Uzasadnienie
Pismem z dnia 27 listopada 2010 r. pełnomocnik skarżącej I. Z. złożył wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z dnia 11 sierpnia 2010 r. Nr [...] w przedmiocie ustalenia zryczałtowanego podatku dochodowego od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów za 2004 r. w kwocie 51.294,00 zł. W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik podniósł, że skarżąca pozostaje we wspólności majątkowej z mężem R. Z., któremu również ustalono zryczałtowany podatek od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów za 2004 r. w kwocie 51.294 zł. Jak twierdzi dalej pełnomocnik, zapłata przez skarżącą i jej małżonka łącznej kwoty w wysokości 102.588 zł jest niemożliwa bez uszczerbku dla niej i rodziny. W uzasadnieniu wskazano też, że skarżąca i jej małżonek aktualnie nie posiadają stałego zatrudnienia, a prowadzenie przez nich działalności gospodarczej jest utrudnione z uwagi na fakt, iż nie mogą uzyskać zaświadczenia o niezaleganiu z podatkami i tym samym jakichkolwiek kredytów na prowadzenie działalności.
Ponadto argumentowano, iż postępowanie sądowe zostało w niniejszej sprawie zawieszone postanowieniem z dnia 15.11.2010 r. z uwagi na zawisłą przed Trybunałem Konstytucyjnym sprawę dotyczącą zbadania zgodności z Konstytucją m.in. tych przepisów prawa podatkowego, które były podstawą wydania zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie wskazać należy, że stan zawieszenia postępowania w niniejszej sprawie nie stanowi przeszkody do rozpoznania zgłoszonego wniosku, gdyż zgodnie z art. 127 par. 3 p.p.s.a. podczas zawieszenia sąd nie podejmie żadnych czynności z wyjątkiem tych, które mają na celu podjęcie postępowania albo wstrzymanie wykonania aktu lub czynności.
Stosownie do art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz.1270) - zwanej dalej p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Instytucja wstrzymania wykonania decyzji przewidziana w powołanym art.61 § 3 p.p.s.a. ma charakter szczególny - jako zasadę przyjmuje się bowiem to, iż ostateczna decyzja administracyjna podlega wykonaniu. Przesłanki przewidziane w cytowanym przepisie nie mogą zatem podlegać wykładni rozszerzającej.
Skoro art. 61 § 3 p.p.s.a. uzależnia możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności na wniosek strony od spełnienia przesłanek w nim wymienionych; to nie mogą to być jakiekolwiek inne okoliczności.
Jednocześnie należy stwierdzić, że uprawdopodobnienie okoliczności, które przemawiałyby za wstrzymaniem zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej. Przy czym, jak podkreśla się w orzecznictwie, strona skarżąca jest wręcz zobligowana do przedstawienia argumentów i uzasadniających je dokumentów pozwalających sądowi na wszechstronną analizę przesłanek skorzystania z art. 61 § 3 ustawy (por. postanowienie NSA z 6 lutego 2009 r., sygn. akt II FZ 39/09, publ. POP 2009/2/143). Tymczasem pełnomocnik skarżącej we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie wskazał żadnych okoliczności, na podstawie których można byłoby stwierdzić, iż w świetle przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania decyzji w jej przypadku byłoby uzasadnione. W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik wskazał ogólnikowo, że zapłata kwoty 102.588 zł jest niemożliwa bez uszczerbku dla skarżącej i jej rodziny oraz że nie jest ona w stanie wraz mężem uzyskać kredytu na prowadzenie działalności gospodarczej.
Nie wskazano żadnych konkretnych okoliczności, które mogłyby sugerować wystąpienie nieodwracalnych skutków ani też nie przedłożono jakichkolwiek dowodów w tym względzie, zwłaszcza dotyczących jej sytuacji majątkowej i finansowej. Jak stanowczo i jednoznacznie wskazuje się w orzecznictwie NSA, twierdzenia podnoszone we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji powinny bezwzględnie zostać poparte dokumentami źródłowymi. Konieczność uwzględnienia w postępowaniu sądowoadministracyjnym całości akt sprawy nie oznacza, że Sąd w odniesieniu do wniosku miałby się domyślać jakie dowody chciałaby przedstawić wnioskodawca, aby wykazać spełnienie przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienie z dnia 18.03.2010 r. II FSK 502/09).
Należy też dodać, że faktu egzekwowania obowiązku pieniężnego wynikającego z ostatecznej decyzji nie można utożsamiać z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody (czy spowodowania trudnych do odwrócenia skutków), a tak zdaje się rozumieć to pełnomocnik skarżącej (por. postanowienie NSA z dnia 28.07.2009 r.).
Poza tym należy wskazać, że wśród przesłanek wstrzymania wykonania przedmiotu zaskarżenia ustawodawca nie wymienił "uszczerbku dla wnioskodawcy i jego rodziny". Tego rodzaju przesłankę ustawodawca ustanowił jako podstawę przyznania prawa pomocy w części. Nie jest ona jednak tożsama z przesłanką wstrzymania wykonania decyzji. Jak podkreśla się w orzecznictwie NSA, przesłanki dotyczące wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie są identyczne z tymi, które stanowiły podstawę do przyznania prawa pomocy (post. NSA z 26 kwietnia 2004 r., FZ 38/04, niepubl.). W innym orzeczeniu NSA podkreśla, iż faktu egzekwowania obowiązku pieniężnego wynikającego z ostatecznej decyzji, nawet przy istnieniu trudnej sytuacji materialnej strony, nie można utożsamiać z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody, czy trudnych do odwrócenia skutków (post. NSA z 16 kwietnia 2008 r. I FZ 156/08).
Skarżąca wnioskując o wstrzymanie wykonania kwestionowanej decyzji ograniczyła się jedynie do sformułowania żądania w tym zakresie, nie przytaczając żadnych konkretnych okoliczności, które by to żądanie uzasadniały. Za uzasadnienie wniosku w kontekście treści art. 61 § 3 P.p.s.a. nie można bowiem uznać samego stwierdzenia, że zapłata kwoty 102.588 zł jest niemożliwa bez uszczerbku dla skarżącej i jej rodziny oraz że nie jest ona w stanie wraz mężem uzyskać kredytu na prowadzenie działalności gospodarczej.
Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji.