Uzasadnienie
W skardze z dnia 19 stycznia 2004 r. wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu strona skarżąca - A spółka cywilna, wspólnicy: B sp. z o.o. i C sp. z o.o. wnosiła o uchylenie zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z dnia [...] o numerze [...], którą to decyzją utrzymano w mocy decyzję Pierwszego Urzędu Skarbowego w Opolu z dnia [...] nr [...] odmawiającą zwrotu nadpłat w podatku od towarów i usług wraz z oprocentowaniem za miesiące od kwietnia do września 2001 r. i umarzającą postępowanie w części dotyczącej zwrotu nadpłaty w tym podatku za w/w okresy w kwocie 470.596,00 zł wraz z oprocentowaniem.
Decyzja organu I instancji zapadła po rozpatrzeniu wniosku strony z dnia 25 marca 2003 r., w którym domagała się ona zwrotu nadpłat w kwocie 3.673.290,20 zł wraz z oprocentowaniem /702.694,20 zł/, jakie powstały po uchyleniu przez Izbę Skarbową w Opolu decyzją z dnia 30 stycznia 2003 r. nr [...] decyzji Inspektora Kontroli Skarbowej z dnia 31 maja 2002 r. nr [...] określającej Spółce w podatku od towarów i usług za okres od kwietnia do września 2001 r. zobowiązanie podatkowe, nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy lub do przeniesienia na następne okresy rozliczeniowe w wysokościach innych niż Spółka to wykazywała w deklaracjach VAT-7, zaległości podatkowe wraz z odsetkami za zwłokę oraz ustalającej dodatkowe zobowiązanie podatkowe. Łącznie z oprocentowaniem nadpłat oraz nieterminowych zwrotów podatku od towarów i usług, liczonym na dzień 24 marca 2004 r., obliczona przez Spółkę wierzytelność wynosiła kwotę 3.673.290,20 zł, przy czym po uwzględnieniu kwoty 2.500.000 zł przekazanej na konto organu egzekucyjnego w związku z zabezpieczeniem dokonanym przed wydaniem decyzji wymiarowej, skarżąca domagała się zwrotu kwoty 1.173.290,30 zł, dodatkowo zwiększonej o dalsze oprocentowanie, liczone do dnia faktycznego zwrotu.
Wobec dokonania przez Pierwszy Urząd Skarbowy w Opolu zwrotu dla skarżącej kwoty 470.596,00 zł wraz z oprocentowaniem w wysokości 122.054,10 zł organ ten umorzył postępowanie w tym zakresie, natomiast co do pozostałej części żądania odmówił zwrotu żądanych kwot. Odmowę tę uzasadnił faktem, że wobec wydania zarządzenia zabezpieczenia kwoty nadpłaty w wysokości 2.500.000 zł w trybie postępowania zabezpieczającego, nie nastąpił faktyczny zwrot tej nadpłaty na konto skarżącej Spółki, a więc oprocentowanie, jako pochodna nadpłaconego podatku nie mieści się w pojęciu nadpłaty i nie mogło zostać wypłacone -jako że nie występuje samoistnie lecz zwracane jest w momencie faktycznego zwrotu nadpłaty. Rozstrzygnięcie to zostało zawarte w zaskarżonej odwołaniem decyzji z dnia [...] nr [...] utrzymanej w mocy wskazaną wyżej decyzją Dyrektora Izby Skarbowej, która następnie stała się przedmiotem skargi.
Po wyznaczeniu zarządzeniem z dnia 13 października 2004 r. terminu rozprawy na dzień 24 listopada 2004 r., w piśmie procesowym z dnia 22 listopada 2004 r., które wpłynęło do Sądu w dniu 23 listopada 2004 r., pełnomocnik skarżącej cofnął skargę, wnosząc o umorzenie postępowania stosownie do treści art. 161 § 1 pkt 1 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i o zwrot wniesionego wpisu stosownie do obowiązujących przepisów.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2003 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153 poz. 1270/, skarżący może cofnąć skargę i sąd - co do zasady - jest takim cofnięciem związany. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Cofnięcie skargi jest zatem przejawem aktu woli strony skarżącej, oznaczającym rezygnację z sądowej kontroli zaskarżonego aktu administracyjnego, którego skuteczność zależy jednak od braku spełnienia wskazanych wyżej negatywnych przesłanek skutecznego cofnięcia skargi.
W ocenie Sądu rozpoznającego kontrolowaną sprawę jej okoliczności nie wskazują na wystąpienie przesłanek prowadzących do stwierdzenia nieważności zaskarżonego aktu administracyjnego, wymienionych w art. 247 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa /Dz. U. Nr 137 poz. 926 ze zm./, a więc cofnięcie skargi nie spowoduje utrzymania w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Wynikający z akt administracyjnych materiał dowodowy nie daje też podstaw do przyjęcia, by cofnięcie skargi zmierzało do obejścia prawa.
Jeśli więc brak jest przeszkód, by cofnięcie skargi uznać za skuteczną czynność procesową, to jej konsekwencją staje się proceduralna konieczność umorzenia postępowania sądowego w myśl art. 161 § 1 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Zwrot połowy uiszczonego od skargi wpisu przysługuje skarżącej stosownie do treści art. 232 § 1 pkt. 2 wskazanej ustawy, jako że cofnięcie skargi nastąpiło przed rozpoczęciem posiedzenia, na które sprawa została skierowana. Jednocześnie jednak czynność ta dokonana została już po skierowaniu rozpatrywanej sprawy na posiedzenie, co miało miejsce w dniu 13 października 2004 r. Taka sytuacja uzasadnia więc zastosowanie przepisu art. 232 § 1 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, dającego podstawę, ado zwrotu połowy uiszczonego wpisu.