Uzasadnienie
Skargą wniesioną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu J. C. zaskarżył decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z dnia 2 listopada 2010 r. w przedmiocie odmowy rozłożenia na raty zapłaty zaległości z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 23 grudnia 2010 r. Skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego w wysokości 500 złotych, stosownie do § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193), w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi.
Ponieważ powyższe pismo doręczono prawidłowo na adres Skarżącego, do rąk dorosłego domownika (o czym świadczy podpis na zwrotnym potwierdzeniu odbioru), w dniu 28 grudnia 2010 r., uiszczenie stosownego wpisu sądowego winno nastąpić w nieprzekraczalnym terminie do dnia 4 stycznia 2011 r. Do dnia 11.01.2010 r., według ustaleń pracownika sekretariatu Sądu poczynionych w oddziale budżetowo-finansowym, wpis ten nie został uiszczony.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W myśl art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W przypadku wniesienia skargi, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby w terminie tygodniowym od doręczenia mu wezwania uiścił należną opłatę, pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, a jeśli pismem tym jest skarga, pod rygorem jej odrzucenia (art. 220 § 3 p.p.s.a.).
Jak wynika z akt sprawy, wezwanie o zapłatę wpisu zostało prawidłowo doręczone w dniu 28 grudnia 2010 r., wobec czego termin do uiszczenia żądanego wpisu od skargi upłynął z dniem 4 stycznia 2011 r.
Z poczynionych ustaleń bezspornie wynika, że do dnia upływu ustawowego terminu Skarżący nie uiścił należnego od skargi wpisu, co w świetle art. 220 § 3 p.p.s.a powoduje konieczność odrzucenia skargi jako nieopłaconej w wymaganym terminie.
Z powyższych przyczyn faktycznych i prawnych orzeczono jak w sentencji.