Uzasadnienie
Pismem z 20 stycznia 2022 r. E.Ś. i S. Ś. (dalej określani jako: strona, skarżący) wnieśli skargę na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Opolu z 17 grudnia 2021 r., w przedmiocie zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne.
W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z 28 lutego 2022 r., wydanego na podstawie art. 220 § 1 i 3 w zw. z art. 214 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.) - /dalej ppsa/, wezwano skarżących do uiszczenia solidarnie wpisu sądowego w kwocie 100 zł. W wezwaniu zawarto pouczenie o wysokości, trybie i terminie uiszczenia wpisu, a nadto wskazano skutki niedopełnienia tego obowiązku w postaci odrzucenia skargi.
W reakcji na to wezwanie skarżący złożyli wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.
Postanowieniem z 19 maja 2022 r., sygn. akt I SPP/Op 53/22 starszy referendarz sądowy w WSA w Opolu odmówił skarżącym przyznania prawa pomocy. Następnie rozpatrując wniesione przez skarżących (każdego z osobna) sprzeciwy na powyższe orzeczenie referendarza, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu stwierdził, że S. Ś. wniósł sprzeciw po upływie siedmiodniowego terminu przewidzianego na dokonanie tej czynności (art. 259 § 1 ppsa), wobec czego postanowieniem z 4 lipca 2022 r., sygn. akt I SPP/Op 53/22 sprzeciw S. Ś. odrzucił. Jednocześnie Sąd w/w postanowieniem utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie w odniesieniu do E. Ś. Na powyższe postanowienie tut. Sądu z 4 lipca 2022 r. skarżący wnieśli zażalenie. Postanowieniem z 12 sierpnia 2022 r. WSA w Opolu na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 ppsa odrzucił zażalenie E. Ś., z uwagi na jego niedopuszczalność. Natomiast postanowieniem z 14 listopada 2022 r., sygn. akt II FZ 523/22 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie S. Ś. na odrzucenie jego sprzeciwu.
W tym stanie rzeczy, Przewodniczący Wydziału zarządzeniem z 8 grudnia 2022 r. zobowiązał skarżących do wykonania prawomocnego zarządzenia z 28 lutego 2022 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi poprzez opłacenie wpisu w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Powyższe wezwanie doręczone zostało skarżącym 30 grudnia 2022 r., wobec czego termin do uiszczenia wpisu upływał 6 stycznia 2023 r., a ponieważ dzień ten był dniem ustawowo wolnym od pracy (Święto Trzech Króli), upływ tego terminu przypadał na następny dzień roboczy, tj. 9 stycznia 2023 r. (art. 83 § 2 ppsa). Pomimo upływu tego terminu wpis nie został uiszczony.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Badanie merytoryczne skargi poprzedza analiza jej dopuszczalności pod względem formalnym. Dlatego też sąd zobligowany jest do zbadania czy skarga nie zawiera braków, o których mowa w art. 58 § 1 pkt 1-6 oraz w art. 220 § 3 ppsa.
Zgodnie z tym ostatnim przepisem, skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd (art. 220 § 3 ppsa).
Taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie. Jak wynika z akt sprawy, prawomocne zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia wpisu od skargi, doręczone skarżącym 30 grudnia 2022 r., zawierało wszystkie niezbędne dane, a więc dokładne określenie kwoty, terminu i sposobu uiszczenia opłaty, jak też zastrzegało rygor w postaci odrzucenia skargi na wypadek jego nieuiszczenia w terminie. Pomimo tego wezwania skarżący w wyznaczonym siedmiodniowym terminie, który upływał 9 stycznia 2023 r. wpisu nie uiścili.
Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 58 §1 pkt 3 w związku art. 220 § 3 ppsa, postanowił odrzucić skargę.