Uzasadnienie
Decyzją z dnia 17 lutego 2000 r. Nr Burmistrz Miasta B. orzekł o ustaleniu wysokości należnego od H. M.– prowadzącej S. Przedsiębiorstwo R. w P.– podatku od nieruchomości od gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej o pow. 4,11 ha za rok 2000 w kwocie [...] zł. Decyzja ta stała się ostateczna.
Na skutek wniosku podatniczki Burmistrz B. postanowieniem z dnia [...] Nr [...]na podstawie art. 241 § 1, art. 243 § 1, art. 244 § 1 Ordynacji podatkowej wznowił postępowanie w sprawie ustalenia wysokości podatku od nieruchomości za rok 2000 zakończonej powyższą decyzją ostateczną z dnia [...].
Po czym decyzją z dnia [...] Nr [...] Burmistrz B. na podstawie art. 207 i art. 245 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej oraz art. 5 ust. 3 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych odmówił uchylenia decyzji Burmistrza B. z dnia [...] Nr [...].
W uzasadnieniu stwierdzono, iż stan sprawy po wydaniu przez organ I instancji decyzji ostatecznej spowodował, że odpadła przesłanka wyłączenia gruntu na cele nierolnicze lub nieleśne na podstawie ostatecznej decyzji administracyjnej (z dnia [...] Nr [...], której nieważność została stwierdzona przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...].
Należy mieć jednak na uwadze, że grunty, o których mowa w decyzji ostatecznej z dnia [...] były w istocie faktycznie wyłączone na cele nierolnicze i nieleśne i to dopóki, dopóty nie przywrócono im charakteru rolniczego i leśnego. Przy czym strona nie wykazała, że przedmiotowym gruntom został w 2000 r. przywrócony charakter rolniczy.
Nadto strona stosowną decyzję o zmianie ewidencji gruntów od Starostwa uzyskała dopiero w dniu 18 stycznia 2001 r.
Od tej decyzji strona reprezentowana przez radcę prawnego M. B.. wniosła odwołanie, żądając jej uchylenia i domagając się by za rok 2000, podatek od nieruchomości wg stawki jak od gruntów związanych z działalnością gospodarczą, naliczony był nie od gruntów o pow. 4,11 ha lecz od powierzchni 10.200 m². Strona bowiem dowodziła, iż wydobycie kopaliny na przedmiotowym gruncie odbywało się na innym obszarze, a wyłączenie gruntów o pow. 4,11 ha na cele nierolnicze decyzją administracyjną nie powinno mieć znaczenia wobec późniejszego stwierdzenia nieważności tej decyzji.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] r. Nr [...] na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu przede wszystkim Kolegium Odwoławcze zwraca uwagę, iż fakt stwierdzenia przez Kolegium decyzją z dnia [...]. Nr [...] nieważności decyzji o wyłączeniu przedmiotowych gruntów o pow. 4,11 ha z rolniczego użytkowania nie przesądza o zakwalifikowaniu tych gruntów wg innej stawki podatkowej niż od związanych z działalnością gospodarczą.
Uznając, iż do gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, a więc opodatkowanych wyższą stawką podatkową przewidzianą w art. 5 ust. 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. Nr 9, poz. 31 z późn. zm.), należy również zaliczyć grunty służące prowadzeniu tej działalności w sposób pośredni, brak jest podstaw do przyjęcia deklarowanej przez podatnika jako związanej z działalnością gospodarczą powierzchni gruntu, z której w danym roku podatkowym bezpośrednio wydobywano kopaliny.
Nadto organ odwoławczy podkreślił, iż na formalne przywrócenie przedmiotowym gruntom charakteru rolniczego wskazuje dopiero decyzja Starosty Powiatowego z dnia [...] stycznia 2001 r. o zatwierdzeniu zmiany w użytkach i klasyfikacji gruntów wsi S. gm. B. należących do Przedsiębiorstwa A. w P. Z zawiadomienia o zmianie z dnia 20 lutego 2001 r. wynika, że 4,23 ha gruntów oznaczonych zostało jako wody stojące. Ponieważ jak wynika z akt sprawy zaliczeniu podlegały grunty, z których wydobyto kruszywo naturalne, należy uznać, iż uprzednio prowadzona była na nich działalność gospodarcza inna niż rolnicza i leśna.
