Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 20 lipca 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu oddalił skargę K. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z dnia 8 września 2010 r. w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług za marzec 2006 r.
Odpis powyższego postanowienia z uzasadnieniem został skarżącemu doręczony w dniu 20 września 2011 r., co wynika z adnotacji na pocztowym zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki. Doręczając odpis zapadłego orzeczenia Sąd pouczył skarżącego o zasadach i trybie wniesienia skargi kasacyjnej od zapadłego orzeczenia.
W terminie do wniesienia skargi kasacyjnej skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w postaci ustanowienia doradcy podatkowego. Następnie, postanowieniem z dnia 3 listopada 2011 r. orzeczono o ustanowieniu dla skarżącego doradcy podatkowego z urzędu.
Pismem nadanym w urzędzie pocztowym w dniu 23 grudnia 2011 r., ustanowiony z urzędu pełnomocnik skarżącego –doradca podatkowy E. K., wniosła do Sądu skargę kasacyjną od wskazanego na wstępie wyroku oddalającego skargę w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług za marzec 2006 r.. Złożona skarga kasacyjna nie zawierała wniosku o przywrócenie terminu do jej wniesienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje
Skargę kasacyjną należało odrzucić.
Zgodnie z art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) -/dalej p.p.s.a./ od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej.
Stosownie do treści art. 177 § 1 p.p.s.a. skargę kasacyjną wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok lub postanowienie, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem. Jak natomiast stanowi art. 178 p.p.s.a., wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie.
Wskazać nadto należy, iż zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą, na bieg terminu do wniesienia skargi kasacyjnej nie ma wpływu złożenie przez stronę wniosku o przyznanie prawa pomocy, w tym także o ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (por. post. NSA z dnia 24 czerwca 2005 r., II OZ 393/05, niepubl.). W szczególności zaś nie powoduje jego przerwania, zawieszenia ani przedłużenia. Jednakże przewlekłość rozpoznania tego wniosku albo opóźnione zwrócenie się przez sąd o wyznaczenie pełnomocnika do właściwej okręgowej rady adwokackiej, okręgowej izby radców prawnych, Krajowej Rady Doradców Podatkowych lub Krajowej Rady Rzeczników Patentowych (por. art. 253) może uzasadniać złożenie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej.
Dokonując oceny spełnienia złożonej przez pełnomocnika skarżącego skargi kasacyjnej wymogu zachowania ustawowego terminu do jej złożenia, Sąd stwierdził, że nie został on dochowany.
Z akt przedmiotowej sprawy wynika, iż skuteczne doręczenie skarżącemu odpisu orzeczenia z uzasadnieniem wraz z pouczeniem o sposobie i terminie do wniesienia skargi kasacyjnej, nastąpiło w dniu 20 września 2011 r., Tak więc trzydziestodniowy termin do złożenia skargi kasacyjnej upłynął w dniu 20 października 2011. Skargę kasacyjną pełnomocnik skarżącego nadał natomiast w urzędzie pocztowym w dniu 23 grudnia 2011 r., przy czym nie złożył wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi kasacyjnej, jak również wniosku takiego nie zawarł w złożonej do Sądu skardze kasacyjnej.
Reasumując, skoro pełnomocnik skarżącego wniósł skargę kasacyjną w dniu 23 grudnia 2011 r., to uchybił ustawowemu terminowi trzydziestu dni do jej złożenia. Brak jest zatem podstaw do przyjęcia, że skarga została wniesiona w terminie.
Wobec powyższego, na podstawie art. 178 p.p.s.a., skargę kasacyjną wniesioną w niniejszej sprawie, jako spóźnioną, należało odrzucić, o czym orzeczono, jak w sentencji postanowienia