Uzasadnienie
W związku ze skargą wniesioną przez T. L. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z dnia 24 grudnia 2008 r. utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia 26 czerwca 2008 r. określającą wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2002 r. oraz odsetki za zwłokę od nieuregulowanych w terminie zaliczek za miesiące od stycznia do grudnia 2002 r., skarżący wnioskiem z dnia 24 lutego 2009 r. złożonym na urzędowym formularzu PPF zwrócił się o przyznanie mu prawa pomocy poprzez całkowite zwolnienie od kosztów sądowych.
Postanowieniem referendarza WSA w Opolu z dnia 17 marca 2009 r. wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy został oddalony z tym uzasadnieniem, że skarżący nie wykazał przesłanek niezbędnych do uzyskania zwolnienia od kosztów (art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.).- dalej: [p.p.s.a.]. Wyjaśniono, z odwołaniem się do orzecznictwa NSA, że mimo wyłączenia wspólności majątkowej małżonkowie obowiązani są, na podstawie art. 23 kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, do wzajemnej pomocy, nie wyłączając z niej pomocy w zapłacie niezbędnych kosztów sądowych. Dlatego obowiązkiem skarżącego było dane o dochodach żony ujawnić, czego nie uczynił, tym bardziej, że pozostaje na jej utrzymaniu. Samo przedłożenie umowy o wyłączeniu wspólności majątkowej nie realizuje obowiązku udokumentowania rzeczywistego stanu majątkowego. Ponadto skarżący, pozostając tak długo bez pracy, nie wykazał, by podejmował jakiekolwiek starania o nią, nie rejestrując się nawet w urzędzie pracy.
Postanowienie to zostało zaskarżone sprzeciwem w trybie art. 259 § 1 p.p.s.a., w którym skarżący podtrzymując wniosek o zwolnienie od kosztów wniósł o uchylenie kwestionowanego postanowienia.
Postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 29 maja 2009 r. odmówiono skarżącemu przyznania prawa pomocy.
Na to postanowienie skarżący wniósł zażalenie, w którym zarzucając nieuwzględnienie całokształtu okoliczności sprawy wnosił o jego uchylenie. Ponieważ zażalenie wniesiono w jednym egzemplarzu, zarządzeniem przewodniczącego wydziału z dnia 10 czerwca 2009 r. skarżący został wezwany o uzupełnienie braków formalnych tego zażalenia poprzez złożenie jednego dodatkowego egzemplarza zażalenia poświadczonego za zgodność z oryginałem, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia zażalenia. Wezwanie to doręczono w dniu 15 czerwca 2009 r., i jak wynika ze zwrotnego poświadczenia odbioru wezwania, doręczenie nastąpiło do rąk dorosłego domownika adresata A. S..
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie podlega odrzuceniu.
Zgodnie z art. 178 p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Z kolei jak stanowi art. 197 § 2 p.p.s.a., do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej.
Z akt sprawy wynika bezspornie, że brak formalny zażalenia poprzez złożenie dodatkowego egzemplarza tego pisma nie został w wyznaczonym terminie uzupełniony, pomimo prawidłowego doręczenia wezwania do usunięcia braków zażalenia, które nastąpiło do rąk dorosłego domownika adresata podejmującego się oddania mu pisma. Takie doręczenie jest skuteczne w myśl art. 72 p.p.s.a. W wezwaniu tym pouczono stronę o terminie i sposobie ich uzupełnienia oraz zastrzeżono rygor odrzucenia zażalenia na wypadek bezskutecznego upływu terminu.
Skoro zatem strona prawidłowo pouczona nie uzupełniła braków zażalenia, nie nadsyłając poświadczonego za zgodność z oryginałem jego odpisu, to na podstawie art. 178 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a zażalenie należało odrzucić.