Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...], na podst. art. 270 a oraz art. 266 § 1 w zw. z art. 265 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U z 2012 r. poz 749 ze zm.) dalej o.p. w zw. z art. 31 ustawy z dnia 28 września 1991 o kontroli skarbowej (tj. Dz.U z 2011 r. Nr 41 poz 214 ze zm.) dalej u.k.s. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej odmówił AH zwrotu kosztów podróży samochodem osobowym w związku ze stawieniem się w dniu [...] o godz. [...] w charakterze strony w ramach postępowania prowadzonego na podstawie postanowienia Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej o wszczęciu postępowania kontrolnego z dnia [...].
Z uzasadnienia postanowienia wynikało, że AH do Urzędu Kontroli Skarbowej przyjechał samochodem osobowym marki F, o pojemności [...] i numerze rejestracyjnym [...]. Pismem z dnia [...] podatnik złożył wniosek o zwrot kosztów podróży w kwocie [...]. Jako podstawę wyliczenia tej kwoty, przyjął ilość przejechanych kilometrów i stawkę za jeden kilometr, dla samochodu o pojemności skokowej powyżej 900 cm. Samochód, którym podatnik przyjechał do Urzędu stanowił środek trwały prowadzonej przez niego działalności gospodarczej i eksploatacja pojazdu rozliczana była w kosztach firmy.
W ocenie organu kontroli skarbowej, ustawodawca wskazując w art. 91 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych środki komunikacji, które uprawniają korzystającego z nich do wnioskowania o zwrot kosztów podróży, nie uwzględnił samochodu służbowego. Tym samym, zdaniem Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej, nie zachodziły przesłanki do uwzględnienia wniosku strony.
Na postanowienie to AH złożył zażalenie, w którym wniósł o jego uchylenie w całości i orzeczenie o zwrocie kosztów podróży w żądanej kwocie [...] zł.
Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił błędną wykładnię art. 270 a oraz art. 266 § 1 w zw. z art. 265 § 1 pkt 2 o.p. w zw. z art. 31 u.k.s. poprzez uznanie przez organ kontroli skarbowej, że podróż odbyta samochodem służbowym będącym środkiem trwałym w prowadzonej działalności gospodarczej nie wyczerpywała przesłanek zwrotu kosztów podróży.
Dyrektor Izby Skarbowej nie podzielił argumentów zażalenia i postanowieniem z dnia [...] utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy wyjaśnił status samochodu wykorzystywanego w działalności gospodarczej i stanowiący środek trwały. Wskazał, że skoro AH podróż związaną ze stawiennictwem w Urzędzie Kontroli Skarbowej odbył samochodem wprowadzonym do ewidencji środków trwałych, tym samym koszty związane z eksploatacją takiego samochodu, stanowią koszty uzyskania przychodu, o których mowa w art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tj. Dz.U. z 2012 r. poz.361 ze zm.) dalej u.p.d.o.f.
W konsekwencji powyższego, w ocenie Dyrektora Izby Skarbowej, wnioskowany przez Pana AH zwrot kosztów podróży samochodem używanym na potrzeby i w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą byłby nieracjonalny i sprzeczny z wymogami wynikającymi z przepisów ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych, w tym w szczególności art. 85 tej ustawy.
Na postanowienie to AH złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnosząc o uchylenie postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] oraz poprzedzającego go postanowienia Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie prawa materialnego, poprzez błędną wykładnię art. 266 § 1 w związku art. 265 § 1 pkt 2 o.p. oraz art. 85 i art. 91 ustawy z dnia 28.07.2005r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych(Dz. U. z 2010 r. Nr 90, poz. 594, z późn. zm.) dalej u.k.s.c.
W uzasadnieniu skargi strona nie zgodziła się ze stanowiskiem organu podatkowego, iż podróż na wezwanie organu kontroli skarbowej odbyta stanowiącym własność podatnika samochodem, będącym środkiem trwałym w prowadzonej działalności gospodarczej nie wyczerpywała przesłanek zwrotu kosztów podróży w kwocie [...]. W jego ocenie fakt, że przedmiotowy samochód był wykorzystywany jako środek trwały w prowadzonej działalności gospodarczej nie wpływał na stosunki właścicielskie, gdyż samochód ten nadal był jego własnością.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu, wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Z przepisu art. 264 o.p. wynika, że jeżeli dalsze przepisy nie stanowią inaczej, koszty postępowania przed organami podatkowymi ponosi Skarb Państwa, województwo, powiat lub gmina. Do kosztów postępowania, w myśl przepisu art. 265 § 1 o.p., zalicza się m. inn.: koszty podróży i inne należności świadków, biegłych i tłumaczy, ustalone zgodnie z przepisami zawartymi w dziale 2 tytułu III u.k.s.c (pkt 1), koszty, o których mowa w pkt 1, związane z osobistym stawiennictwem strony, jeżeli postępowanie zostało wszczęte z urzędu albo gdy strona została błędnie wezwana do stawienia się (pkt 2).
