieruchomości, jeżeli są w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą. Zważyć należy, że u.p.o.l. w tym zakresie nie wskazuje jaka to ma być działalność; nie określa jej zakresu; nie wymaga by była ona prowadzona na tej właśnie nieruchomości; nie wymaga również, by działalność gospodarcza była wyłącznym rodzajem działalności, jakim zajmuje się dany podmiot. Każdorazowo, jeżeli podmiot prowadzi taką działalność, jego nieruchomości - co do zasady - podlegają opodatkowaniu według tych stawek. (por. wyrok WSA w Szczecinie z 27 lutego 2020 r. sygn. akt I SA/Sz 992/19).

Sąd podziela stanowisko, że skarżącą należy uznać za podmiot prowadzący działalność gospodarczą, gdyż to wynika wprost z art. 7 ust. 1 pkt 7 czy w art. 55 ustawy o AMW i odpowiednio z art. 23 ust. 4 ustawy o gospodarowaniu niektórymi składnikami mienia Skarbu Państwa. Zaś prowadzenie działalności przez Agencję odbywa się na zasadach określonych w przepisach o działalności gospodarczej.

Zgodnie z art. 2 u.s.d.g. (obowiązującej do dnia 30 kwietnia 2018 r., po tej bowiem dacie ustawa ta została uchylona ustawą z 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców) działalnością gospodarczą jest zarobkowa działalność wytwórcza, handlowa, budowlana, usługowa, a także działalność zawodowa wykonywana w sposób zorganizowany i ciągły.

Zgodnie z art. 4 ust. 1 tej ustawy, przedsiębiorcą jest osoba fizyczna, osoba prawna i jednostka organizacyjna niebędąca osobą prawną, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną – wykonująca we własnym imieniu działalność gospodarczą.

Skarżąca spełnia wszystkie przywołane kryteria. Nie budzi zatem wątpliwości Sądu, że Agencja Mienia Wojskowego jest podmiotem prowadzącym działalność gospodarczą.

Powyższego wniosku nie mogą zmienić argumenty, że Agencja posiada specyficzny status w Polskim systemie prawnym. Jest agencją wykonawczą, nadzorowaną przez Ministra Obrony Narodowej. Została powołana do realizacji wyspecjalizowanych zadań i działa w zakresie ściśle ograniczonych ram wyznaczonych ustawą. Zaś jednym z zadań własnych Agencji jest prowadzenie działalności gospodarczej (art. 7 ust. 1 pkt 7 uAMW), które może być realizowana w bardzo ograniczonym zakresie, tj. w zakresie wynikającym z potrzeb obrony i bezpieczeństwa państwa. A także, że z uwagi na specyfikę podmiotu i fakt, że jej głównym celem jest wykonywanie zadań państwowych realizowane przez nią czynności nie mogą być uznane za prowadzenie działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Jak już bowiem wyżej wyjaśniono przepisy u.p.o.l. nie przewidują co do zasady możliwości uznania, że niektóre składniki majątku przedsiębiorcy lub podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą są związane z działalnością gospodarcza a inne nie (por. wyrok NSA z 8 marca 2018 r. sygn. akt II FSK 906/16).

Nie można także podzielić poglądu, że celem działalności Agencji nie jest osiąganie zysku z uwagi na to, iż jest współfinansowana dotacjami oraz nie posiada pełnej swobody gospodarowania uzyskanym wynikiem finansowym, a podejmowane przez nią działania nie są ukierunkowane na bezpośrednie osiąganie zysku.

Racjonalne gospodarowanie mieniem Skarbu Państwa przez skarżącą wymusza osiąganie dochodu (zarobku), gdyż w przeciwnym razie działalność ta miałaby charakter charytatywny. W konsekwencji przynosiłaby straty Skarbowi Państwa. Natomiast okoliczność, że zysk ten jest w określony sposób dysponowany, w tym w części przekazywany Skarbowi Państwa, nie może zmieniać oceny, że działalność gospodarcza Agencji jest w istocie nastawiona na zysk, niezależnie od jego późniejszego przeznaczenia (por wyrok NSA z 28 lutego 2018 r. sygn. akt II FSK 249/16 i wyrok NSA z 26 czerwca 2019 r. sygn. akt II FSK 2413/17).

