Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 14.01.2016 r., Dyrektor Izby Skarbowej w Opolu, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz.
23) – zw. dalej K.p.a., po rozpoznaniu zażalenia K. H. (dalej także jako zobowiązany, skarżący) na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Kędzierzynie-Koźlu z dnia 4.09.2015 r. o umorzeniu postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec w/w zobowiązanego na podstawie tytułu wykonawczego o numerze [...] - utrzymał w mocy postanowienie organu egzekucyjnego.
Postanowienie powyższe wydano w następującym stanie faktycznym i prawnym:
Naczelnik Urzędu Skarbowego w Kędzierzynie-Koźlu prowadził postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 10 grudnia 2004 r. Nr [...], wystawionego przez Urząd Gminy [...] na zobowiązanego K. H. Tytuł wykonawczy obejmował zaległości w podatku rolnym i od nieruchomości za okres od stycznia do września 2004 r.
W toku prowadzonego postępowania organ egzekucyjny dokonał zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego w A w [...] (zawiadomienie z dnia 21 grudnia 2004 r. Nr [...]). Zawiadomienie o zajęciu wraz z odpisem tytułu wykonawczego zostało doręczone zobowiązanemu w dniu 24 grudnia 2004 r. Bank będący dłużnikiem zajętej wierzytelności potwierdził odbiór zawiadomienia o zajęciu również w dniu 24 grudnia 2004 r.
Pismem z dnia 27 grudnia 2004 r. K. H. zgłosił zarzuty na postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułu wykonawczego Nr [...]. Zobowiązany w swoim piśmie zgłosił zarzut niedopuszczalności prowadzenia egzekucji z uwagi na nieistnienie obowiązku objętego przedmiotowym tytułem wykonawczym. Ponadto wskazał, że jest osobą schorowaną dlatego Naczelnik Urzędu Skarbowego w Kędzierzynie-Koźlu zastosował wobec niego zbyt uciążliwy środek egzekucyjny.
Pismo o podobnej treści zobowiązany skierował również do Wójta Gminy [...]. W piśmie z dnia 5 stycznia 2005 r. Wójt Gminy stwierdził, że "wycofanie" egzekucji jest bezpodstawne, gdyż podatek nie został uregulowany w terminie, a ze strony zobowiązanego brak było reakcji na upomnienia przedegzekucyjne, stąd sprawę skierowano na drogę postępowania egzekucyjnego.
W piśmie z dnia 6 stycznia 2005 r., będącym uzupełnieniem zarzutów na postępowanie egzekucyjne, K. H. wniósł o wyjaśnienie kwestii wymagalności zaległości w podatku rolnym za IV kwartał 2004 r., z uwagi na nieotrzymanie wymagalnego prawem upomnienia.
Pismem z dnia 13 stycznia 2005 r. organ egzekucyjny zwrócił się z prośbą do wierzyciela - Gminy [...] o zajęcie stanowiska w sprawie zgłoszonych przez zobowiązanego zarzutów na postępowanie egzekucyjne, obejmujące zaległości w podatku rolnym za 2004 r.
W dniu 14 stycznia 2005 r. na konto Urzędu Skarbowego w Kędzierzynie-Koźlu wpłynęła kwota 400,75 zł z tytułu realizacji zajęcia rachunku bankowego.
Postanowieniem opatrzonym datą 19 grudnia 2005 r. Nr [...] (które wpłynęło do Urzędu Skarbowego w Kędzierzynie-Koźlu w dniu 19 stycznia 2005 r.) Wójt Gminy [...] stwierdził, że zaległość z tytułu podatku rolnego za I-III kwartał 2004 r. jest wymagalna, natomiast należność za IV kwartał 2004 r. jest niewymagalna.
Z akt sprawy wynika, że w dniu 21 stycznia 2005 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Kędzierzynie-Koźlu zwrócił zobowiązanemu kwotę w wysokości 88,43 zł, z uwagi na niewymagalność należności w podatku rolnym za IV kwartał 2004 r.
