Uzasadnienie
W skardze na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z dnia [...], nr [...], którą uchylono w całości decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w Głubczycach z dnia [...], nr [...] odmawiającą umorzenia zaległości podatkowych w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1998 r. w kwocie 7.550.95 zł wraz z odsetkami za zwłokę w wysokości 11.949,40 zł i sprawę przekazano organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia, skarżący wnieśli o uwzględnienie ich skargi przez umorzenie w/w zaległości podatkowej wraz z odsetkami.
Następnie skarżący wezwani przez Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu do sprecyzowania zaskarżonego aktu, pismem z dnia 9 marca 2005 r. oświadczyli, iż wniesiona przez nich skarga jest nieaktualna, gdyż wnosząc ją przeoczyli, iż na skutek orzeczenia organu odwoławczego z dnia 3.02.2005 r. kwestia umorzenia zaległości podatkowych wraz z odsetkami za zwłokę ponownie będzie przedmiotem rozpatrzenia przez organ podatkowy I instancji. Tak sformułowane stanowisko prowadzi do wniosku, iż skarżący, nie żądają przeprowadzenia rozprawy, a ich pismo z dnia 9 marca 2005 r. w istocie stanowi cofnięcie skargi.
Odpowiadając na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Opolu uznając, iż doszło do skutecznego cofnięcia skargi, wniósł o umorzenie postępowania sądowego.
Stosownie do treści art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) skarżący może cofnąć skargę, które to cofnięcie wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W niniejszym jednak przypadku nie występują okoliczności, które sprzeciwiałyby się skutecznemu cofnięciu skargi przez stronę i czyniło ją niedopuszczalną.
Konsekwencją skutecznego cofnięcia skargi jest zaś umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego.
Z przedstawionych zatem przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w oparciu o powołany przepis orzekł jak w sentencji postanowienia.