Uzasadnienie
W związku ze skargą I. D. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Opolu z dnia [...] nr [...] skierowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu i złożonym wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, postanowieniem z dnia 12 maja 2006 r. zwolniono skarżącą od kosztów sądowych w części przekraczającej kwotę 1.500,00 zł. Po uprawomocnieniu się tego postanowienia doręczono pełnomocnikowi skarżącej odpis zarządzenia przewodniczącego wydziału z dnia 23 czerwca 2006 r. wzywającego do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 1.500,00 zł w terminie 7 dni od daty doręczenia, pod rygorem odrzucenia skargi. Doręczenie tego zarządzenia na adres pełnomocnika strony doradcy podatkowego L. T. nastąpiło w dniu 28 czerwca 2006 r., co wynika ze zwrotnego poświadczenia odbioru wezwania znajdującego się w aktach sprawy. Jak wynika z ustaleń pracownika sekretariatu poczynionych w oddziale finansowo-budżetowym tut. Sądu, mimo upływu zakreślonego terminu należny wpis od skargi nie został uiszczony.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 214 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270, ze zm.) [dalej: p.p.s.a.] do uiszczenia kosztów sądowych obowiązany jest ten, kto wnosi do Sądu pismo podlegające opłacie (jeśli ustawa nie stanowi inaczej). Zasadą jest, że Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie została uiszczona należna opłata (art. 220 § 1 p.p.s.a.). W związku z powyższym po wniesieniu skargi do Sądu przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby w terminie tygodniowym od doręczenia mu wezwania uiścił należną opłatę, pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, a jeśli pismem tym jest skarga, pod rygorem jej odrzucenia (art. 220 § 1 i § 3 p.p.s.a.).
Jak wynika z akt sprawy, zarządzenie przewodniczącego wydziału o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego w wysokości 1.500,00 zł wynikającej z treści prawomocnego postanowienia z dnia 12 maja 2006 r. o zwolnieniu od kosztów sądowych, skierowane do pełnomocnika wykazującego swe umocowanie właściwym pełnomocnictwem, zostało doręczone w dniu 28 czerwca 2006 r. do rąk żony tego pełnomocnika, będącej dorosłym domownikiem adresata, który podjął się oddać przesyłkę adresatowi. Taki sposób doręczenia wynika z adnotacji doręczyciela na zwrotnym poświadczeniu odbioru wezwania znajdującym się w aktach sprawy.
W świetle postanowienia NSA w Warszawie z dnia 28 lutego 2005 r. sygn. akt II FZ 37/05, ONSAiWSA 2005/6/117, tego rodzaju doręczenie należy uznać za skuteczne stosownie do regulacji zawartej w art. 72 p.p.s.a., albowiem reguły dotyczące doręczeń pism osobom fizycznym należy stosować również do osób fizycznych prowadzących działalność gospodarczą, co oznacza, że pisma sądowe doręczać można w mieszkaniu, miejscu pracy, lub tam, gdzie się adresata zastanie, i z zastosowaniem postanowień art. 72 p.p.s.a. (por. H. Knysiak-Molczyk w: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Wyd. LexisNexis2005, t. 1 i 2 do art. 67 p.p.s.a.). W zaistniałym stanie faktycznym termin do uiszczenia wpisu od skargi upłynął zatem z dniem 5 lipca 2006 r. Bezskuteczny upływ terminu, przy równoczesnej prawidłowej treści wezwania do uzupełnienia braku fiskalnego, które zawierało dokładne określenie obowiązków, jakie miały być dopełnione, termin ich wykonania oraz wskazanie rygoru uchybienia terminu powoduje, że zaistniały podstawy do odrzucenia skargi, określone w art. 220 § 3 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem Sąd odrzuca skargę, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis.
Z powyższych przyczyn faktycznych i prawnych orzeczono jak w sentencji.