Wobec braku stanowiska wierzyciela - postanowieniem z dnia 2 marca 2005 r. - organ egzekucyjny zawiesił postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec zobowiązanego do czasu wydania przez wierzyciela ostatecznego postanowienia w zakresie zgłoszonych zarzutów.
W dniu 7 lipca 2005 r. Wójt Gminy [...] wydał postanowienie, w którym zawarł swoje stanowisko w sprawie zgłoszonych zarzutów na postępowanie egzekucyjne, uznając je za nieuzasadnione. W dniu 5 września 2005 r. organ egzekucyjny uzyskał informację, że K. H. złożył zażalenie na w/w postanowienie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu. Organ odwoławczy - postanowieniem z dnia 30 września 2005 r. utrzymał w mocy postanowienie Wójta Gminy [...] z dnia 7 lipca 2005 r. Na rozstrzygnięcie Samorządowego Kolegium Odwoławczego K. H. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny - wyrokiem z dnia 4 października 2006 r. sygn. akt I SA/Op 108/06 uchylił postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 30 września 2005 r. Nr [...].
Pismem z dnia 12 lutego 2007 r. zobowiązany złożył do Naczelnika Urzędu Skarbowego w Kędzierzynie-Koźlu żądanie "zwrotu kwoty 400,75 zł zajętej w dniu 21 grudnia 2004 r. pomniejszonej do wysokości 328,40zł wraz z ustawowymi odsetkami od dnia wymagalności i zadośćuczynienie".
W związku z powyższym w dniu 15 lutego 2007 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Kędzierzynie-Koźlu zwrócił się do Urzędu Gminy w [...] o zajęcie stanowiska w sprawie.
Pismem z dnia 1 marca 2007 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Kędzierzynie-Koźlu poinformował zobowiązanego, że "na obecnym etapie postępowania brak jest podstaw do żądania zwrotu wyegzekwowanej kwoty wraz z odsetkami oraz uiszczenia odszkodowania, jak też możliwości oceny zasadności wniesionego żądania".
Wójt Gminy [...] w dniu 23 listopada 2007 r. wydał postanowienie w sprawie stanowiska wierzyciela, którym uznał zarzuty wniesione przez K. H. za nieuzasadnione.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpoznaniu zażalenia zobowiązanego, postanowieniem Nr [...] uchyliło zaskarżone postanowienie w całości i przekazało do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.
Wójt Gminy [...] w dniu 30 grudnia 2010 r. wydał decyzję o umorzeniu zaległości podatkowych za lata 2004 i 2005 K. H. Postanowienie to zostało doręczone wyłącznie zobowiązanemu.
Pismem z dnia 17 sierpnia 2015 r. Urząd Gminy [...] poinformował Urząd Skarbowy w Kędzierzynie-Koźlu o przedawnieniu się zaległości podatkowych objętych m.in. tytułem wykonawczym Nr [...] i zawnioskował o wycofanie tego tytułu wykonawczego.
W związku z tym Naczelnik Urzędu Skarbowego w Kędzierzynie-Koźlu w dniu 4 września 2015 r. wydał postanowienie o umorzeniu postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego Nr [...].
Pismem z dnia 15 września 2015 r. K. H. wniósł zażalenie na postanowienie z dnia 4 września 2015 r. w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego. Zobowiązany podniósł, że jest "niezadowolony z przedmiotowego umorzenia i jest ono (...) wielką krzywdą w formie bezprawnego depozytu". K. H. ponadto zwrócił uwagę na to, iż w postanowieniu winna być wymieniona kwota 328,40 zł, a nie 246,30 zł (pierwotnie tytuł wykonawczy opiewał na kwotę 400,75 zł, a po zmniejszeniu o IV ratę kwota ta winna wynosić 328,40 zł). Dodatkowo zobowiązany wskazał, że "zgodnie z prawdą i stanem faktycznym wierzyciel nie miał prawa wnioskować do Urzędu Skarbowego o umorzenie postępowania egzekucyjnego", a sprawa zgłoszonych w dniu 27 grudnia 2004 r. zarzutów do tej pory nie została rozpatrzona.
