Uzasadnienie
Pismem z 27 lipca 2026 r. K. B. (dalej określana również jako: skarżąca, strona,), wniosła skargę na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z 16 lipca 2026 r. nr UP-572/2026 w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenie zdrowotne.
W wykonaniu zarządzenia Kierownika Sekcji Finansowej Wydziału I z 28 sierpnia 2026 r., wezwaniem z 4 września 2026 r., skarżąca została wezwana do usunięcia braków formalnych skargi poprzez określenie naruszenia prawa bądź interesu prawnego wobec zaskarżonego rozstrzygnięcia, tj. wskazania zarzutów – na czym polega wadliwość zaskarżonej decyzji. W wezwaniu zawarto pouczenie, iż nieusunięcie braków formalnych skargi w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania skutkować będzie odrzuceniem skargi.
Pismem z 11 września 2026 r. r. skarżąca poinformowała, że cofa w całości wniesioną skargę, wnosi o umorzenie postępowania, zgadza się z decyzją ZUS. W uzasadnieniu podała, że ze względu na stan zdrowia oraz stres generowany postępowaniem, co negatywnie wpływa na jej proces leczenia wnosi o umorzenie postępowania. Jednocześnie nie uzupełniła skargi w zakresie braków formalnych wskazanych w wezwaniu z 4 września 2026 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 161 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026, poz. 143.) - dalej: "p.p.s.a.", sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę.
Natomiast, jak wynika z treści art. 60 p.p.s.a, skarżący może cofnąć skargę, a czynność ta wiąże Sąd. Jednakże Sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie cofnięcie skargi nie budzi wskazanych wyżej wątpliwości, albowiem analiza akt nie daje podstaw do oceny, by cofnięcie skargi zmierzało do obejścia prawa, bądź do utrzymania w mocy aktu administracyjnego dotkniętego wadą nieważności. Przedmiotem postępowania była decyzja w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenie zdrowotne w wysokości 432,54 zł, a nadto jak wynika z odpowiedzi na skargę, zaległość ta została już uiszczona przez skarżącą.
Nie dopatrując się zatem okoliczności przemawiających za niedopuszczalnością cofnięcia skargi oraz uznając wolę skarżącej jako dysponentki skargi co do jej cofnięcia, Sąd uznał złożony przez nią wniosek o cofnięcie skargi za skuteczny i dopuszczalny. Okoliczność ta uzasadnia umorzenie postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 i § 2 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Postanowienie o umorzeniu postępowania może zapaść na posiedzeniu niejawnym.
Jedynie na marginesie Sąd wskazuje, że skarżąca, mimo prawidłowego wezwania, nie uzupełniła braków formalnych skargi, co stanowiłby samodzielną przeszkodę co do kontynuowania postępowania sądowego. W myśl art. 49 § 1 w związku z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę do jego uzupełnienia lub poprawienia w terminie siedmiu dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Sąd odrzuca skargę postanowieniem, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi.