Uzasadnienie
Wójt Gminy C. postanowieniem z 15 czerwca 2021 r., na podstawie art. 169 § 1 i § 4 w zw. z art. 216 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1325 ze zm. – dalej: "o.p."), pozostawił bez rozpatrzenia pismo T. G. (dalej: "skarżący", "strona") z 24 marca 2021 r.
Wójt wyjaśnił, że skarżący 26 marca 2021 r. złożył pismo z 24 marca 2021 r. dotyczące gruntu o powierzchni 0,1000 ha dzierżawionego przez niego od Nadleśnictwa B. w latach 80-tych i 90-tych ubiegłego wieku. Skarżący wskazał m. in., że 02 lutego 1988 r. zawarł umowę dzierżawy gruntu rolnego - leśnego o pow. 0,10 ha z Nadleśnictwem B., który za zgodą Nadleśnictwa wydzierżawił żonie M. G.. Skarżący podniósł również, że w 1993 r. Urząd Gminy nałożył na niego decyzją wymiar podatku od nieruchomości za 1993 r. w kwocie 122,00 zł za grunty pozostałe o pow. 0,1 ha. Skarżący powołał się na swoje pismo z 2008 r., a także pismo Dyrektora Regionalnego Lasów Państwowych z 13 lipca 2020 r. do Urzędu Gminy.
Organ ustalił, że skarżący jest współwłaścicielem działki nr [...] ark. mapy [...] położonej w C. oraz budynku mieszkalnego położonego na działce nr [...] również ark. mapy [...] położonego w C. przy ul. [...]. Skarżący nie figuruje w ewidencji podatkowej jako dzierżawca nieruchomości oraz nie posiada zaległości podatkowych.
Pismem z 23 kwietnia 2021 r. wezwano skarżącego do sprecyzowania pisma z 24 marca 2021 r., poprzez wskazanie celu w jakim pismo zostało wniesione. W odpowiedzi na powyższe skarżący złożył pismo z 18 maja 2021 r. W piśmie tym skarżący wskazał m. in. na orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego z 19 września 1990 r., 3/89 dotyczące zawężenia znaczenia nieruchomości ziemskiej, odnosząc się obszernie do szeroko pojętej sytuacji gospodarczej i politycznej, która istniała w latach 80. i 90. XX wieku. Skarżący poruszył również m. in. kwestię szkodliwości szczepień.
Skarżący powtórzył, że w 1988 r. zawarł umowę dzierżawy gruntów, podnosząc, że wraz z żoną wykonywali "z umów oraz decyzji zwiększenie użyteczności przez lata do daty dzisiejszej", bronili tego obszaru i mogą starać się o zasiedzenie nieruchomości. Do pisma skarżący załączył kopię decyzji w sprawie podatku od nieruchomości za 1993 r., umowy dzierżawy z 02 lutego 1988 r. i 02 listopada 1990 r. oraz wezwania do zapłaty czynszu dzierżawnego. Mimo wezwania nie doprecyzował jednak treści żądania.
Pismem z 07 czerwca 2021 r. skarżący wniósł zażalenie na wymienione na wstępie postanowienie.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu postanowieniem z 05 listopada 2021 r. utrzymało w mocy wymienione na wstępie postanowienie organu pierwszej instancji.
W ocenie Kolegium w sprawie podjęto z urzędu czynności, zmierzające do wyjaśnienia, czego żądał skarżący. Zwrócono się również do Nadleśnictwa B. celem wyjaśnienia kwestii dzierżawy, o której wspominał skarżący oraz wezwano skarżącego do sprecyzowania żądania. Zdaniem Kolegium na podstawie pism skarżącego nie sposób ustalić czego żąda on od organu pierwszej instancji. Nie zidentyfikowano również sprawy podatkowej, w której wnioskodawca mógłby zwracać się do organu. Podatek od nieruchomości, której właścicielem jest skarżący został uregulowany. Brak jest przy tym informacji o innych przedmiotach podlegających opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, rolnym lub leśnym. Kolegium zwróciło uwagę, że w piśmie z 18 maja 2021 r. pojawia się zagadnienie zasiedzenia, jednak wskazało, że w tym zakresie właściwy jest sąd powszechny, a nie organ podatkowy.