Dyrektor Izby Skarbowej – wskazanym na wstępie postanowieniem z dnia 14 stycznia 2016 r. - utrzymał w mocy rozstrzygnięcie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Kędzierzynie-Koźlu.
Organ podniósł, że jak wynika z akt sprawy, organ egzekucyjny nie otrzymał od wierzyciela ostatecznego postanowienia zawierającego stanowisko w sprawie zarzutów na postępowanie egzekucyjne. Zatem Naczelnik Urzędu Skarbowego w Kędzierzynie- Koźlu nie miał możliwości prawnych, by zakończyć postępowanie w przedmiocie zgłoszonych zarzutów. Dlatego w ocenie organu zarzut opieszałości w rozpoznaniu zarzutów na postępowanie egzekucyjne, który zobowiązany skierował pod adresem Naczelnika Urzędu Skarbowego w Kędzierzynie-Koźlu jest nieuzasadniony. To bezczynność Wójta Gminy [...], który od 2007 roku nie wydał postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela, spowodowała niemożność rozpoznania zarzutów na postępowanie egzekucyjne.
Dyrektor Izby Skarbowej uznał, że organ egzekucyjny zasadnie umorzył prowadzone postępowanie egzekucyjne w oparciu o przepis art. 59 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2014 r., poz. 1619 z późn. zm. - zwana dalej "u.p.e.a.") w związku z pismem wierzyciela z dnia 17 sierpnia 2015 r., w którym to wskazano, że należności objęte m.in. tytułem wykonawczym [...] uległy przedawnieniu. W ocenie organu odwoławczego utrzymywanie tego postępowania jako czynnego w świetle informacji uzyskanej od wierzyciela było nieuzasadnione.
W dalszej części uzasadnienia postanowienia Dyrektor Izby Skarbowej odniósł się do zarzutu w sprawie bezprawnego depozytu pieniędzy otrzymanych przez organ egzekucyjny w wyniku realizacji zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego. Dyrektor Izby Skarbowej wyjaśnił, że w dniu 14 stycznia 2005 r. na konto organu egzekucyjnego została przekazana kwota w wysokości 400,75 zł (na którą to składało się: 328,40 zł należności głównej, 24,95 zł odsetek za zwłokę, 26,40 zł kosztów upomnienia oraz 21 zł kosztów egzekucyjnych). W związku z postanowieniem wierzyciela z dnia 19 grudnia 2005 r., z którego wynikało, że IV rata podatku rolnego za 2004 r. nie jest wymagalna - organ egzekucyjny zwrócił na konto zobowiązanego kwotę w wysokości 88,43 zł (na kwotę tę składała się kwota należności głównej w wysokości 82,10 zł oraz odsetek za zwłokę w wysokości 2,16 zł oraz kosztów egzekucyjnych w wysokości 4,17 zł.).
Zatem organ egzekucyjny nadal dysponował kwotą 312,32 zł (400,75 zł - 88,43 zł), która była złożona na rachunku depozytowym organu. Wskazał organ, że zdeponowanie kwoty ściągniętej na odrębnym rachunku organu egzekucyjnego i odstąpienie od przekazania tej kwoty wierzycielowi podyktowane było wszczętą procedurą w sprawie zgłoszonych zarzutów. Organ egzekucyjny z ostatecznym rozliczeniem tej kwoty czekał na rozstrzygnięcie w przedmiocie zarzutów na postępowanie egzekucyjne, by móc je następnie zwrócić zobowiązanemu (w przypadku uznania zarzutów za uzasadnione) albo przekazać wierzycielowi (w przypadku oddalenia zarzutów). W niniejszej sprawie zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej nie doszło do rozpoznania zarzutów na postępowanie egzekucyjne. Wcześniej bowiem organ egzekucyjny umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułu wykonawczego Nr [...]. W tych okolicznościach faktycznych organ odwoławczy wskazał, że zachodzi potrzeba dokonania zwrotu zobowiązanemu kwoty pozostającej w depozycie organu egzekucyjnego tj. 312,32 zł, na którą składa się kwota 246,30 zł należności głównej, 22,79 zł odsetek za zwłokę, 26,40 zł kosztów upomnienia oraz 16,83 zł kosztów egzekucyjnych.
