Uzasadnienie
Skarżący A. P. i J. P. za pośrednictwem pełnomocnika będącego doradcą podatkowym wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na decyzję wydaną przez Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z dnia 19 listopada 2009 r. w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 r. Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Skarbowej uchylił decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w O. z dnia 23 grudnia 2008 r. w części dotyczącej kwoty 1.003 zł i w tym zakresie umorzył postępowanie, natomiast w pozostałej części dotyczącej określenia zobowiązania podatkowego w kwocie 30.001 zł utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
Wyrokiem z dnia 28 czerwca 2010 r. w sprawie sygn. akt I SA/Op 44/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, uznając skargę za uzasadnioną, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002, Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – uchylił zaskarżoną decyzję.
Wskutek uwzględnienia skargi kasacyjnej wywiedzionej od powyższego wyroku przez Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 13 stycznia 2012 r., sygn. akt: II FSK 2002/10, uchylił w całości zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu. Zarejestrowano ją w tymże Sądzie pod sygn. akt I SA/Op 76/12.
Pismem z dnia 15 marca 2012 r. pełnomocnik skarżących cofnął wniesioną skargę, wnosząc o umorzenie postępowania sądowego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wobec skutecznego cofnięcia skargi postępowanie w sprawie należało umorzyć.
Stosownie do art. 161 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 poz. 270), sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania jeżeli:
- 1. skarżący skutecznie cofnął skargę,
- 2. w razie śmierci strony, jeśli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego, chyba że udział w sprawie zgłasza osoba, której interesu prawnego dotyczy wynik tego postępowania,
- 3. gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe.
Natomiast, jak wynika z treści art. 60 p.p.s.a. skarżący może cofnąć skargę, a czynność ta wiąże Sąd. Jednakże Sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie cofnięcie skargi nie budzi wskazanych wyżej wątpliwości, a zatem wola skarżących, jako dysponentów skargi jest dla Sądu wiążąca. Związanie Sądu wolą skarżącego jest wynikiem przyjętej zasady, że skarżący może rozporządzać wniesioną przez siebie skargą od chwili jej wpływu do organu, do czasu jej rozpoznania przez sąd pierwszej instancji. Za dopuszczalne należy uznać cofnięcie skargi po uchyleniu wyroku sądu pierwszej instancji do ponownego rozpoznania sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny. W takiej sytuacji sprawa powraca bowiem do wojewódzkiego sądu administracyjnego ze wszystkimi konsekwencjami jakie się z tym wiążą w zakresie czynności dyspozytywnych stron (zob. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s. 219).
Ponieważ cofnięcie skargi jest rezygnacją strony z kontynuowania wszczętego przez nią postępowania przed sądem administracyjnym, oświadczenie strony złożone w tym przedmiocie należy uznać za dopuszczalne.
Nie dopatrując się zatem okoliczności przemawiających za niedopuszczalnością cofnięcia skargi, Sąd postępowanie w sprawie umorzył na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a, który to przepis stanowi, że Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę.
W zakresie zwrotu kosztów znajduje zaś zastosowanie przepis art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. przewidujący, że zwrot całości uiszczonego wpisu przysługuje skarżącemu od pisma odrzuconego lub cofniętego. Z uwagi na to, iż skarżący uiścił wpis w kwocie 400,00 zł, kwota ta z urzędu podlega zwrotowi.
Z tych przyczyn na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 oraz art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji.