Uzasadnienie
W piśmie skierowanym bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu nadanym przesyłką pocztową dnia 02 lutego 2009 r. skarżący J. Z. podniósł szereg zarzutów odnoszących się do działalności Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, zarzucając m.in. "nieprzesyłanie do Sądu dokumentów w ramach petycji". Wskazał, że od początku istnienia Agencji składał skargi na pracowników Agencji w przedmiocie uprawnień do przyznania Jednolitej Płatności Obszarowej i sposobu rozstrzygania kolizji tych uprawnień między właścicielem a posiadaczem, że bezprawnie przyznano numer na gospodarstwo innej osobie, że zachodzi konieczność rozróżnienia między wnioskiem a skargą oraz stwierdził, że przyznawanie dopłat do gruntów osobie nieuprawnionej stanowi przestępstwo.
Po przekazaniu tego pisma organowi – Dyrektorowi Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Opolu organ ten uznał, że pismo to stanowi skargę wniesioną przez skarżącego na postanowienie tegoż organu z dnia 28 stycznia 2009 r. nr 003/2009 stwierdzające niedopuszczalność odwołania od decyzji Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Strzelcach Opolskich z dnia 4 grudnia 2008 r. umarzającej postępowanie w sprawie o udzielenie pomocy finansowej na wspieranie gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania.
Następnie organ wyjaśnił, że decyzja ta została skierowana do E. Z. która w dniu 15 maja 2008 r. złożyła w Biurze Powiatowym ARiMR w Strzelcach Opolskich wniosek o przyznanie płatności do gruntów rolnych oraz o udzielenie jej pomocy finansowej na wspieranie gospodarowania na obszarach górskich i obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na 2008 r. a następnie dnia 18 czerwca 2008 r. wnioski te wycofała, co stało się podstawą do wydania decyzji o umorzeniu postępowania. Jak wynika z akt administracyjnych, w dniu 11 grudnia 2008 r. J. Z. nadał w urzędzie pocztowym pismo skierowane do Prokuratury Rejonowej w Strzelcach Opolskich, które zostało odczytane przez tenże organ jako odwołanie od decyzji, wobec czego skierowano je zgodnie z właściwością do Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w Strzelcach Opolskich. Organ odwoławczy, po bezskutecznym wezwaniu E. Z. do podpisania przez nią, jako stronę, odwołania, postanowieniem z dnia 28 stycznia 2009 r. uznał wniesione odwołanie za niedopuszczalne.
W przedstawionych okolicznościach sprawy organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi na postanowienie z dnia 28 stycznia 2009 r. nr 003/2009, podtrzymując w całości stanowisko o istnieniu przesłanek do stwierdzenia niedopuszczalności odwołania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu.
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) dalej jako: [p.p.s.a.} Sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Przepis art. 57 § tej ustawy wyraźnie stanowi, iż skarga, poza wymaganiami dla każdego pisma w postępowaniu sądowym, powinna zawierać: oznaczenie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności, oznaczenie organy, którego działali lub bezczynności dotyczy skarga, określenia naruszenia prawa lub interesu prawnego. Te warunki muszą być spełnione łącznie oraz być przejawem woli wyrażonej przez skarżącego.
Z przytoczonej powyżej treści pisma skarżącego nadanego pocztą dnia 2 lutego 2009 r. wcale nie wynikało jednoznacznie jak to przyjął organ odwoławczy – że przedmiotem skargi skarżący uczynił opisane powyżej postanowienie z dnia 28 stycznia 2009 r. nr 003/2009 stwierdzające niedopuszczalność odwołania. Wprost przeciwnie, skarżący w powołanym wyżej piśmie wyraźnie wskazywał na inne okoliczności, a mianowicie wielokrotne składanie petycji wytykających złą pracę pracowników Agencji (nie konkretyzując jednak, czy chodzi o Biuro Powiatowe, czy Oddział Regionalny), bezprawność ich działań powodujących sprzeczne z prawem przyznawanie dopłat unijnych, na własne przekonanie o popełnionym przestępstwie.
Wobec powyższego Sąd stwierdza, że przy tak sformułowanej treści pisma koniecznym stało się wezwanie skarżącego, na podstawie art. 49 § 1 w związku z art. 57 § 1 p.p.s.a., do uzupełnienia braków formalnych pisma skierowanego bezpośrednio do tut. Sądu poprzez: oznaczenie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności, oznaczenia organu, którego działania lub bezczynności dotyczy skarga i określenia naruszenia prawa lub interesu prawnego. Wezwanie o uzupełnienie tych braków formalnych zostało doręczone w dniu 19 marca 2009 r. do rąk żony, która odmówiła złożenia podpisu na zwrotnym poświadczeniu odbioru wezwania pomimo podjęcia się doręczenia pisma adresatowi, co wynika z relacji doręczyciela na zwrotnym poświadczeniu odbioru wezwania. Takie doręczenie nie sprzeciwia się wymogom art. 72 p.p.s.a., gdyż przepis ten wymaga dla jego skutecznego zastosowania braku sprzeczności interesów między adresatem a dorosłym domownikiem, administracją domu lub dozorcą oraz tego, aby osoby podjęły się oddania pisma adresatowi.
Te wymogi zostały spełnione. Odmowa złożenia podpisu na dowodzie doręczenia, który to fakt odnotowuje doręczyciel, potwierdza jedynie brak woli złożenia podpisu osobiście na tzw. zwrotnym poświadczeniu odbioru, a nie brak woli przekazania pisma adresatowi.
Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że siedmiodniowy termin ustawowy do uzupełnienia braków formalnych pisma upłynął dla skarżącego w dniu 26 marca 2009 r. Pomimo jego upływu braki formalne skargi nie zostały uzupełnione, a przede wszystkim nie oznaczono decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności, których miałaby dotyczyć skarga. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. skargę należało odrzucić.