Uzasadnienie
Decyzją Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 02.02.2023 r., nr UP-90/2023, wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r. poz. 2000 ze zm.), zwanej dalej "k.p.a.", w związku z art. 83 ust. 4 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2022 r. poz. 1009 ze zm.), zwanej dalej "u.s.u.s.", utrzymano w mocy decyzję z dnia 22 grudnia 2022 r. nr 2754/2022 o odmowie umorzenia J. K. (dalej: strona, skarżący) należności z tytułu składek.
Decyzja ta – co jest w sprawie bezsporne- została doręczona skarżącemu w dniu 07.02.2023 r. i zawierała prawidłowe pouczenie o sposobie i terminie jej zaskarżenia do sądu administracyjnego.
W piśmie z dnia 09.02.2023 r. skierowanym do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, skarżący nawiązując do doręczonej mu w dniu 07.02.2023 r. decyzji z dnia 02.02.2023 r. nie zgodził się z zawartym w niej rozstrzygnięciem o odmowie umorzenia mu zalęgłych składek, podnosząc iż uległy już one przedawnieniu. A to z uwagi na brak doręczenia mu ze strony organu korespondencji dotyczącej, mającego się toczyć wobec niego postępowania egzekucyjnego.
Pismo to zostało potraktowane przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych jako skarga na decyzję z dnia 02.02.2023 r. i przekazane tut. Sądowi wraz z udzieloną na nią odpowiedzią organu.
Następnie w związku z doręczeniem skarżącemu odpowiedzi organu,udzielonej na jego pismo z dnia 09.02.2023 r. – potraktowane przez organ jako skarga na decyzję z dnia 02.02.2023 r., skarżący w dniu 20.03 2023 r. złożył w organie pismo z tej samej daty zatytułowanie " skarga do Wojewódzkiego Sąd Administracyjnego na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 02.02.2023 r., nr UP-90/2023," wnosząc o rozpoznanie sprawy przez tut. Sąd.
Wskazał,, że w dniu 15.03.2023 r., otrzymał odpis odpowiedzi na skargę na decyzję z dnia 02.02.2023 r. przy czym to sam Zakład Ubezpieczeń Społecznych podjął taką decyzję, o przekazaniu Sądowi pisma z dnia 09.02.2023 r., do czego go skarżący go nie upoważnił.
W związku z powyższym skarżący zwrócił się do Sądu o potraktowanie i rozpatrzenie jako skargi na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 02.02.2023 r., nr UP-90/2023 obecnego pisma – stanowiącego według niego faktyczną skargę, złożoną zgodnie z pouczeniem zawartym w samej zaskarżonej decyzji, zgodnie z którym miał on prawo do zaskarżenia decyzji Zakładu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu w terminie 30 dni od jej doręczenia.
Odnosząc się w dalszej kolejności do samego negatywnego dla niego rozstrzygnięcia o odmowie umorzenia zaległości z tytułu składek za okres od 04.2011 r. do 08.2012 r., skarżący zarzucił organowi, że nie uwzględnił on okoliczności, iż należności te uległy przedawnieniu, a to z uwagi braku skutecznego doręczenia mu zawiadomienia o mającym się według ZUS toczyć postępowaniu egzekucyjnym. Przez cały czas korespondencja, na jaką powołuje się organ, kierowana była na nieaktualny już adres jego zamieszkania, a zatem nie mogła zostać skutecznie odebrana.
Z tego też powodu, o wystawionych tytułach wykonawczych dowiedział się dopiero z chwilą zajęcia mu w dniu 15.10.2022 r. rachunku bankowego w B. S.A.
W udzielonej Sądowi odpowiedzi zarówno na pismo strony z dnia 09.02.2023r. jak i na kolejne jej pismo z dnia 20.03.2023 r. zatytułowane już jako skarga, organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko, iż w niniejszej sprawie niedoszło do przedawnienia objętych wnioskiem strony o umorzenie należności składkowych.,
Odnosząc się zatem ponownie do zarzutu przedawnienia podnoszonego przez skarżącego wskazano, iż w stosunku do należności z tytułu składek figurujących na koncie skarżącego wszczęte zostało postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułów wykonawczych z 07.07.2014 r. o nr [...], [...], [...], [...] dotyczących składek na ubezpieczenie zdrowotne za okres od 04/2011 do 08/2012, które to zostały doręczone skarżącemu 17.07.2014 r. W oparciu o w/w tytuły wykonawcze dokonano zajęcia rachunku bankowego, a w dalszej kolejności zajęcia wynagrodzenia skarżącego u jego pracodawcy.