Pismem z 05 stycznia 2022 r. skarżący wniósł skargę na omówione powyżej postanowienie SKO w Poznaniu z 05 listopada 2021 r. Z treści skargi wynika, że skarżący wnosi o uchylenie zaskarżonego postanowienia.
W odpowiedzi na skargę SKO w Poznaniu podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie wnosząc o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje
Skarga okazała się bezzasadna.
Rozstrzygnięcie sporu wymaga dokonania kontroli zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia. Postanowieniem tym utrzymano w mocy wymienione na wstępie postanowienie organu pierwszej instancji pozostawiające bez rozpatrzenia pismo skarżącego z 24 marca 2021 r. W ocenie organów skarżący mimo wezwania nie sprecyzował swojego żądania.
Rację w sporze należało przyznać organom podatkowym.
Postępowanie administracyjne (w tym również postępowanie podatkowe) nie jest sformalizowane, co uzasadnia umożliwienie obywatelom dochodzenia swych praw przed organami administracji, w tym podatkowej. Obowiązujące w tym zakresie przepisy wyznaczają minimalne wymogi stawiane pismom procesowym składanym w toku postępowania i znaczącą rolę w prowadzaniu tego postępowania wyznaczają organom administracji. Już na wstępie postępowania winny one ustalić jaki jest rzeczywisty charakter żądania osoby wnoszącej pismo, kierując się jego treścią, a nie tytułem. Niemniej obwiązki organu administracji w tym zakresie nie mają charakteru absolutnego, organ administracji nie może bowiem domniemywać istoty czy zakresu żądania strony. W tym duchu odczytywać trzeba przepis art. 168 o.p., który w § 2 stanowi, że podanie powinno zawierać co najmniej treść żądania, wskazanie osoby, od której pochodzi, oraz jej adresu (miejsca zamieszkania lub pobytu, siedziby albo miejsca prowadzenia działalności), a także czynić zadość innym wymogom ustalonym w przepisach szczególnych.
Z zapisem tym koresponduje art. 169 § 1 o.p. stanowiący, że jeżeli podanie nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa, organ podatkowy wzywa wnoszącego podanie do usunięcia braków w terminie 7 dni, z pouczeniem, że niewypełnienie tego warunku spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia
Tak więc elementem istotnym podania jest zawarcie w nim treści żądania z jakim strona występuje do organu administracji. Oświadczenie w tym względzie zakreśla tryb i zakres czynności które obowiązany jest on podjąć. Jak wskazuje art. 169 § 1 o.p. wszelkie braki w tym zakresie podlegają uzupełnieniu przez stronę, gdyż jak stwierdzono, organ administracji w tym zakresie nie może strony zastępować. Brak wyjaśnienia zakresu żądania będzie skutkował pozostawieniem podania bez rozpoznania.
Zdaniem Sądu, zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Organy podatkowe orzekające w niniejszej sprawie zasadnie przyjęły, że skarżący nie usunął w zakreślonym przez Wójta Gminy C. terminie braków podania (pismo z 24 marca 2021 r.). Pismem z 23 kwietnia 2021 r. wezwano skarżącego do sprecyzowania pisma z 24 marca 2021 r., poprzez wskazanie celu w jakim pismo zostało wniesione. Wezwanie to zostało skutecznie doręczone skarżącemu 11 maja 2021 r. Termin do wypełnienia warunków, o których mowa w wezwaniu upłynął 18 maja 2021 r. Z treści pisma złożonego przez skarżącego nie wynika żeby skarżący doprecyzował swoje pismo z 24 marca 2021 r., a uzupełnienie podania dokonane przez stronę nadal nie pozwala na nadanie sprawie dalszego biegu, gdyż nie ujawnia żądania strony.
Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.