Organ wyjaśnił także, że rozbieżność na którą wskazywał zobowiązany, co do kwoty, która została ściągnięta z jego rachunku bankowego, a tą która została wskazana w postanowieniu w sprawie umorzenia wynika z tego, iż w postanowieniu została wskazana jedynie kwota należności głównej. Natomiast ściągnięcie kwoty 400,75 zł dotyczyło nie tylko należności głównej, ale również odsetek za zwłokę, kosztów upomnienia oraz kosztów egzekucyjnych.
Organ zauważył, że wierzyciel na każdym etapie postępowania może wnioskować o jego umorzenie. Dodał, że niewątpliwie okolicznością uzasadniającą umorzenie egzekucji było umorzenie przez Wójta Gminy [...] – decyzją z dnia 30 grudnia 2010 r. - należności objętych m.in. tytułem wykonawczym Nr [...]. Jednak informacja o tym fakcie nie została przekazana do organu egzekucyjnego. Naczelnik Urzędu Skarbowego uzyskał ją dopiero 23 września 2015 r., a więc już po wydaniu postanowienia o umorzeniu postępowania egzekucyjnego.
W odniesieniu do zarzutów zobowiązanego, Dyrektor Izby Skarbowej podniósł, że nie jest organem władnym dokonywać oceny działań bądź zaniechań Wójta Gminy [...] i odnosić się do zarzutów zobowiązanego stwierdzających "niepraworządność, nieuczciwość i nieodpowiedzialność Wójta Gminy A. P.".
W zakresie wniosku o zadośćuczynienie Dyrektor Izby Skarbowej w Opolu, postanowieniem z dnia 21 października 2015 r. dokonał zwrotu wniosku. Dyrektor Izby Skarbowej uznał się niewłaściwym w sprawie. Wskazał, że wniosek zawierający takie żądanie winien być złożony w sądzie powszechnym, właściwym do jego rozpatrzenia.
Pismem z dnia 16 lutego 2016 r. K. H. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z dnia 14 stycznia 2016 r.
W uzasadnieniu skargi wskazał, że postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu cyt.:, jest niezgodne z prawem tzn. stronnicze i krzywdzące moją osobę".
Skarżący wskazuje w skardze, że zgłoszone przez niego zarzuty w dniu 27 grudnia 2004 r. nadal nie zostały rozpatrzone przez wierzyciela, tj. Wójta Gminy [...]. W ocenie zobowiązanego organ odwoławczy rozpatrując zażalenie "zastosował prawo siły, a nie siłę prawa", a w związku z tym - według zobowiązanego - Dyrektor Izby Skarbowej w Opolu nie rozpatrzył rzetelnie sprawy.
W swojej skardze K. H. wnosi o rozparzenie zgłoszonych przez niego zarzutów z dnia 27 grudnia 2004 r. w postępowaniu sądowym. Zobowiązany - w złożonej skardze - nadal podtrzymuje wniosek o zadośćuczynienie, który złożył w drodze postępowania administracyjnego, a nie sądowego.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Opolu wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym rozstrzygnięciu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, z późn. zm.) - dalej jako: [P.p.s.a.], postanowienie podlega uchyleniu w razie stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub innego naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, jak też w razie wystąpienia okoliczności uzasadniających stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia (pkt 2). Ponadto w myśl art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (z zastrzeżeniem niemającym tu zastosowania).
Dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia z punktu widzenia wskazanych kryteriów Sąd nie stwierdził tego rodzaju naruszenia prawa, które skutkowałoby koniecznością uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia.
