Uzasadnienie
A. D. (zwana dalej także skarżącą) pismem z 4 lipca 2024 r., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Opolu z 7 czerwca 2024 r., nr 1601-IOA.4823.5.2024. Decyzją tą, nałożono na skarżącą karę pieniężną w kwocie 20.000 zł z tytułu niewykonania obowiązku przedstawienia środka transportu w dacie zakończenia przewozów towarów, w oddziale celnym urzędu celno-skarbowego, w celu przeprowadzenia kontroli przewozu towaru.
Pismem z 2 sierpnia 2024 r. - na skutek zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I tut. Sądu z 1 sierpnia 2024 r. - wezwano skarżącą do usunięcia braków formalnych skargi przez podanie wartości przedmiotu zaskarżenia. Pouczono jednocześnie skarżącą, że niewykonanie wezwania w terminie siedmiu od dnia jego doręczenia, spowoduje odrzucenie skargi.
Wezwanie powyższe zostało skierowane do skarżącej na adres podany w skardze i pod tym adresem osobiście doręczone skarżącej - 26 sierpnia 2024 r. Powyższe obrazuje pocztowe potwierdzenie odbioru przesyłki znajdujące się w aktach sądowych (por. karta 21 akt).
Do dnia wydania niniejszego postanowienia, w sprawie nie uzupełniono braków formalnych skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje
Skargę należało odrzucić.
Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada jej dopuszczalność, ustalając, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935), zwanej dalej P.p.s.a. Jedną z tych przesłanek jest nieuzupełnienie w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi (art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a.). W tej kwestii wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 57 § 1 P.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym.
Ponadto, jak wynika z art. 215 § 1 P.p.s.a., w każdym piśmie wszczynającym postępowanie sądowe w danej instancji należy podać wartość przedmiotu zaskarżenia, jeżeli od tej wartości zależy wysokość opłaty. Przepis ten w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne nakłada na stronę wszczynającą postępowanie obowiązek podania wartości przedmiotu zaskarżenia, bowiem od pism składanych w tego rodzaju sprawach pobierany jest wpis stosunkowy, obliczany w proporcji do wartości podanej przez stronę.
Sąd podziela stanowisko prezentowane w orzecznictwie i piśmiennictwie, że niedochowanie wymogu podania w skardze wartości przedmiotu zaskarżenia stanowi brak formalny, do którego uzupełnienia wzywa stronę przewodniczący (art. 49 § 1 P.p.s.a.). Nieuzupełnienie w wyznaczonym terminie takiego braku obliguje sąd do odrzucenia wniesionej skargi (por. Małgorzata Niezgódka-Medek [w:] Dauter B., Gruszczyński B., Kabat A., Niezgódka-Medek M., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX. 2011, oraz por. NSA z 6 grudnia 2021 r., sygn. akt II FZ 140/21, dostępne w bazie orzeczeń na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl, podobnie jak pozostałe przytaczane niżej orzeczenia).
Stosownie do art. 49 § 1 P.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, w przypadku skargi – pod rygorem odrzucenia skargi (art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a.).
W niniejszej sprawie, skarżąca została wezwana do uzupełnienia braków formalnych skargi w zakresie podania wartości przedmiotu zaskarżenia - wezwaniem z 2 sierpnia 2024 r., które zostało skutecznie doręczone skarżącej osobiście - 26 sierpnia 2024 r. Ustawowy termin siedmiu dni do uzupełnienia braków formalnych skargi upłynął zatem 2 września 2024 r., a dzień ten był poniedziałkiem.
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. sąd odrzuca skargę, gdy w wyznaczonym terminie nie uzupełniono jej braków formalnych. Stosownie do art. 58 § 3 P.p.s.a. sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym.
W tej sytuacji, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 P.p.s.a. skargę należało odrzucić, co Sąd orzekł jak w sentencji.