Uzasadnienie
W dniu [...] 2004r. spółka "A" w P. prowadząca zakład pracy chronionej złożyła wniosek do Urzędu Skarbowego o dokonanie zwrotu całości zapłaconych kwot podatku od towarów i usług, wynikających z deklaracji VAT - 7 za miesiąc listopad 2003r. w kwocie [...],- zł i grudzień 2003r. w kwocie [...],- zł, które zostały złożone w terminie. Decyzją z dnia [...]. Naczelnik Urzędu Skarbowego odmówił zwrotu powyższych kwot powołując się na przepisy art. 14 "a" ust. 5 ustawy z dnia 8.01.1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.) - dalej określaną ustawą o VAT - oraz art. 207 Ordynacji podatkowej i stwierdzając, że złożenie deklaracji VAT - 7 w terminie, bez wniosku o zwrot podatku VAT, a następnie złożenie wniosku o zwrot VAT po terminie określonym w art. 10 ust. 1 i art. 14 "a" ust. 5 ustawy o VAT, tj. po dniu 25 - go miesiąca następującego po miesiącu rozliczeniowym, w którym obowiązek podatkowy powstał, skutkuje nieuwzględnieniem wniosku.
Organ I instancji nadto dodał, że w dniu złożenia wniosku przepis art. 14 "a" ustawy o VAT nie obowiązywał, gdyż został uchylony przepisem art. 5 ustawy z dnia 20.12.2002r. o zmianie ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnieniu osób niepełnosprawnych oraz o zmianie innych ustaw (Dz. U. Nr 7, poz. 79).
W odwołaniu od powyższej decyzji skarżąca spółka zarzuciła, że żaden przepis ustawy o VAT nie uzasadnia poglądu, jakoby złożenie wniosku przez podatnika o zwrot po terminie powodował utratę jego prawa do zwrotu podatku. Zachowanie określonego w ustawie terminu do złożenia wniosku powoduje, że wynikający z art. 14 "a" ust. 6 pkt 1 zwrot podatku następuje wcześniej. Istnienie w obrocie prawnym decyzji z dnia [...]. Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej określającej zaległość w podatku dochodowym od osób prawnych skarżącej spółki w terminie ustawowym do złożenia wniosku organy podatkowe traktują, jako przeszkodę do zwrotu, zaś złożenie wniosku dnia [...].2004r. nastąpiło w sytuacji, gdy powyższa decyzja określająca VAT została w trybie odwoławczym dnia [...].2004r. uchylona.
Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia [...]. nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, wskazując, jako podstawę prawną swego rozstrzygnięcia art. 14 "a" ust. 1 i ust. 7 pkt 2 ustawy o VAT oraz art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej. W uzasadnieniu decyzji stwierdzono iż podatnikowi nie można zwrócić wpłaconych kwot podatku wynikających z deklaracji za listopad i grudzień 2003r.f gdyż w dniu złożenia wniosków występowała zaległość w podatku dochodowym od osób prawnych, wynikająca z decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...]. nr [...]. Kwestia istnienia zaległości nie została ostatecznie wyjaśniona, gdyż postępowanie w tej sprawie toczy się nadal, w związku z decyzją Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...]. uchylającą decyzję organu pierwszej instancji i przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ
Zaległość podatkowa powstaje m. innymi z chwilą wydania przez organ podatkowy decyzji na podstawie art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej, w której określona jest wysokość zobowiązania podatkowego, jeżeli w postępowaniu podatkowym organ podatkowy stwierdzi, że podatnik mimo ciążącego na nim obowiązku, nie zapłacił w całości lub w części podatku, nie złożył deklaracji albo, że wysokość zobowiązania podatkowego jest inna niż wykazana w deklaracji.
Decyzja wydana dnia [...]. przez organ I instancji została wprawdzie uchylona, jednak postępowanie w sprawie nie zostało umorzone przez organ odwoławczy, a sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania.
W skardze na powyższą decyzję skarżąca spółka zarzuciła naruszenie konstytucyjnej zasady demokratycznego państwa prawnego, przez niewłaściwą interpretację art. 14a ust. 1 i 7 pkt 2) cyt. ustawy o VAT oraz naruszenie przepisów postępowania podatkowego. Zdaniem strony decyzja organu II instancji została wydana bez podstawy prawnej, gdyż powołany w niej art. 14a ust. 1 cyt. ustawy o VAT nadający zakładom pracy chronionej prawo do zwrotu wpłaconego podatku, został w tym przypadku użyty jako przepis stanowiący podstawę do odmowy zwrotu.