Zaznaczyć należy, że w uAMW kwestia gospodarki finansowej uregulowana została tak jak w ustawie z 1996 r. regulującej działanie Agencji (por. uzasadnienie projektu ustawy VII-3342). Zgodnie z art. 28 ust. 1 i 3 uAMW Agencja prowadzi samodzielną gospodarkę finansową na podstawie rocznego planu finansowego i rachunkowość według zasad określonych w przepisach ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości. W ramach prowadzonej działalności gospodarczej, gospodaruje mieniem Skarbu Państwa, zgodnie z wymogami racjonalnej gospodarki (art. 54 ust. 1 uAMW). W oparciu o to mienie, Agencja może prowadzić działalność gospodarczą (art. 55 uAMW). Przychodami Agencji są m.in. przychody z działalności gospodarczej (art. 30 ust. 1 pkt 2 uAMW).

Agencja, posiada szczególną pozycję w polskim systemie prawa, gdyż nie podlega wpisowi do KRS, co jednak nie oznacza, że nie prowadzi działalności gospodarczej i nie jest przedsiębiorcą. Działalność gospodarcza jest bowiem faktem, kategorią o charakterze obiektywnym, a zatem nie konstytuuje jej wpis do rejestru. Sposób powołania osoby prawnej do życia nie stanowi kryterium przesądzającego o tym, czy w konkretnym przypadku mamy do czynienia z podmiotem wykonującym działalność gospodarczą. Podobnie nie ma wpływu na powyższe wywody fakt, że Agencja Mienia Wojskowego jest agencją wykonawczą w rozumieniu ustawy o finansach publicznych (por. wyrok NSA z 3 marca 2018 r. sygn. akt II FSK 906/16).

W ocenie Sądu fakt objęcia we władanie wszystkich praw majątkowych do mienia przekazanego Agencji przez Skarb Państwa i prowadzenie przez Agencję działalności gospodarczej przesądza o opodatkowaniu wskazanych przez organ nieruchomości stawkami najwyższymi podatku od nieruchomości.

Wskazać tu również należy na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 12 grudnia 2017 r. sygn. akt SK 13/15. Co prawda w wyroku tym, analizując kwestię opodatkowania podatkiem od nieruchomości gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej przez osobę fizyczną będącą jego współposiadaczem, Trybunał stwierdził, że art. 1a ust. 1 pkt 3 w związku z art. 2 ust. 1 pkt 1, w związku z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a) u.p.o.l., rozumiany w ten sposób, że wystarczającą przesłanką zakwalifikowania gruntu podlegającego opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości do kategorii gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej jest prowadzenie działalności gospodarczej przez osobę fizyczną będącą jego współposiadaczem, jest niezgodny z art. 2 w związku z art. 64 ust. 1 i 2 oraz art. 84 w związku z art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 2 kwietnia 1997 r. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej. Niemniej jednak w uzasadnieniu tego orzeczenia Trybunał odwołał się też do wyroku NSA z 12.06.2012 r., sygn. akt II FSK 2288/10, w którym wskazano, że każda nieruchomość zakupiona przez przedsiębiorcę bez względu na sposób jej wykorzystywania czy cel zakupu podlega opodatkowaniu wg. najwyższych stawek. Wniosek ten Trybunał uznał za logiczny w odniesieniu do przedsiębiorców nie będących osobami fizycznymi (pkt 85).

