Postanowienie WSA w Opolu z 29 grudnia 2014 r., I SA/Op 910/14

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu

Rozpoznanie

w dniu 29 grudnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym

Sprawa

sprawy ze skargi S. Ś. i E. Ś. na postanowienie Burmistrza Namysłowa z dnia 8 maja 2014 r., Nr [...] w przedmiocie wyłączenia pracowników organu postanawia: odrzucić skargę

Skład

Sędzia NSA Gerard Czech przewodniczący

Uzasadnienie

Skarżący S. i E. Ś. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na wydane w toku prowadzonego postępowania w przedmiocie ustalenia zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2014 r. przez Burmistrza Namysłowa postanowienie z dnia 8 maja 2014 r. o odmowie wyłączenia pracowników Urzędu Miejskiego w Namysłowie od rozpatrzenia ich sprawy. Przedmiotowe postanowienie wydane zostało w oparciu o przepis art. 130 § 3 i art. 216 § 1 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) – powoływanej dalej jako "O.p"

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu.

Zgodnie z art. 216 § 1 O.p. w toku postępowania organ podatkowy wydaje postanowienia. Zaś z art. 236 § 1 O.p. wynika, że na wydane w toku postępowania postanowienie służy zażalenie, gdy ustawa tak stanowi.

W niniejszej sprawie zaskarżone postanowienie wydane zastało w oparciu o przepis art. 130 § 3 O.p, który stanowi, że bezpośredni przełożony pracownika jest obowiązany na jego żądanie lub na żądanie strony albo z urzędu wyłączyć go od udziału w postępowaniu, jeżeli zostanie uprawdopodobnione istnienie okoliczności niewymienionych w § 1 (okoliczności wyłączających pracownika z mocy prawa – uwaga Sądu), które mogłoby wywołać wątpliwości co do bezstronności pracownika. Z przepisu tego nie wynika jednak, że odmowa wyłączenia pracownika organu podatkowego podlega zaskarżeniu przez możliwość wniesienia zażalenia. Ponadto zauważyć należy, że podjęcie przez organ postanowienia o odmowie wyłączenia pracowników nie kończy postępowania w sprawie. Takie postanowienie podlega ocenie w trakcie kontroli instancyjnej dokonywanej na skutek wniesionego odwołania od decyzji kończącej postępowanie, w którym wniosek o wyłączenie pracownika został wniesiony.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – powoływanej dalej jako: "p.p.s.a.", koniecznym jest wskazanie na przepis art. 3 § 2 tej regulacji i ustalenie, czy na postanowienie o odmowie wyłączenia pracownika organu podatkowego przysługuje skarga do sądu administracyjnego.

Zgodnie z art. 3 § 2 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1. decyzje administracyjne;
2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
4. inne niż określone w pkt 1 - 3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;

5. akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
6. akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
7. akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
8. bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 - 4a.

Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 p.p.s.a.).

Jak wykazano wcześniej, postanowienie o odmowie wyłączenia pracownika organu, wydane na podstawie art. 130 § 3 O.p., jest niezaskarżalne w administracyjnym toku instancji (nie przysługuje na nie zażalenie), nie kończy postępowania w sprawie i nie jest także postanowieniem rozstrzygającym sprawę co do istoty. Toteż nie przysługuje na nie skarga do sądu administracyjnego. Nie ma zatem waloru postanowienia, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. Brak jest również przepisów szczególnych, które przewidywałyby kontrolę sądowoadministracyjną tego rodzaju postanowień.

Z podanych zatem przyczyn skarga jako niedopuszczalna w oparciu o przepis art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. podlega odrzuceniu.