W tym stanie sprawy Sąd zważył, co następuje
W związku z zaistniałą sytuacją i powstałymi wątpliwościami co do charakteru pism skarżącego z dnia 09.02.2023 r. oraz z dnia 20.03.2023 r. Sąd skierował sprawę do rozpoznani na rozprawie, celem umożliwienia skarżącemu wypowiedzenia się w tej kwestii.
Na rozprawie w dniu 16.06.2023 r., w imieniu skarżącego stawiła się w charakterze pełnomocnika jego żona A. K., przedkładając pełnomocnictwo sporządzone w formie aktu notarialnego.
Odnosząc się do spornej kwestii, które z pism skarżącego zgodnie z jego wolą Sąd winien traktować jako skargę, pełnomocnik skarżącego oświadczyła do protokółu rozprawy, że skargę do Sądu stanowi pismo z dnia 20 marca 2023 r.
Z kolei pełnomocnik organu, modyfikując częściowo pierwotny wniosek o oddalenie skargi zauważył, że jeżeli za skargę uznać pismo z dnia 20.03. 2023 r. jak wskazuje pełnomocnik skarżącego, to skarga podlegałaby odrzuceniu.
W związku z tym stanowiskiem organu, pełnomocnik skarżącego wyjaśnia, że w jego ocenie skarga z dnia 20.03.2023 r. została wniesiona zgodnie pouczeniem zawartym w zaskarżonej decyzji, wyjaśniając przy tym, że skarżący cały czas oczekiwał na udzielenie mu przez ZUS odpowiedzi na wcześniejsze skierowanego do organu pismo z dnia 09.02. 2023 r.
Uznając zatem, zgodnie z wolą skarżonego wyrażoną zarówno w piśmie z dnia 20.03.2023 r. i dodatkowo potwierdzoną przez jego pełnomocnika na rozprawie, iż skargę do tut. Sądu na wskazaną na wstępie decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 02.02.2023 r., nr UP-90/2023, stanowiło pismo z dnia 20.03.2023 r. zatytułowane jako "skarga do Wojewódzkiego Sąd Administracyjnego na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 02.02.2023 r., nr UP-90/2023," w pierwszej kolejności należało podać badaniu, kwestię terminowości jej wniesienia.
Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 259 ze zm.).-/dalej ppsa/ skargę wnosi się w terminie trzydziestodniowym od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Natomiast w myśl art. 58 § 1 pkt 2 ppsa sąd odrzuca skargę wniesioną po terminie.
W rozpatrywanej sprawie zaskarżona decyzja Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z 02.02.2023 r., w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu składek, została skutecznie doręczona skarżącemu 07.02. 2023 r., co wynika ze znajdującego się w aktach sprawy zwrotnego potwierdzenia odbioru i nie jest w sprawie sporne.
Wobec powyższego, trzydziestodniowy termin do złożenia skargi, o którym mowa w art. 53 § 1 ppsa, rozpoczął swój bieg 03.02.2023 r. i upłynął 04.03 2023 r. (sobota). Ponieważ jednak upływ tego terminu przypadał na sobotę, zastosowanie w sprawie miał art. 83 § 2 ppsa, zgodnie z którym, jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy. Z uwagi na powyższe w niniejszej sprawie należało przyjąć, że termin do złożenia skargi upłynął 06.03.2023 r. (poniedziałek). Tymczasem skarżący sporządził i wniósł swoją skargę do organu dopiero 20.03.2023 r., czyli z uchybieniem ustawowego terminu do dokonania tej czynności.
Z uwagi na powyższe Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 ppsa, postanowił o odrzuceniu skargi.