Podkreślić należy, że w art. 7 ust 1 uAMW wskazano, że do zadań własnych Agencji należy m.in. gospodarowanie mieniem Skarbu Państwa (pkt 1), obrót mieniem, w tym sprzedaż lokali mieszkalnych i innych nieruchomości oraz infrastruktury (pkt 2), przejmowanie i nabywanie mienia (pkt 3), czy wprost prowadzenie działalności gospodarczej (pkt 7). Dodatkowo art. 30 ust 1 pkt 2 uAMW przewiduje, że przychodami Agencji są przychody z działalności gospodarczej.

Należy wskazać, że z przepisów ustawy o AMW ani też postanowień statutu, określających organizację wewnętrzną Agencji, nie wynika, że podstawową działalnością AMW jest wykonywanie zadań publicznych, a nie prowadzenie działalności gospodarczej, która to działalność w ocenie Agencji stanowi działalność dodatkową. Jak wynika z przepisów uAMW gospodarowanie mieniem przez Agencję polega m.in. na sprzedaży, zamianie gruntów, oddaniu mienia w użytkowanie wieczyste, wnoszeniu mienia do spółek. Bez wątpienia zarządzanie (gospodarowanie) mieniem w taki sposób potwierdza, że AMW prowadzi działalność gospodarczą. Wprawdzie przepisy regulujące prowadzenie działalności gospodarczej przez Agencję ograniczają korzystanie przez nią z osiągniętego zysku, to jednak nie zmienia to postaci rzeczy, że jej działania charakteryzują się ciągłością, stałością i racjonalnością ekonomiczną, czyli posiadają wszystkie cechy jakimi charakteryzuje się działalność gospodarcza.

Ponadto, jeżeli inne podmioty funkcjonujące na rynku, również zarządzają i gospodarują nieruchomościami i nie budzi niczyich wątpliwości, że robią to w ramach działalności gospodarczej, to nie można uznać, że czynności te nie mają charakteru działalności gospodarczej, tylko z tego względu, że wykonuje je AMW. Argumentacja Skarżącej dotycząca gospodarowania mieniem w ramach zadań publicznych, jest o tyle nieskuteczna, że realizowane przez Agencję zadania nie mieszczą się w przewidzianych ustawą zwolnieniach (zob. wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 21.07.2020 r., sygn. akt I SA/Bd 201/20).

W świetle podniesionych argumentów za nieusprawiedliwione należy uznać zarzuty naruszenia przepisów art. 4 ustawy Prawo przedsiębiorców.

Odnosząc się z kolei do orzeczeń sądów administracyjnych powołanych w uzasadnieniu skargi celem wsparcia stanowiska strony skarżącej należy wskazać, że dotyczą odmiennych stanów faktycznych. W sprawie zakończonej wyrokiem NSA z dnia 22 stycznia 2014 r., II FSK 281/12, rozważana była sytuacja, w której podatnik będący osobą fizyczną wykorzystywał nieruchomość na realizację niegospodarczych, osobistych celów życiowych swoich oraz rodziny. Wyrok WSA w Szczecinie z dnia 21 maja 2014 r., I SA/Sz 393/13, jak też wydany w ramach kontroli sądowej wyrok NSA z dnia 23 lutego 2016 r. sygn. akt II FSK 3852/13 również dotyczą całkowicie odmiennej od niniejszej sprawy materii, a mianowicie podatku od towarów i usług, wobec czego nie mogą być uwzględnione przy ocenie stawek podatkowych w podatku od nieruchomości.

Końcowo Sąd wskazuje, że nie budzą zastrzeżeń i nie są kwestionowane przez stronę dokonane w zaskarżonej decyzji ustalenia i wyliczenia związane z ustaleniem wysokości zobowiązania podatkowego – ustalenia te wynikają m.in. z przedłożonych przez stronę dowodów.

W pełni prawidłowe są również rozważania organu odnośnie tego, że Agencja Mienia Wojskowego utworzona 1 października 2015 r. jest następcą prawnym uprzednio funkcjonującej Agencji Mienia Wojskowego, który wstąpił w prawa i obowiązki podatnika podatku od nieruchomości.

W tym stanie rzeczy, Sad na podstawie przepisu art. 151 P.p.s.a. oddalił skargę.