Wobec tego, że sąd administracyjny ocenia legalność zaskarżonego aktu, a więc w niniejszym postępowaniu – postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 14.01.2016 r. wydanego w przedmiocie umorzenia egzekucyjnego, Sąd nie był władny do merytorycznego rozpatrzenia zgłoszonych przez zobowiązanego zarzutów z dnia 27.12.2004 r., o co wnosił skarżący w skardze.
Przedmiotem skargi jak już wskazano powyżej jest postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z dnia 14.01.2016 r., którym utrzymano w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Kędzierzynie-Koźlu z dnia 4.09.2015 r. o umorzeniu postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec zobowiązanego na podstawie tytułu wykonawczego o numerze [...].
Istota sporu sprowadza się do oceny czy prawidłowo organ egzekucyjny umorzył postępowanie egzekucyjne, w oparciu o powołany przepis art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. Skarżący nie zgadzał się z podjętym rozstrzygnięciem, uznał je za stronnicze i wnosił w skardze, jak już zaznaczono powyżej, o rozpatrzenie wniesionych przez niego zarzutów egzekucyjnych. Podtrzymał ponadto wniosek o zadośćuczynienie, który złożył w drodze postępowania administracyjnego, a nie sądowego.
W sprawie nie jest kwestionowane, że postępowanie w sprawie zgłoszonych zarzutów egzekucyjnych przez zobowiązanego nie zostało zakończone. Z akt sprawy wynika, że przyczyną takiego stanu rzeczy był brak ostatecznego postanowienia zawierającego stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonych zarzutów. Ostatnie postanowienie Wójta Gminy [...] z dnia 23 listopada 2007 r. zostało uchylone przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu (postanowieniem Nr [...]), a sprawa została przekazana do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Zatem Naczelnik Urzędu Skarbowego w Kędzierzynie-Koźlu nie miał możliwości prawnych, by zakończyć postępowanie w przedmiocie zarzutów zgłoszonych przez zobowiązanego.
Należy mieć na uwadze, że K. H. zgłosił zarzut niedopuszczalności prowadzenia egzekucji z uwagi na nieistnienie obowiązku objętego tytułem wykonawczym, a także zarzucił brak uprzedniego doręczenia upomnienia. Podstawę zgłoszonych zarzutów stanowił zatem art. 33 § 1 pkt 1 i pkt 7 u.p.e.a. W tej sytuacji organ egzekucyjny mógł rozpoznać zgłoszone zarzuty ale dopiero po uzyskaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela. Zgodnie bowiem z art. 34 § 1 u.p.e.a., zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10 organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7, stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące. Na postawie art. 34 § 4 u.p.e.a. organ egzekucyjny, po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela lub postanowienia o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu, wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów, a jeżeli zarzuty są uzasadnione - o umorzeniu postępowania egzekucyjnego albo o zastosowaniu mniej uciążliwego środka egzekucyjnego.
W świetle powyższych regulacji prawnych słusznie podniesiono w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, że organ egzekucyjny nie mógł wydać postanowienia w sprawie zgłoszonych zarzutów skoro nie uzyskał od wierzyciela stanowiska w zakresie zgłoszonych zarzutów.
Nie jest też sporne w sprawie, że wierzyciel pismem z dnia 17.08.2015 r. skierowanym do organu egzekucyjnego wskazał, że należności objęte m.in. tytułem wykonawczym [...] uległy przedawnieniu, zatem wniósł o wycofanie przedmiotowego tytułu wykonawczego. Zdaniem Sądu w związku z powyższym pismem organ egzekucyjny prawidłowo w oparciu o art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. umorzył postępowanie egzekucyjne. W myśl art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. postępowanie egzekucyjne umarza się jeżeli obowiązek nie jest wymagalny, został umorzony lub wygasł z innego powodu albo jeżeli obowiązek nie istniał. Z treści tego artykułu wynika, że występują cztery odrębne przesłanki umorzenia postępowania egzekucyjnego. Ich wspólną cechą jest szeroko pojęte nieistnienie obowiązku, który ma stanowić przedmiot egzekucji administracyjnej. Jedną z przyczyn wygaśnięcia obowiązku jest przedawnienie, które wiąże się z umarzającym działaniem czasu.