W świetle wyżej przytoczonych przepisów ordynacji podatkowej, należy mieć na względzie unormowania zawarte w ustawie o kosztach sądowych w sprawach cywilnych. W myśl art. 91 ww. ustawy w wypadku gdy obowiązujące przepisy przewidują przyznanie stronie należności w związku z jej udziałem w postępowaniu sądowym, należności te przyznaje się stronie w wysokości przewidzianej dla świadków. Świadkowi przysługuje zwrot kosztów podróży - z miejsca jego zamieszkania do miejsca wykonywania czynności sądowej na wezwanie sądu - w wysokości rzeczywiście poniesionych, racjonalnych i celowych kosztów przejazdu własnym samochodem lub innym odpowiednim środkiem transportu (art. 85 ust.1 u.k.s.c) Górną granicę należności, o których mowa w ust. 1, stanowi wysokość kosztów przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju. (ust.2) Wysokość kosztów, o których mowa w ust. 1 i 3 świadek powinien należycie wykazać. (ust.
4) Wysokość kosztów związanych z podróżami służbowymi, odbywanymi w [...] zostały uregulowane w rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19.12.2002r. w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju (Dz. U. z 2002r. Nr 236, poz. 1990 z późn. zm.). W myśl § 5 pkt 3 cytowanego rozporządzenia, na wniosek pracownika pracodawca może wyrazić zgodę na przejazd w podróży samochodem osobowym, motocyklem lub motorowerem niebędącym własnością pracodawcy. W takim przypadku pracownikowi przysługuje zwrot kosztów przejazdu w wysokości stanowiącej iloczyn przejechanych kilometrów przez stawkę za jeden kilometr przebiegu, ustaloną przez pracodawcę, która nie może być wyższa niż określona w przepisach wydanych na podstawie art. 34a ust. 2 ustawy z dnia 6.09.2001r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2088, z późn. zm.). Stosownie do § 2 pkt 1 lit. b), wydanego na podstawie wymienionego przepisu art. 34a ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 25.03.2002r. w sprawie warunków ustalania oraz sposobu dokonywania zwrotu kosztów używania do celów służbowych samochodów osobowych, motocykli i motorowerów niebędących własnością pracodawcy (Dz. U. Nr 27 poz. 271 ze zm.), koszty używania pojazdów do celów służbowych pokrywa pracodawca według stawek za 1 kilometr przebiegu pojazdu, które nie mogą być wyższe niż dla samochodu osobowego o pojemności skokowej silnika powyżej 900 cm3 - 0,8358 zł.
Z powyższych przepisów wynika zatem, że stronie postępowania podatkowego przysługuje zwrot kosztów podróży z miejsca zamieszkania do siedziby organu podatkowego, w wysokości rzeczywiście poniesionych, racjonalnych i celowych kosztów przejazdu własnym samochodem lub innym odpowiednim środkiem transportu, przy czym górną granicę należności, stanowi wysokość kosztów przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju. Należy jednak podkreślić, że zastosowany we wniosku przelicznik kilometrażowy wynikający z § 2 pkt 1 lit. b ww. rozporządzenia służy wyłącznie określeniu maksymalnego pułapu kosztów, dlatego w pierwszej kolejności strona postępowania powinna wykazać czy i jakie rzeczywiście poniosła koszty związane z podróżą samochodem do organu.
W niniejszej sprawie nie był przez organ kwestionowany przelicznik kilometrażowy ale sama zasadność żądania zwrotu kosztów podróży samochodem stanowiącym, co prawda własność podatnika ale wykorzystywanym w działalności gospodarczej i stanowiący środek trwały. Wobec czego wbrew twierdzeniu skarżącego dla prawidłowego rozstrzygnięcia zasadności żądania zwrotu kosztów podróży istotne było wyjaśnienie statusu samochodu wykorzystywanego w działalności gospodarczej i stanowiącego środek trwały. Decyzja podatnika o wprowadzeniu samochodu do ewidencji środków trwałych powoduje bowiem, że wykorzystywany jest on na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej, a koszty związane z eksploatacją takiego samochodu, w tym odpisy amortyzacyjne i koszty paliwa stanowią koszty uzyskania przychodu, o których mowa w art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f. Przepis ten stanowi, że kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art.
23. Zdaniem Sądu organy słusznie przyjęły, iż koszty związane z podróżą samochodem stanowiącym środek trwały, wykorzystywanym na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej, w związku z obowiązkami wynikającymi z czynności prowadzonych przez upoważnione organy stanowią koszty uzyskania przychodu, są to bowiem koszty poniesione w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów. Skarżący nie może więc skorzystać z prawa do zwrotu kosztów podróży skoro ich faktycznie nie poniósł.
Mając powyższe na względzie, z uwagi na to, iż zaskarżone postanowienie opowiada prawu, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1271, ze zm.) orzekł jak w sentencji.