Uzasadnienie
W skardze z dnia 16 stycznia 2004 r. wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu strona skarżąca - A spółka cywilna, wspólnicy: B sp. z o.o. i C sp. z o.o. wnosiła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z dnia [...] o numerze [...], którą to decyzją uchylono decyzję Pierwszego Urzędu Skarbowego w Opolu z dnia [...] nr [...] i umorzono postępowanie w części dotyczącej: odmowy zwrotu kosztów egzekucyjnych powstałych wskutek wszczęcia egzekucji na podstawie nieostatecznych decyzji organu I instancji i odmowy zwrotu nadpłat z tytułu nadpłaconych zaległości podatkowych, nienależnych odsetek od tych zaległości, nienależnie zapłaconego dodatkowego zobowiązania podatkowego oraz nienależnie zapłaconych odsetek od tego zobowiązania, które zapłacone zostały na poczet decyzji w przedmiocie podatku od towarów i usług za okresy od lutego 1998 r. do maja 2000 r. - w części dotyczącej kwoty 3.600.421,47 zł, a w pozostałym zakresie organ II instancji utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję odmawiającą:
- zwrotu nadpłaty ze wskazanych wyżej tytułów w części przekraczającej kwotę 3.600.412,47 zł,
- oprocentowania nadpłaty w podatku od towarów i usług z tytułu nienależnie zapłaconych zaległości w tym podatku, dodatkowego zobowiązania podatkowego oraz odsetek za zwłokę w łącznej kwocie 27.619.361,77 zł powstałej po uchyleniu przez Izbę Skarbową w Opolu decyzjami z dnia 6 listopada 2002 r. decyzji Pierwszego Urzędu Skarbowego w Opolu oraz Inspektora przy Urzędzie Kontroli Skarbowej w Opolu za okresy od lutego 1998 r. do maja 2000 r., które to oprocentowanie wynosić miało co najmniej 7.900.000 zł,
- oprocentowania nadpłat w podatku VAT z tytułu nienależnie zapłaconych kwot zaległości podatkowych wraz z nienależnymi odsetkami za zwłokę oraz nienależnym dodatkowym zobowiązaniem podatkowym, powstałych po uchyleniu przez Izbę Skarbową w Opolu w październiku, listopadzie oraz grudniu 2000 r. do ponownego rozpatrzenia wcześniejszych decyzji Pierwszego Urzędu Skarbowego w Opolu oraz Inspektora kontroli Skarbowej w Opolu z maja oraz lipca 2000 r. za okresy od lutego 1998 r. do lutego 2000 r., oraz umarzającą postępowanie w przedmiocie wypłaty oprocentowania nieterminowych zwrotów nadwyżek podatku VAT naliczonego za okresy od listopada 1998 r. do maja 2000 r.
Decyzja organu I instancji zapadła po rozpatrzeniu wniosku strony z dnia 22 listopada 2002 r., w którym domagała się ona zwrotu: nadpłat z tytułu nadpłaconych zaległości podatkowych, nienależnych odsetek za zwłokę od tych zaległości, nienależnie zapłaconego dodatkowego zobowiązania podatkowego oraz odsetek od tego zobowiązania a także z tytułu: oprocentowania w/w nadpłaty, oprocentowania nadpłat powstałych wskutek nienależnie zapłaconych kwot zaległości podatkowych z nienależnymi odsetkami za zwłokę oraz dodatkowego zobowiązania podatkowego powstałych po uchyleniu przez Izbę Skarbową w Opolu poprzednich decyzji Pierwszego Urzędu Skarbowego w Opolu oraz Inspektora Kontroli Skarbowej przy UKS w Opolu za okresy rozliczeniowe od lutego 1998 r. do lutego 2000 r., oprocentowania nieterminowych zwrotów różnicy podatku oraz wyegzekwowanych kosztów egzekucyjnych wraz z ich oprocentowaniem.
Organ odwoławczy w uzasadnieniu swej decyzji podzielił pogląd organu I instancji o braku podstaw do wypłaty oprocentowania od nadpłat i kosztów egzekucyjnych z uwagi na fakt, że w stanie faktycznym sprawy nie nastąpił zwrot nadpłaty w rozumieniu przepisu art. 77 par. 4 Ordynacji podatkowej, skoro nastąpiło przekazanie kwot nadpłat na rachunek organu egzekucyjnego na poczet zabezpieczenia. Oprocentowanie nie może być zwracane na rzecz podatnika bez wypłaty samej nadpłaty, gdyż będąc pochodną nadpłaty nie istnieje ono samodzielnie.
Umorzenie postępowania przez organ odwoławczy co do kwoty 3.600.421,47 zł - po uprzednim uchyleniu decyzji organu I instancji w tej części - uzasadnione było według tego organu faktem wypłaty tej kwoty w dniu 31 lipca 2003 r. W tym dniu zwrócono również kwotę 1.342.878,53 zł kosztów egzekucyjnych wraz z odsetkami w kwocie 512.176,09 zł.
Umorzenie postępowania przez organ I instancji co do oprocentowania dotyczącego nieterminowych zwrotów podatku VAT za miesiące od marca do maja 2000 r. uzasadnione było faktem wcześniejszego zgłoszenia i rozstrzygnięcia tego samego żądania decyzją Pierwszego Urzędu Skarbowego w Opolu z dnia 22 sierpnia 2002 r.
Po wyznaczeniu zarządzeniem z dnia 13 października 2004 r. terminu rozprawy na dzień 24 listopada 2004 r., w piśmie procesowym z dnia 22 listopada 2004 r., które wpłynęło do Sądu w dniu 23 listopada 2004 r., pełnomocnik skarżącej cofnął skargę, wnosząc o umorzenie postępowania stosownie do treści art. 161 § 1 pkt 1 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i o zwrot wniesionego wpisu stosownie do obowiązujących przepisów.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z treścią art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2003 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153 poz. 1270/, skarżący może cofnąć skargę i sąd - co do zasady - jest takim cofnięciem związany. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Cofnięcie skargi jest zatem przejawem aktu woli strony skarżącej, oznaczającym rezygnację z sądowej kontroli zaskarżonego aktu administracyjnego, którego skuteczność zależy jednak od braku spełnienia wskazanych wyżej negatywnych przesłanek cofnięcia skargi.
W ocenie Sądu rozpoznającego kontrolowaną sprawę jej okoliczności nie wskazują na wystąpienie przesłanek prowadzących do stwierdzenia nieważności zaskarżonego aktu administracyjnego, wymienionych w art. 247 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa /Dz. U. Nr 137 poz. 926 ze zm./, a więc cofnięcie skargi nie spowoduje utrzymania w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Nie ma też podstaw do przyjęcia, by cofnięcie skargi zmierzało do obejścia prawa.
Jeśli więc brak jest przeszkód, by cofnięcie skargi uznać za skuteczną czynność procesową, to jej konsekwencją staje się konieczność umorzenia postępowania w myśl art. 161 § 1 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Zwrot połowy uiszczonego od skargi wpisu przysługuje skarżącej stosownie do treści art. 232 § 1 pkt. 1 lit. "b" wskazanej ustawy, jako że cofnięcie skargi nastąpiło przed rozpoczęciem posiedzenia, na które sprawa została skierowana.
Jednocześnie jednak czynność ta dokonana została już po skierowaniu rozpatrywanej sprawy na posiedzenie, co miało miejsce w dniu 13 października 2004 r. Taka sytuacja uzasadnia więc zastosowanie przepisu art. 232 § 1 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, dającego podstawę do zwrotu połowy uiszczonego wpisu.