Uzasadnienie
W dniu [...] r. [...] zwróciła się do Ministra Finansów z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej w przedmiocie podatku od towarów i usług, zadając pytanie - czy w świetle przyznanego komornikowi sądowemu statusu prawnego wynikającego z ustawy o komornikach sądowych i egzekucji, jest on w związku z wykonywanymi czynnościami podatnikiem podatku od towarów i usług, wykonującym samodzielną działalność gospodarczą, nie będąc jednocześnie organem władzy publicznej w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla realizacji których został powołany. Przedstawiając stan faktyczny oraz swoje stanowisko w sprawie skarżąca wskazała, że posiada status komornika sądowego, wobec którego, jej zdaniem, zastosowanie znajduje art. 15 ust. 6 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r., nr 177, poz. 1054 ze zm.; dalej: "u.p.t.u."), wyłączający komornika sądowego wykonującego władztwo publiczne z zakresu podmiotowego tej ustawy.
W wydanej w dniu [...] r. interpretacji indywidualnej, Minister Finansów uznał stanowisko skarżącej za nieprawidłowe. W uzasadnieniu wskazał, że komornik sądowy wykonując w szczególności czynności egzekucyjne – prowadzi działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów u.p.t.u., działając w charakterze podatnika podatku VAT, o którym mowa w art. 15 ust. 1 tej ustawy. Ponadto, do czynności dokonywanych przez komorników sądowych nie ma zastosowania wyłączenie, o którym mowa w art. 15 ust. 6 u.p.t.u.
Wyżej opisana interpretacja indywidualna jest przedmiotem skargi wniesionej do tut. Sądu, w której skarżąca wnosi o uchylenie zaskarżonej interpretacji w całości.
Sąd zważył, co następuje
Na tle rozpatrywanego zagadnienia w orzecznictwie sądów administracyjnych wyłoniły się dwa rozbieżne nurty opowiadające się za i przeciw uznaniu komornika za podatnika w podatku VAT w rozumieniu art. 15 ust. 1 u.p.t.u. Tut. Sąd z urzędu wie, że Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 1 grudnia 2016 r., sygn. akt I FSK 1801/16, na podstawie art. 187 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej: "P.p.s.a.") postanowił przedstawić do rozstrzygnięcia składowi siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego zagadnienie prawne budzące poważne wątpliwości, czy do komornika sądowego, w świetle jego statusu wynikającego z ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o komornikach sądowych i egzekucji (Dz. U. z 2015 r. poz. 790 ze zm.), ma zastosowanie art. 15 ust. 1 w zw. z ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2016 r., poz. 710 ze zm.), czy art. 15 ust. 6 tej ustawy.
Zagadnienie to wyłoniło się na tle rozpatrywania przez NSA skargi kasacyjnej od wyroku WSA w Łodzi z dnia 6 lipca 2016 r., sygn. akt I SA/Łd 338/16, który zapadł na tle analogicznego względem niniejszej sprawy stanu faktycznego i prawnego.
Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Sąd może zawiesić postępowanie z urzędu jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalił się pogląd, że przesłanka ta zostaje spełniona, jeżeli rozstrzygnięcie, które zapadnie w tym drugim postępowaniu, będzie miało wpływ na rozstrzygnięcie sprawy będącej przedmiotem pierwszego postępowania (kwestia prejudycjalna). Przyjęte rozumienie kwestii prejudycjalnej zakłada istnienie ścisłego związku między sprawą rozpoznawaną w postępowaniu przed sądem administracyjnym a kwestią będącą przedmiotem postępowania prejudycjalnego. Związek ten polega na tym, że rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego stanowi podstawę rozstrzygnięcia sprawy głównej [por. R. Hauser, M. Wierzbowski (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Wyd. 3, Warszawa 2015].
Wobec powyższego, w ocenie tut. Sądu, przedstawienie przez NSA do rozstrzygnięcia przez skład siedmiu sędziów NSA zagadnienia prawnego budzącego poważne wątpliwości spełnia przesłankę zawieszenia postępowania, o której mowa w art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a., bowiem treść tego pytania związana jest w całej rozciągłości z przedmiotem sporu w niniejszej sprawie. Tym samym należy uznać, że rozstrzygnięcie niniejszej sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania.
W tym stanie rzeczy, Sąd działając na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a. w zw. z art. 131 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.