Uzasadnienie
W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu w przedmiocie zwolnienia spod egzekucji zajętej wierzytelności pieniężnej, skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w Namysłowie z dnia 10 września 2015 r. o odmowie zwolnienia 50% zajętej przez organ egzekucyjny wierzytelności. Wskazał przy tym na uzasadniony interes ekonomiczny, ograniczoną zdolność dodatkowego zarobkowania oraz brak środków pieniężnych do normalnego funkcjonowania firmy oraz rodziny połączony z ustawicznym zadłużaniem się przez skarżącego u osób trzecich.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył co następuje.
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej jako: [p.p.s.a], wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części zaskarżonego postanowienia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
W przepisie tym mowa jest nie tylko o możliwości wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, ale także aktów wydanych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach danej sprawy, co oznacza, że przedmiotem ochrony tymczasowej może być nie tylko zaskarżony akt, lecz także inne akty wydane wcześniej z tym jednak warunkiem, że mieszczą się one w granicach tej samej sprawy, czyli gdy dotyczą sprawy administracyjnej w ujęciu materialnym. Na sprawę administracyjną składają się elementy podmiotowe i przedmiotowe, a zatem przy ustalania tożsamości tej sprawy należy badać te właśnie elementy. Tożsamość elementów podmiotowych to tożsamość podmiotu będącego adresatem praw lub obowiązków.
Natomiast tożsamość przedmiotowa to tożsamość treści tych praw i obowiązków oraz ich podstawy prawnej i faktycznej (por. uchwała NSA z 27 czerwca 2000 r., FPS 12/99, LexPolonica nr 346982; ONSA 2001, nr 1, poz. 7).
Z treści skargi wynika, że wniosek o wstrzymanie wykonania dotyczy postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w Namysłowie.
W niniejszej sprawie przedmiotem postępowania jest zwolnienie spod egzekucji, zatem zarówno postanowienie odmawiające zwolnienia 50% zajętej wierzytelności wydane przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w Namysłowie, jak i zaskarżone do Sądu postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu utrzymujące w mocy to postanowienie, mieszczą się w granicach danej sprawy.
Jednocześnie zauważyć należy, że instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonych decyzji dotyczy tylko takich aktów, którym można przypisać przymiot wykonalności. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub przymusowy zaistnienia takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Wykonalność dotyczy zatem aktów zobowiązujących, które ustalają dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (por. postanowienie NSA z 19 lutego 2009 r., II FSK 136/09 – dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń NSA na stronie internetowej NSA).
Zatem akty administracyjne odmowne nie korzystają z przymiotu wykonalności. Niewątpliwie postanowienie w przedmiocie odmowy zwolnienia spod egzekucji jest orzeczeniem o charakterze procesowym, lecz nie nadaje się do wykonania i nie wymaga wykonania, a tym samym nie można orzec o wstrzymaniu jego wykonania. Postanowienie to nie nakłada na skarżącego żadnych nowych obowiązków, nie kreuje nowego zobowiązania ani nie kształtuje jego wysokości, a tym samym nie wywołuje żadnych bezpośrednich skutków w sferze praw czy obowiązków materialnoprawnych.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu działając na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. orzekł jak sentencji postanowienia.