Uzasadnienie
W związku ze skargą wniesioną przez M. P. (dalej określany jako strona lub skarżący) na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z dnia 21 września 2015 r. w przedmiocie zarzutów na postępowanie egzekucyjne i zawartym w niej wnioskiem o przyznanie mu prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu PPF, w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 1 grudnia 2015 r. wezwano skarżącego do wypełnienia i przesłania na adres Sądu przedmiotowego wniosku na wskazanym formularzu PPF. Ponieważ skarżący przesłał wypełniony, ale niepodpisany przez siebie wniosek, kolejnym zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 18 grudnia 2015 r. wezwano go do uzupełnienia braków formalnych tego wniosku poprzez jego podpisanie, stosownie do art. 252 i art. 257 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej jako "p.p.s.a.", zastrzegając rygor pozostawienia wniosku bez rozpoznania w przypadku nieuzupełnienia braku w terminie.
Wezwanie powyższe, wobec dwukrotnego jego awizowania i niepodjęcia w terminie 14 dni od dnia pierwszego zawiadomienia o pozostawieniu przesyłki we wskazanym urzędzie pocztowym, zostało uznane za doręczone w trybie art. 73 § 4 p.p.s.a. z dniem 4 stycznia 2016 r. (k. 28 akt sądowych). Wobec bezskutecznego upływu siedmiodniowego terminu do uzupełnienia braków formalnych pisma, który upłynął z dniem 11 stycznia 2016 r., zarządzeniem referendarza sądowego w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Opolu z dnia 2 lutego 2016 r. wniosek o przyznanie prawa pomocy pozostawiono bez rozpoznania na podstawie art. 257 p.p.s.a.
Odpis powyższego zarządzenia doręczony został skarżącemu w dniu 18 lutego 2016 r. również w trybie doręczenia przewidzianym w art. 73 § 4 p.p.s.a., albowiem, jak wynikało z adnotacji na kopercie zawierającej przesyłkę i na druku zwrotnego poświadczenia odbioru, została ona awizowana po raz pierwszy w dniu 4 lutego 2016 r. Wobec nieodebrania jej we wskazanym urzędzie pocztowym ([...] [...], ul. [...] - k. 35 akt sądowych) pomimo dwukrotnej awizacji (drugie awizo w dniu 12 lutego 2016 r.), należało uznać ją za doręczoną z dniem 18 lutego 2016 r., w którym upłynął 14-dniowy termin liczony od dnia pierwszego awizowania pisma, a to stosownie do art. 73 § 4 p.p.s.a.
Na skutek doręczenia skarżącemu w dniu 29 marca 2016 r. wezwania o uiszczenie wpisu od skargi w kwocie 100,00 zł wniósł on jednym pismem zażalenie na zarządzenie z dnia 7 marca 2016 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu i jednocześnie zakwestionował nieuwzględnienie prawidłowego, jego zdaniem, wniosku o prawo pomocy, co zostało potraktowane jako sprzeciw od zarządzenia referendarza sądowego z dnia 2 lutego 2016 r. o pozostawieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania (k. 41 akt sądowych). Zdaniem skarżącego złożył on prawidłowy wniosek o przyznanie prawa pomocy, przesyłając na żądanie Sądu druk o przyznanie prawa pomocy, lecz nie został on rozpoznany pomimo tego, że skarżący spełnia wszystkie wymogi formalne i faktyczne by z tego prawa skorzystać, co Sąd już wielokrotnie uwzględniał.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Sprzeciw podlega odrzuceniu.
Zgodnie z art. art. 259 § 1 p.p.s.a., od zarządzeń i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8 (co zgodnie z punktem 6 obejmuje pozostawienie wniosku bez rozpoznania), strona albo adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy mogą wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia zarządzenia lub postanowienia. Sprzeciw wniesiony przez adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego wymaga uzasadnienia. Z kolei w myśl § 2 tego przepisu, sprzeciw wniesiony po terminie oraz sprzeciw, którego braki formalne nie zostały uzupełnione, a także sprzeciw wniesiony przez adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego, niezawierający uzasadnienia, sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym.
W przedmiotowej sprawie, wobec nadesłania przez skarżącego wypełnionego, ale niepodpisanego druku PPF o przyznanie prawa pomocy, został on wezwany o uzupełnienie tego braku formalnego w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Wskutek bezskutecznego upływu tego terminu zarządzeniem referendarza sądowego z dnia 2 lutego 2016 r. został on pozostawiony bez rozpoznania, a to zgodnie z art. 257 p.p.s.a., w myśl którego wniosek o przyznanie prawa pomocy, którego braków strona nie uzupełniła w terminie, pozostawia się bez rozpoznania. To zarządzenie, jak to wynika z akt sprawy (adnotacje poczty poczynione na kopercie zawierającej przesyłkę i na zwrotnym poświadczeniu jej odbioru - k. 35 akt sądowych) zostało skierowane na adres skarżącego i wobec nieobecności adresata zostało awizowane w dniach: 4 lutego 2016 r. (pierwsze awizo) i 12 lutego 2016 r. (drugie awizo), z zawiadomieniem o złożeniu pisma i możliwości jego odbioru w urzędzie pocztowym [...], ul. [...] i z pozostawieniem awiza w oddawczej skrzynce pocztowej adresata (art. 73 § 2).
Wskutek niepodjęcia przesyłki w 14-dniowym terminie liczonym od dnia pierwszej awizacji (art. 73 § 1 p.p.s.a.) skutek doręczenia tego zarządzenia nastąpił z dniem 18 lutego 2016 r. (czwartek). Stosownie bowiem do treści art. 73 § 4 p.p.s.a., doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1.
Skoro skutek doręczenia nastąpił z dniem 18 lutego 2016 r., to termin do wniesienia sprzeciwu na zarządzenie z dnia 2 lutego 2016 r. o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy upłynął z dniem 25 lutego 2016 r. Tymczasem sprzeciw (wraz z zażaleniem na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału wzywające do uiszczenia wpisu od skargi) został złożony w biurze podawczym tut. Sądu w dniu 4 kwietnia 2016 r., a zatem już po upływie terminu określonego w art. 259 § 1 p.p.s.a., co w myśl § 2 tego przepisu skutkuje obowiązkiem odrzucenia tego sprzeciwu.
Z przedstawionych przyczyn należało postanowić jak na wstępie.