Na powyższą decyzję skargę dnia 28 marca 2002 r. złożyła H. M. zarzucając, iż w 2000 r. tylko 10.200 m² było bezpośrednio lub pośrednio związane z eksploatacją kruszywa domagała się uchylenia jej w całości. Nadto podniosła, iż nie uwzględniono stanu prawnego po stwierdzeniu nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w G. z dnia [...] (k. 3).
Organ odwoławczy w piśmie z dnia 4 lipca 2002 r. wniósł o oddalenie skargi (k. 12-13).
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Na wstępie należy zauważyć, iż zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpatrzeniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przy czym w myśl art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) kontrola działalności administracji publicznej sprawowana jest przez sądy administracyjne pod względem zgodności z prawem.
Nadto należy podkreślić, iż przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie nie jest decyzja w zakresie wymiaru podatku, lecz decyzja odmawiająca uchylenia decyzji dotychczasowej. Z uwagi na fakt, iż na skutek wznowienia postępowania mogłaby zostać wydana wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej (art. 245 § 1 pkt 3 lit. a Ordynacji podatkowej).
Jak trafnie wskazuje organ odwoławczy w decyzji z dnia [...] grudnia 2001 r. z faktu stwierdzenia przez Kolegium decyzją z dnia [...] Nr [...] nieważności decyzji o wyłączeniu przedmiotowych gruntów z rolniczego użytkowania (która to nieważność związana była wyłącznie ze zmianą obowiązujących przepisów ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych) nie można wnioskować, iż faktycznie grunty te były rolniczo użytkowane i nie służyły prowadzeniu działalności gospodarczej innej niż rolnicza lub leśna.
Nadto należy zwrócić uwagę, iż Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 30 listopada 2001 r. oddalając skargę podatników na decyzję organów podatkowych dotyczącą zaległości podatkowej w podatku od nieruchomości za lata 1995-1999 uwzględnił stan prawny w sprawie już po stwierdzeniu przez Kolegium Odwoławcze w dniu 26 lipca 2000 r. nieważności decyzji z dnia [...] sierpnia 1995 r. Nr [...] o wyłączeniu przedmiotowych gruntów o pow. 4,11 ha na cele nierolnicze. Wynika to bowiem chociażby z pism skarżących z dnia 10 kwietnia 2002 r. i 20 września 2000 r. (k. 14 i 22 akt I SA/Po 370/2000.
Poza tym należy zauważyć, iż ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. Nr 9, poz. 31 ze zm.) w art. 5 ust. 3 oprócz pkt 4 powołanego przez organy podatkowe przy wydaniu decyzji ostatecznej, zawiera także pkt 3, w myśl którego za grunty związane z działalnością gospodarczą uważa się grunty zabudowane i nie zabudowane, będące w posiadaniu przedsiębiorcy, a w szczególności... tereny, na których są lub mają być realizowane zadania inwestycyjne.
Zaznaczyć też trzeba, iż orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego w tym zakresie było jednolite i konsekwentne, wystarczy wskazać na uchwałę z dnia 28 grudnia 1995 r. VI SA 21/95 czy też wyrok z dnia 19 października 1990 r. III SA 643/90 lub z dnia 27 listopada 1992 r. III SA 972/92.
Wreszcie słusznie wskazuje organ odwoławczy, iż ze zmiany określenia gruntów 4,23 ha, której dokonano w 2001 roku jako wody stojące, wynika że uprzednio wydobywano na nich kruszywa naturalne, gdyż w przeciwnym razie nie podlegałyby zalaniu.
Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) skargę oddalił.
/-/ K. Pawlicki /-/ S. Zapalska /-/ S. Marciniak
E. Sz.