Natomiast brzmienie art. 59 § 1 u.p.e.a. wskazuje wyraźnie, że umorzenie postępowania egzekucyjnego jest obligatoryjne. Mając zatem na względzie treść tego przepisu organ egzekucyjny zobowiązany był do umorzenia postępowanie egzekucyjnego.
Niezależnie od powyższego wskazać należy, że wierzyciel - Wójt Gminy [...] - decyzją z dnia 30 grudnia 2010 r. umorzył należności objęte m.in. tytułem wykonawczym Nr [...]. Była to także okoliczność uzasadniająca umorzenie prowadzonego postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a., jednak informację taką organ egzekucyjny powziął dopiero 23 września 2015 r. (czyli już po wydaniu postanowienia o umorzeniu postępowania egzekucyjnego).
Tylko na marginesie Sąd wskazuje, że z porównania treści art. 33 § 1 pkt 1 oraz art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. wynika, że część podstaw zgłoszenia zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej stanowi również przesłanki umorzenia postępowania egzekucyjnego. Jeżeli zatem wierzyciel wskazał na przedawnienie dochodzonych należności to prawdopodobnie uzasadniony byłby zarzut nieistnienia obowiązku objętego tytułem wykonawczym. W tej sytuacji organ egzekucyjny na podstawie powołanego wyżej art. 34 § 4 u.p.e.a., po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela, wydałby postanowienie o umorzeniu postępowania egzekucyjnego. Można więc wysnuć wniosek, że ostatecznie skutek wynikający z takiego postanowienia byłby tożsamy z podjętym w zaskarżonym rozstrzygnięciu.
Sąd rozpoznając przedmiotową sprawę nie dopatrzył się również zarzucanej przez zobowiązanego w skardze stronniczości organu, krzywdzenia skarżącego.
Dyrektor Izby Skarbowej wnikliwie (na stronie 6 uzasadnienia zaskarżonego postanowienia) odniósł się do argumentów podnoszonych przez skarżącego, w sposób prawidłowy, wręcz szczegółowy, zgodnie z obowiązującymi zasadami K.p.a. wyjaśnił kwestię zgłoszonego zarzutu dotyczącego "bezprawnego depozytu pieniędzy otrzymanych przez organ egzekucyjny w wyniku realizacji zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego". Wskazał, że w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy zachodzi konieczność dokonania zwrotu zobowiązanemu kwoty pozostającej w depozycie organu egzekucyjnego tj. 312,32 zł, brak jest bowiem podstaw do przekazania jej wierzycielowi (jak wynika z odpowiedzi na skargę powyższa kwota została stronie skarżącej zwrócona w dniu 19.02.2016 r.).
W ocenie Sądu chybione jest także stanowisko skarżącego dotyczące żądania zadośćuczynienia w drodze postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 168b § 1 u.p.e.a. zobowiązany może dochodzić odszkodowania od organu egzekucyjnego lub wierzyciela na podstawie przepisów Kodeksu cywilnego za szkody wyrządzone wskutek niezgodnego z przepisami prawa wszczęcia lub prowadzenia egzekucji administracyjnej lub postępowania zabezpieczającego. Prawidłowo zatem ocenił organ odwoławczy, że nie jest organem właściwym w sprawie, wskazując, że kwestie związane z odszkodowaniem rozpoznanie sąd powszechny w drodze postępowania sądowego.
Mając na względzie powyższe okoliczności Sąd nie znalazł podstaw do stwierdzenia, że zaskarżone postanowienie narusza przepisy prawa w sposób określony w art. 145 § 1 pkt 1 i 2 P.p.s.a., wobec czego na podstawie art. 151 tej ustawy skargę tę oddalił.