Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] lutego 2011 roku M. D. wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...], nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...], odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...] (Nr [...]).
Wyrokiem z dnia 9 czerwca 2011 r., w sprawie I SA/Po 232/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę na tę decyzję, uznając, że wskazane przez skarżącą okoliczności nie dawały podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej.
Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 9 sierpnia 2013 r., w sprawie II FSK 2480/11, uchylił w całości wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu i przekazał sprawę temu sądowi do ponownego rozpoznania.
Wyrokiem z dnia 4 grudnia 2013 r., w sprawie I SA/Po 1102/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uwzględnił skargę M. D. i uchylił decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...] oraz poprzedzającą ją decyzję tegoż organu z dnia [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia decyzji ustalającej zryczałtowany podatek dochodowy od dochodu z nieujawnionych źródeł przychodów za rok 2002.
Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 8 sierpnia 2014 r., w sprawie II FSK 797/14, uchylił w całości wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu i przekazał sprawę temu sądowi do ponownego rozpoznania.
W piśmie z dnia [...] listopada 2014 r. pełnomocnik skarżącej oświadczył, że cofa skargę i wnosi o umorzenie postępowania. W uzasadnieniu wskazał, że postępowanie podatkowe w sprawie ustalenia zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2002 roku zakończyło się wydaniem przez Dyrektora Izby Skarbowej w P. decyzji z dnia [...] i w konsekwencji umorzeniem postępowania w sprawie. Tym samym skarżąca uznała, że jej żądanie stwierdzenia nieważności decyzji, która została uchylona w całości, stało się bezprzedmiotowe.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje
Stosownie do art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej w skrócie: "P.p.s.a."), cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Wskazana regulacja stanowi, że cofnięcie skargi sprowadza się w istocie do rezygnacji przez skarżącego z dochodzenia na drodze sądowej ochrony sfery jego praw i interesów, a tym samym do rezygnacji z kontynuowania postępowania sądowoadministracyjnego i realizacji uprawnień wynikających z zasady prawa do sądu (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 13 września 2004 r., sygn. akt III SA/Wa 2058/03, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
Zgodnie z przepisem art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Na podstawie art. 230 § 1 i § 2 P.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismami tymi są skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania. Natomiast w myśl art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis m.in. od pisma cofniętego.
W kontekście powyżej powołanych regulacji prawnych stwierdzić należy, że pismem z dnia [...] listopada 2014 r. skarżąca cofnęła skargę na wskazaną w sentencji decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. Sąd rozpoznając złożone przez skarżącą oświadczenie nie stwierdził, aby w sprawie zachodziły wskazane wyżej przesłanki ograniczające dopuszczalność cofnięcia skargi, wobec czego cofnięcie skargi należało uznać za skuteczne. W tym stanie rzeczy postępowanie sądowoadministracyjne stało się więc bezprzedmiotowe i podlegało umorzeniu.
Mając na względzie powyższe, działając na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 i § 2 w zw. z art. 60 i art. 16 § 2 P.p.s.a., Sąd postanowił jak w pkt I sentencji. O zwrocie uiszczonego wpisu Sąd postanowił jak w pkt II sentencji, w oparciu o art. 232 § 1 pkt 1 i § 2 P.p.s.a.