Przytoczono zarzut naruszenia art. 14 "a" ust. 1 i ust. 7 pkt 2 ustawy o VAT oraz przepisów postępowania, w szczególności przepisów art. 120, 121, 122 i art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej przez niewyjaśnienie istoty sprawy, wnosząc o uchylenie decyzji organów obu instancji ewentualnie stwierdzenie ich nieważności oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania wg norm przypisanych.
Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sad Administracyjny zważył, co następuję:
Skarga jest nieuzasadniona.
Nie jest w sprawie kwestionowane, że zgodnie z art. 14 "a" ust. 1 ustawy o VAT prowadzący zakład pracy chronionej lub zakład aktywności zawodowej ma prawo w zakresie działalności tego zakładu do otrzymania częściowego lub całkowitego zwrotu wpłaconej kwoty podatku od towarów i usług według zasad określonych w ust. 2 - 6 tego artykułu. Nie jest również kwestionowane, że zgodnie z ust.7 pkt 2 powyżej powołanego przepisu wyłączone jest stosowanie jego ustępów 1 - 6 do podatników, u których w dniu złożenia wniosku o dokonanie zwrotu kwoty, o której mowa w ust. 1, występują zaległości w podatkach stanowiących dochód budżetu państwa. Użycie w ustępie 7 zwrotu " przepisów ust. 1 - 6 nie stosuje się" oznacza, że w razie wystąpienia okoliczności wymienionych w punktach 1 i 2 tego ustępu podatnik prowadzący zakład pracy chronionej lub aktywności zawodowej nie ma prawa do otrzymywania zwrotu wpłaconej kwoty podatku od towarów i usług według zasad dla tego zwrotu przewidzianych.
Jeżeli zatem organ podatkowy ustalił, że skarżąca spółka w dacie złożenia wniosku o zwrot podatku w trybie powołanego przepisu art. 14 "a" ust. 1 - 6 ustawy o VAT; tj. dnia [...].2004r. posiadała zaległości w podatku dochodowym od osób prawnych za 2001r., co wynikało z decyzji określającej Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...]., prawidłowo, zgodnie z ust. 7 pkt 2 art. 14 "a" ustawy o VAT organ ten odmówił spółce prawa do zwrotu wpłaconej kwoty podatku.
Decyzja organu I instancji określająca zaległości podatkową w podatku dochodowym od osób prawnych ma charakter deklaratoryjny, bowiem podatek ten wynika z samoobliczenia. Z chwilą jej wydania nastąpiło obalenie domniemania prawidłowości wyliczenia przez spółkę podatku dochodowego w zeznaniu za rok 2001, co wynika z art. 27 ust. 1 zd. ostatnie ustawy z dnia 15.02.1992r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2000r. Nr 54, poz. 654 ze zm.). Wykonanie decyzji stwierdzającej zaległość podatkową nie zależy od tego, czy jest ona ostateczna, zaś w dacie złożenia przez spółkę wniosku o zwrot podatku tj. [...].2004r. decyzja ta pozostawała w obrocie prawnym. Jej uchylenie w trybie odwoławczym nastąpiło decyzją z dnia [...]. przy przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji.
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25.07.2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) kontrola działalności organów administracyjnych sprawowana przez sądy administracyjne następuje pod względem jej zgodności z prawem. Skoro zatem ustawa podatkowa nakazuje badać uprawnienie podatnika prowadzącego zakład pracy chronionej do zwrotu zapłaconego podatku VAT według stanu z chwili złożenia wniosku o zwrot a nie wg stanu z jakiejkolwiek innej chwili, zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem.
Z wyżej przedstawionych powodów zarzuty skargi należało uznać za niezasadne i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzec jak w sentencji.
Na marginesie zauważa się, że istnienie w dacie złożenia wniosku o zwrot podatku VAT zaległości podatkowej skarżącej spółki w podatku dochodowym od osób prawnych za 2001r. zostało potwierdzone decyzją określającą z dnia [...]., która stała się ostateczna, co wyjaśnił na rozprawie przedstawiciel tej spółki.
/-/ K. Nikodem /-/ J. Małecki /-/ G. Gorzan
AR