Uzasadnienie
W związku ze skargą wniesioną przez E. H. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z dnia 10 grudnia 2010 r. w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia wniesionego przez nią odwołania od decyzji określającej zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2005 r. zarządzeniem przewodniczącego wydziału tut. Sądu z dnia 14 lutego 2011 r. wezwano skarżącą zamieszkałą za granicą (Irlandia) do ustanowienia w terminie dwóch miesięcy pełnomocnika do doręczeń mającego miejsce zamieszkania lub siedzibę w Polsce, tj. osobę, która pod wskazanym w skardze adresem (...) będzie odbierała kierowaną przez skarżącą korespondencję. Jako podstawę prawną takiego działania wskazano przepis art. 299 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) – dalej jako: [p.p.s.a.]. Równocześnie zarządzeniem z tej samej daty wezwano skarżącą do uiszczenia w terminie dwóch miesięcy od daty doręczenia wezwania wpisu od skargi w kwocie 100,00 zł, podając podstawę prawną określenia jego wysokości, sposób i termin uiszczenia oraz pouczając o możliwości i trybie zaskarżenia tego zarządzenia jak też o prawie pomocy.
W obydwu zarządzeniach zastrzeżono rygor w postaci odrzucenia skargi na wypadek niewykonania w wyznaczonym dwumiesięcznym terminie zarządzenia o ustanowieniu pełnomocnika dla doręczeń w Polsce jak też na wypadek nieuiszczenia w tym terminie wpisu od skargi.
Obydwa wezwania, wystosowane w wykonaniu tych zarządzeń, zostały skierowane na podany przez skarżącą w skardze adres jej zamieszkania w Irlandii.
Po przeprowadzeniu przez Sąd postępowania reklamacyjnego za pośrednictwem Poczty Polskiej celem ustalenia, czy przesyłka pocztowa zawierająca w/w wezwania oraz odpis odpowiedzi na skargę została doręczona adresatowi ustalono, że takie prawidłowe doręczenie do rąk własnych adresata nastąpiło w dniu 23 lutego 2011 r. (pismo Oddziału Rejonowego w Opolu Poczty Polskiej S.A. Centrum Poczty z dnia 8.04.2011 r.). Tym samym wyznaczony w wezwaniu o ustanowienie pełnomocnika dla doręczeń i o uiszczenie wpisu od skargi dwumiesięczny termin upłynął z dniem 23 kwietnia 2011 r. W wyznaczonym terminie skarżąca nie wskazała pełnomocnika dla doręczeń w Polsce ani nie uiściła wpisu od skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skargę należało odrzucić.
Zgodnie z art. 299 § 1 p.p.s.a., jeżeli strona mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę za granicą nie ustanowiła pełnomocnika do prowadzenia sprawy mającego miejsce zamieszkania lub siedzibę w Polsce, obowiązana jest wraz z wniesieniem skargi ustanowić pełnomocnika do doręczeń mającego miejsce zamieszkania lub siedzibę w Polsce. Z § 2 tego przepisu wynika, że w przypadku niedopełnienia tego obowiązku sąd wzywa stronę, aby uzupełniła ten brak w terminie dwóch miesięcy od dnia doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi.
Skoro z treści skargi wynikało, że skarżąca zamieszkuje za granicą, gdyż taki adres podała w skardze i zarazem nie ustanowiła pełnomocnika do prowadzenia sprawy mającego miejsce zamieszkania lub siedzibę w Polsce, stosownie do w/w przepisów należało wezwać ją do ustanowienia w terminie dwóch miesięcy pełnomocnika do doręczeń mającego miejsce zamieszkania lub siedzibę w Polsce. Takie wezwanie zostało wystosowane i skarżąca otrzymała je w dniu 23 lutego 2011 r. Wskazać należy, że podanie w skardze jedynie adresu w Polsce dla przesyłania korespondencji nie mogło być uznane za dopełnienie wymogu wynikającego z art. 299 § 1 p.p.s.a., gdyż przepis ten nakłada obowiązek ustanowienia pełnomocnika dla doręczeń w Polsce, a zatem wymienionej z imienia i nazwiska osoby, która ma w postępowaniu sądowym pełnić rolę pełnomocnika dla doręczeń.
Zatem zasadnie skarżąca została wezwana do uzupełnienia powyższego braku, jednak mimo upływu zakreślonego dwumiesięcznego terminu liczonego od dnia doręczenia wezwania obowiązku tego nie dopełniła, tj. nie wskazała pełnomocnika dla doręczeń w Polsce. Bezskuteczny upływ terminu powoduje, po myśli art. 299 § 2 p.p.s.a., konieczność odrzucenia skargi.
Ponadto skarżąca nie uiściła także wpisu od skargi, co przy zachowaniu wszystkich wymogów formalnych właściwego wezwania o uiszczenie tego wpisu i prawidłowości doręczenia wezwania także powoduje konieczność odrzucenia skargi na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a., zgodnie z którym skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd.
Z przedstawionych powyżej przyczyn faktycznych i prawnych i przy zastosowaniu powołanych w uzasadnieniu przepisów należało postanowić o odrzuceniu skargi.