Uzasadnienie
W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z dnia 7 października 2010 r. w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2002 r. skarżąca Z. C. zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Jako podstawę prawną wskazała art. 61 par. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) – dalej jako: [p.p.s.a.].
Motywując wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji skarżąca wskazała, że jej wykonanie przed merytorycznym rozpatrzeniem wniesionej do Sądu skargi spowoduje niebezpieczeństwo powstania znacznej szkody lub wyrządzenia trudnych do odwrócenia skutków, co zdaniem skarżącej wyraża się w tym, że szkoda nie będzie mogła być wynagrodzona i zrekompensowana przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia.
Skarżąca wskazała też na fakt nadania decyzji organu I instancji rygoru natychmiastowej wykonalności jak też na treść zaskarżonej decyzji, mocą której zaskarżona odwołaniem decyzja organu I instancji została w części uchylona. W ocenie skarżącej oznacza to, że wydane w sprawie decyzje są bezzasadne, a ich wykonanie spowoduje trudne do odwrócenia skutki.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. 61 § 1 p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Instytucja wstrzymania wykonania decyzji przewidziana w powołanym art.61 § 3 p.p.s.a. ma charakter szczególny - jako zasadę przyjmuje się bowiem to, iż ostateczna decyzja administracyjna podlega wykonaniu. Przesłanki przewidziane w cytowanym przepisie nie mogą zatem podlegać wykładni rozszerzającej.
Skoro art. 61 § 3 p.p.s.a. uzależnia możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności na wniosek strony od spełnienia przesłanek w nim wymienionych; to nie mogą to być jakiekolwiek inne okoliczności.
Jednocześnie należy stwierdzić, że uprawdopodobnienie okoliczności, które przemawiałyby za wstrzymaniem zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej. Przy czym, jak podkreśla się w orzecznictwie, strona skarżąca jest wręcz zobligowana do przedstawienia argumentów i uzasadniających je dokumentów pozwalających sądowi na wszechstronną analizę przesłanek skorzystania z art. 61 § 3 ustawy (por. postanowienie NSA z 6 lutego 2009 r., sygn. akt II FZ 39/09, publ. POP 2009/2/143). Tymczasem skarżąca we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie wskazała żadnych okoliczności, na podstawie których można byłoby stwierdzić, iż w świetle przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania decyzji w jej przypadku byłoby uzasadnione.
Nie może ujść uwadze, że w uzasadnieniu wniosku ograniczono się do powtórzenia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, nie podając żadnych konkretnych okoliczności, które mogłyby sugerować wystąpienie nieodwracalnych skutków lub niebezpieczeństwo powstania znacznej szkody, ani też nie przedłożono jakichkolwiek dowodów w tym względzie, zwłaszcza dotyczących sytuacji majątkowej i finansowej strony skarżącej. Jak stanowczo i jednoznacznie wskazuje się w orzecznictwie NSA, twierdzenia podnoszone we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji powinny bezwzględnie zostać poparte dokumentami źródłowymi. Konieczność uwzględnienia w postępowaniu sądowoadministracyjnym całości akt sprawy nie oznacza, że Sąd w odniesieniu do wniosku miałby się domyślać jakie dowody chciałaby przedstawić wnioskodawca, aby wykazać spełnienie przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienie z dnia 18.03.2010 r. II FSK 502/09).
Należy też dodać, że faktu egzekwowania obowiązku pieniężnego wynikającego z ostatecznej decyzji nie można utożsamiać z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody (czy spowodowania trudnych do odwrócenia skutków - por. postanowienie NSA z dnia 28.07.2009 r.), a tak zdaje się rozumieć tę przesłankę skarżąca. Skutkiem trudnym do odwrócenia nie może być - sama w sobie - zapłata podatku, bowiem w przypadku uchylenia decyzji określającej zobowiązanie podatkowe dochodzi do zwrotu spełnionego świadczenia pieniężnego wraz z odsetkami.
Podstawy do uwzględnienia wniosku nie może również stanowić argument o merytorycznej wadliwości zaskarżonej decyzji.
W aktualnym stanie prawnym tego rodzaju przesłanka nie jest skuteczną podstawą do uwzględnienia wniosku, bowiem przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. zawiera zamknięty katalog podstaw wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu i nie wymienia wśród nich wadliwości zaskarżonego aktu. W tym więc zakresie rozwiązanie przyjęte we wskazanym przepisie różni się od unormowania zawartego w art. 40 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74 poz. 368 ze zm.). Zatem rozpoznając na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. wniosek o wstrzymanie wykonania przedmiotu zaskarżenia, sąd nie dokonuje oceny zasadności skargi (post. NSA z dnia 9 lipca 2004 r., FZ 163/04, niepubl.). Jak wskazuje B. Dauter w: [B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005 ], środki ochrony tymczasowej nie mogą zastępować orzeczeń zawierających merytoryczną ocenę aktu czy też wpływać na ich treść.
Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji.